Жилиет Адам

Жилиет Адам (моминско презиме Ламберт; 4 октомври 1836 – 23 август 1936) била француска авторка и феминистка.

Живот и кариера

Жилиет Адам е родена во Вербери (Оаза). Таа дала извештај за своето детство, несреќно поради несогласувањата на нејзините родители, во Романот на моето детство и мојата младост.^[1] Нејзиниот татко е опишан во Парадокси на германски лекар, објавен во 1860 година), што покажува дека тој имал симпатии кон феминизмот.

Во 1852 година, се омажила за лекар по име Ла Месин, и во 1858 година ги објавила нејзините Антипрудонски идеи за љубовта, жените и бракот, во одбрана на Даниел Стерн (пседонимот на Мари д'Агол) и Жорж Санд.^[1]

По смртта на нејзиниот прв сопруг во 1867 година, Жилиет се омажила за Антоан Едмонд Адам (1816–1877), префект на полицијата во 1870 година, кој подоцна станал доживотен сенатор. Таа основала салон кој го посетувале Гамбета и други републикански лидери против конзервативната реакција од 1870-тите. Во истиот интерес, таа го основала списанието Нова ревија во 1879 година, кој го уредувала осум години, и го задржала влијанието врз неговата администрација до 1899.^[1] Таа издала списи на Пол Бурже, Пјер Лоти и Ги де Мопасан, како и романот Ле Калвер на Октав Мирбо. Адам се вклучила во здружението Аван-Куриер (претходник) основано во 1893 година од Жана Шмал, кое повикувало на правото на жените да бидат сведоци во јавните и приватните дела и за правото на мажените жени да го земаат производот од нивниот труд и слободно да располагаат со него.^[2]

Адам станала блиска пријателка на Јулијана Глинка, која била посветена на теозофијата и окултизмот.

Адам напишала белешки за надворешната политика и била непопустлива во нејзините напади врз Бизмарк и во нејзиното застапување на политичкиот реваншизам. Таа е генерално заслужна за авторството на трудови за различни европски метрополи со потпис „Пол Васили“, кои, всушност, биле дела напишани од различни писатели. Најпознат од нејзините бројни романи е Пагански (1883). Нејзините реминисценции, Моето прво литературно и политичко оружје, 1904 и Моите чувства и нашите идеи пред 1870 година, 1905, содржат многу интересни озборувања за нејзините истакнати современици.^[1]

Во 1882 година, го купила имотот на опатијата во Гиф-сур-Ивет (Есон), каде што живеела од 1904 година до нејзината смрт во Калиан во 1936 година.^[1]

Наводи

1 2 3 4 5 Chisholm 1911.
↑ Metz, Annie (December 2007). „Jeanne Schmahl et la loi sur le libre salaire de la femme“. Bulletin du Archives du Féminisme (13). Архивирано од изворникот на 2019-05-04. Посетено на 2015-03-22.

Оваа статија вклучува текст од објавено дело кое сега е јавна сопственост: Chisholm, Hugh, уред. (1911). „Adam, Juliette“ . Encyclopædia Britannica. 1 (11. изд.). Cambridge University Press.

Литература

. Waterford, CT. Отсутно или празно |title= (help)
Crecelius, Kathryn J.; Offen, Karen (1991). „Juliette Adam“. Во Wilson, Katharina M. (уред.). An Encyclopedia of Continental Women Writers Volume 1. New York: Garland. стр. 3–8. ISBN 978-0-82408-547-6.
Stephens, Winifred (1917). Madame Adam (Juliette Lamber): La Grande Française; from Louis Philippe Until 1917. London: Chapman and Hall.

Надворешни врски

[FOOTNOTEChisholm1911-1] 1 2 3 4 5 Chisholm 1911.

[2] Metz, Annie (December 2007). „Jeanne Schmahl et la loi sur le libre salaire de la femme“. Bulletin du Archives du Féminisme (13). Архивирано од изворникот на 2019-05-04. Посетено на 2015-03-22.

[1]

[2]