Прејди на содржината

Изотопи на азот

Од Википедија — слободната енциклопедија

Природниот азот ( 7N ) се состои од два стабилни изотопи : големо мнозинство (99,6%) од природниот азот е азот-14, додека остатокот е азот-15 . Познати се и 13 радиоизотопи,[1][2][3][4] со атомски маси кои се движат во рамки од 9 до 23, заедно со три јадрени изомери .[5][6] Сите овие радиоизотопи се со краток век, а најдолготрајниот е азот-13 со време на полураспад од 9,965 ± (4) . Сите други имаат полураспад од 7,15 секунди, а повеќето од нив се под 620 милисекунди. Повеќето изотопи со атомски масен број под 14 се распаѓаат на изотопи на јаглерод,[7][8] додека повеќето изотопи со маса над 15 се распаѓаат во изотопи на кислород . Со најкраток век како познат изотоп е азот-10, со полуживот од 143 ± (36), иако полуживотот на азот-9 не е точно измерен.

  1. ↑ Petrucci, R. H.; Harwood, W. S.; Herring, F. G. (2002). General Chemistry (8th. изд.). Prentice-Hall. стр. 1025–26. ISBN 0-13-014329-4.
  2. ↑ „Decay and Half Life“. Посетено на 2009-12-14.
  3. ↑ Best, Lara; Rodrigues, George; Velker, Vikram (2013). „1.3“. Radiation Oncology Primer and Review. Demos Medical Publishing. ISBN 978-1620700044.
  4. ↑ Loveland, W.; Morrissey, D.; Seaborg, G.T. (2006). Modern Nuclear Chemistry. Wiley-Interscience. стр. 57. Bibcode:2005mnc..book.....L. ISBN 978-0-471-11532-8.
  5. ↑ Walker, Philip M.; Carroll, James J. (2007). „Nuclear Isomers: Recipes from the Past and Ingredients for the Future“ (PDF). Nuclear Physics News. 17 (2): 11–15. doi:10.1080/10506890701404206.
  6. ↑ Hahn, Otto (1921). „Über ein neues radioaktives Zerfallsprodukt im Uran“. Die Naturwissenschaften. 9 (5): 84. Bibcode:1921NW......9...84H. doi:10.1007/BF01491321.
  7. ↑ Scobie, J.; Lewis, G. M. (1 September 1957). „K-capture in carbon 11“. Philosophical Magazine. 2 (21): 1089–1099. Bibcode:1957PMag....2.1089S. doi:10.1080/14786435708242737.
  8. ↑ Campbell, J. L.; Leiper, W.; Ledingham, K. W. D.; Drever, R. W. P. (1967-04-11). „The ratio of K-capture to positron emission in the decay of 11C“. Nuclear Physics A. 96 (2): 279–287. Bibcode:1967NuPhA..96..279C. doi:10.1016/0375-9474(67)90712-9.