Женевска конвенција за ранетите и болните

Женевската конвенција за подобрување на состојбата на ранетите и болните во војските на бојното поле се состоела од 39 члена на француски јазик и била усвоена на 27 јули 1929 година, на крајот од Дипломатската конференција во Женева од 1929 година, која се состанала од 27 јули до 1 август истата година.

Женевската конвенција за подобрување на состојбата на ранетите и болните во војските на бојното поле претставувала третата конвенција за решавање на прашањата на ранетите и болните борци, на која и претходеле Женевските конвенции од 1864 и 1906 година, а конвенцијата од 1929 година била заменета на 12 август 1949 година со Првата Женевска конвенција.

Во конвенцијата од 1929 година имало три измени, за да се опфатат областите за кои за време на Првата светска војна се сметало дека имале недостатоци во конвенцијата од 1906 година, а одредбите за репатријација на сериозно ранетите и сериозно болните затвореници биле префрлени во Женевската конвенција за воени заробеници од 1929 година.

На леталата што летале на медицински мисии им била дадена слична заштита како онаа на болничките бродови, а покрај Црвениот крст, биле признати и симболите на Црвената полумесечина и на Црвениот лав и сонце.

Литература

• Целосен текст на Конвенцијата за подобрување на состојбата на ранетите и болните во војските на бојното поле. Женева, 27 јули 1929 година., веб-страница на МКЦК, Преземено на 4 март 2010 година