Женско (Кукушко)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Женско
Παλαιό Γυναικόκαστρο
Тврдината над селото
Тврдината над селото
Женско is located in Грција
Женско
Женско
Координати: 40°56′N 22°44′E / 40.933° СГШ; 22.733° ИГД / 40.933; 22.733Координати: 40°56′N 22°44′E / 40.933° СГШ; 22.733° ИГД / 40.933; 22.733
ЗемјаГрција
ОбластЦентрална Македонија
ОкругКукушки округ
ОпштинаКукуш
Општ. единицаКукуш
Надм. вис.&10000000000000126000000126 м
Население (2001)[1]
 • Вкупно382
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Женско или Аврет Хисар (грчки: Παλαιό Γυναικόκαστρο, Палео Гинекокастро, до 1927 Αβρέτ Ισσάρ, Аврет Исар)[2] — село во Општина Кукуш во Кукушки округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа на 14 километри југозападно од градот Кукуш (Килкис), на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 126 метри.

Женско опфаќа површина од 16 квадратни метри[3].

Историја[уреди | уреди извор]

Женско е населба со античка историја. Во селото биле откриени археолошки остатоци од антиката и средниот век. Во 1355-1371 претставувало главна тврдина во кнежеството на Југ Богдан во Егејска Македонија[4][5].

Во 15 век-17 век Аврет Хисар бил центар на вилает. Во отоманските даночни регистри на немуслиманското население од 1619-1620 година било забележано дека селото има 79 семејства.

Во 19 век и почетокот на 20 век, Женско е мала населба со мешано население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, Женско се состоело од 55 семејства и броело 27 Турци и 239 Македонци[3][6]Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Женско имало 245 жители, од кои 200 Македонци и 45 Турци[3][7].

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 320 Македонци и работело егзархиско училиште[3][8].

Во текот на Втората Балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Бугарија или Македонија[9].

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година бројот на жители се намалил, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 394 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било прекрстено во Палео Гинекокастро.[10]

Демографија[уреди | уреди извор]

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 352 жители бегалци.[11], додека во 1940 година селото броело 312 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 456 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 384 жители, во 1981 година имало 384 жители, додека во 1991 година имало 421 жител[12]. Денеска, населението на селото е 382 жители според пописот од 2001 година.

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 568 456 / 384 398 421 382 /
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Личности[уреди | уреди извор]

Родени во Женско
  • Атанас Христов Грков (1874 - ?)[13]
  • Божин Атанасов (1884 - ?)[14]
  • Божин Крстев Делев (1884 - ?)[15]
  • Георги Христов Зефиров (1879/1882 - ?)[16]
  • Дино Јанов (1882 - ?)[17]
  • Иван Данаилов (1886 - ?)[18]
  • Никола Христов (1874 - ?)[19]
  • Крсто Митов (1892 - ?)[20]
  • Лазар Стоилов (? - 1912)[21]
  • Мито Танчев Ќосев (1884 - ?)[22]
  • П. Индов[23]
  • Тоше Танчов (1892 - ?)[24]
  • Трајко Димов (1880 - ?)[25]
  • Христо Атанасов[26]
  • Христо Јанкулов Патриков (1884 - ?)[27]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. (PDF 39 Мб) Фактична состојба на населението и домовите во Грција според пописот од 18 март 2001 г.. Државен завод за статистика на Грција. 2003. http://dlib.statistics.gr/Book/GRESYE_02_0101_00095.pdf. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Σαλαμανλή - Παρόχθιο
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  4. Падане на българските държави под осмaнска власт, Атлас по История, МНП 1983г. стр.8
  5. The Bulgarian lands in the middle of the 14th century - names, scales and states since Codex Parisinus latinus and genovese maritime maps and descriptions in: Ph. Lauer, Catalogue des manuscrits latins, pp.95-6, d'après la Bibliothèque Nationale Lat. 1623, IX-X, Paris, 1940.
  6. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 162-163.
  7. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 165.
  8. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 98-99.
  9. Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 85. 
  10. Λιθοξόου, Δημήτρης. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  11. Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928
  12. Folketeljing 2011, revidert
  13. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 191.
  14. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 60.
  15. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 202.
  16. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 269.
  17. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 824.
  18. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 198.
  19. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 770.
  20. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 450.
  21. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 652.
  22. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 398.
  23. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 319.
  24. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 692.
  25. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 238.
  26. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 72.
  27. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 541.