Жан Пикте
Жан Симон Пикте (2 септември 1914, Женева - 30 март 2002, Мејрен) — швајцарски правник и практичар кој работел во областа на меѓународното хуманитарно право, прво како секретар-правник, а потоа како виш извршен директор и потпретседател на Меѓународниот комитет на Црвениот крст (МКЦК) и бил инструментален во изготвувањето на Женевските конвенции од 1949 година за заштита на жртвите од војната, нивните коментари и преговорите за Дополнителните протоколи од 1977 година (Протокол I и Протокол II)[1] и ги предложил седумте фундаментални принципи на Движењето на Црвениот крст, кои биле усвоени во Виена во 1965 година: хуманост, непристрасност, неутралност, независност, волонтерска служба, единство и универзалност.[1][2]
Во 1989 година, бил основан натпреварот „Жан Пикте“ за хумано право за студенти, именуван по него.
Живот
[уреди | уреди извор]Средното образование го завршил во Париз, а потоа се запишал на студиите по право на Универзитетот во Женева, стекнувајќи докторат во 1935 година, по што почнал да се занимавал со право во Виена и Женева.[3]
Во 1937 година, тој започнал да работи како правен асистент во Меѓународниот комитет на Црвениот крст, а за време на Втората светска војна, ги напишал повеќето од жалбите на МКЦК во име на воените затвореници и цивилните жртви на војната[4] и воедно бил еден од клучните вработени во Комитетот и работел директно со претседателот на МКЦК, Макс Хубер, а дури и пред крајот на војната, тој започнал проект за целосна ревизија на Женевските конвенции, особено вклучувајќи ја заштитата на цивилите, и покрај песимизмот на Хубер за нејзините перспективи.[4][5]
- Во 1946 година станал директор во Дирекцијата и МКЦК,
- Во 1966 година станал генерален директор на Дирекцијата на МКЦК и со тоа ја имал највисоката функција во администрацијата на комитетот,
- Од 1967 до 1979 година бил член на МКЦК (ограничен на 25 швајцарски државјани),
- Од 1971 до 1979 година бил потпретседател.
Тој бил одговорен за водење на составувањето на општиот извештај за работата на МКЦК за време на глобалниот конфликт и се кандидирал за МКЦК, работата и преговорите што довеле до ревизија на Правилникот на Меѓународниот Црвен крст во 1952 година и договорите со Лигата на Црвениот крст.
Тој, исто така, претседавал со конференцијата на експерти за подготовка на преговорите за двата дополнителни протоколи на Женевските конвенции од 1977 година.
Тој бил генерален уредник на коментар за Конвенциите од 4 тома, а неговиот краток том од 1955 година, „Принципи на Црвениот крст“, бил одлучувачки чекор во формулирањето на заедничките принципи на различните организации на Движењето на Црвениот крст и довел до едногласно усвојување на седумте фундаментални принципи на Црвениот крст од страна на 20 Меѓународна конференција на Црвениот крст во Виена во 1965 година, а бил вклучен и во изготвувањето на статутите на Движењето.[4]
Пикте бил назначен за предавач на Универзитетот во Женева, професор по меѓународно хуманитарно право на Правниот факултет и вонреден професор од 1974 до 1979 година, а воедно и предавал на Академијата за меѓународно право (1950) и на Меѓународниот институт за човекови права (1971, 1972, 1982), а од 1975 до 1981 година бил директор и претседател на Институтот „Анри Динан“, истражувачки центар, обука и настава на Меѓународниот црвен крст.
Пикте бил главен автор на коментарот за четирите Женевски конвенции од 1949 година, а во 1977 година завршил два дополнителни протоколи и воедно го објавил „Извештајот на Меѓународниот комитет на Црвениот крст за неговите активности за време на Втората светска војна (1 септември 1939 - 30 јуни 1947 година)“ од 1948 година кое подоцна го презентирал како основа за публикации, а во 1965 година усвоил седум принципи на движењето на Меѓународниот Црвен крст и Црвена полумесечина, а меѓу неговите други дела се вбројуваат неколку дела за меѓународното хуманитарно право и за Индијанците.
Почести
[уреди | уреди извор]Пикте добил почесни докторати од универзитетите во Лајден, Цирих и Лувен, како и неколку награди од Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина, вклучувајќи го и постхумно во 2005 година медалот „Анри Динан“ што било највисокото признание на движењето, а по него бил именуван и двојазичниот, меѓународен натпревар „Жан Пикте“, кој се фокусирал на меѓународното хуманитарно право.
Дела
[уреди | уреди извор]- Les principes de la Croix-Rouge. Geneva: ICRC. 1955.
- The Geneva conventions of 12 August 1949: commentary published under the general editorship of J.S. Pictet. Geneva: ICRC. 1960.
- Humanitarian law and the protection of war victims. Leyden: Sijthoff. 1975. ISBN 90-286-0305-0. (Translation of Le droit humanitaire et la protection des victimes de la guerre.)
- Development and Principles of International Humanitarian Law (Nijhoff Law Specials, 2). The Hague: Kluwer Law International. 1985. ISBN 90-247-3199-2.
- C. Swinarski (1985). Etudes et Essais sur le Droit International Humanitaire et sur les Principes de la Croix-Rouge en l'Honneur de Jean Pictet / Studies and Essays on International Humanitarian Law and Red Cross Principles in Honor of Jean Pictet. The Hague: Kluwer Law International. ISBN 90-247-3079-1.
- L'épopée des peaux-rouges. Lausanne: Favre. 1988. ISBN 2-8289-0354-0.
- La grande storia degli indiani d'America. Mondadori. 2000. ISBN 88-04-48399-7.
Наводи
[уреди | уреди извор]- 1 2 „Henry Dunant medals awarded at Red Cross Red Crescent Council of Delegates“. ICRC. 3 October 2013. Архивирано од изворникот на 2020-01-26. Посетено на 2026-06-03.
- ↑ Jean Pictet (January 1, 1979). „The Fundamental Principles of the Red Cross: Commentary“. ICRC. Архивирано од изворникот на 2009-03-10. Посетено на 2026-06-03.
- ↑ „Pictet, Jean“. Archiv für Zeitgeschichte. Архивирано од изворникот на 2006-01-03. Посетено на 2009-08-05.
- 1 2 3 François Bugnion (2002-06-30). „Hommage à Jean Pictet“. Revue internationale de la Croix-Rouge: 317–319. Архивирано од изворникот на 2009-02-14. Посетено на 2011-04-12.
- ↑ Peter Capella (12 August 1999). „The Man Who Wrote the Rules of War“. The Guardian.
Надворешни врски
[уреди | уреди извор]- Конкурс „Жан Пикте“
- Почит кон Жан Пикте
- Човекот што ги напиша правилата на војната, 12 август 1999 година, Гардијан
|