Извик

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Извиците — зборови со кои се изразуваат чувствени рефлекси, се обрнува внимание или се имитираат звуци.

Најчесто, тие стојат на почетокот на реченицата и не се поврзани со неа по граматички пат. Може да стојат и самостојно и тогаш претставуваат еквивалент на реченица[1].

  • Извици се : оф, уф, леле, еј, ало, трас, бум, му, мјау;
  • Извиците може да бидат образувани и од полнозначни зборови : мај, кице, боже, помош, марш, стоп, аман, браво;
  • Извиците често се удвојуваат, особено ако се имитирање на звуци: туп-туп, гу-гу, мјау-мјау, бре-бре;
  • При удвојувањето може да се измени некој глас[1]

Наводи[уреди | уреди извор]