Злате Билјановски

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Злате Билјановски (1920 - 2009), народен херој

Злате Билјаноски - Михајло (с. Пуста Река, Крушевско, 25 јануари 1920 - Скопје, 8 март 2009) бил македонски комунист, учесник во НОВ и повоен политичар. Носител е на Партизанска споменица 1941 и одликуван со орденот „Народен херој на Југославија“ (29 ноември 1953).

Како печалбар низ Србија станал член на УРС-овите синдикати, на СКОЈ (1936) и на КПЈ (април 1939).

Во Априлската војна бил заробен во Марибор и одведен во Лукенвалд (Германија). Откако бил ослободен во август 1941, извесно време бил во логор во Софија. По враќањето бил член на Околискиот комитет на СКОЈ, на Месниот комитет на КПЈ и на Околискиот комитет на КПЈ во Крушево, политички комесар на чета во Крушевскиот партизански одред „Питу Гули“ (септември 1942), заменик политички комесар на Мавровско-кичевскиот партизански одред, заменик командант, а потоа и командант на Жупскиот партизански одред, а кога тој прераснал во баталјон станал негов политички комесар. Бил избран за делегат на АВНОЈ и за делегат-учесник на Првото заседание на АСНОМ, заменик политички комесар на Третата македонска ударна бригада, шеф на ОЗНА при Главниот штаб на НОВ (август 1944).

По Ослободувањето го завршил Економскиот факултет и извршувал разни политички и општествени должности: државен секретар за внатрешни работи на НРМ, член на ЦК на СКМ, член на Владата на НРМ и на Извршниот совет на НРМ, директор на Царинската управа на СФРЈ, претседател на Комисијата за општествен надзор на Сојузното собрание, републички и сојузен пратеник во повеќе свикувања, потпретседател на Собранието на СРМ и претседател на Републичкиот одбор на Сојузот на борци од НОВ на Македонија.[1]

Творештво[уреди | уреди извор]

Билјаноски е автор на неколку книги:

  • „Крвави траги“ (1969)
  • „Од Козјак до Загреб: Трета македонска народноослободителна ударна бригада“ (1971)
  • „Февруарски бели ноќи“ (1972)
  • „Одредот Питу Гули“ (1973, 1990)
  • „Манчу Метак“ (1975)

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Македонска енциклопедија“, МАНУ, Скопје, 2009, 151 стр.