Емине Џапарова
| Емине Џапарова Еміне Джапарова | |
|---|---|
.jpg) | |
| Прв заменик-министер за надворешни работи на Украина | |
| На должноста 18 мај 2020 – 12 април 2024 | |
| Претседател | Володимир Зеленски |
| Министер | Дмитро Кулеба |
| Наследник | Андри Сибиха |
| Лични податоци | |
| Роден(а) | Емине Ајаровна Џапарова 5 мај 1983 Краснодар, Руска СФСР, Советски Сојуз |
| Државјанство | Украина |
| Националност | Украинка |
| Награди | Орден за заслуги |
Емине Ајаровна Џапарова (или Џепар; кримскотатарски: Emine Ayar qızı Ceppar, украински: Еміне Айяровна Джапарова; родена на 5 мај 1983 година) — кримскотатарско-украинска новинарка, уредничка, телевизиска водителка и политичарка. Таа била назначена за прв заменик-министер за надворешни работи на Украина (2020-2024).
_2.jpg)
Ран живот
[уреди | уреди извор]Џапарова била родена на 5 мај 1983 година во Краснодар. Средното образование го стекнала на Крим, Украинска ССР, Советски Сојуз.[1]
Во 2000 година, таа започнала да студира на Образовниот и научен институт за меѓународни односи при Националниот универзитет „Тарас Шевченко“ во Киев, специјализирајќи во „Меѓународни односи“. Завршила пракса во Стејт департментот на САД и во Парламентот на Украина.[2] Во 2006 година, добила дипломи за меѓународен политиколог и преведувач по англиски јазик.
Во 2005 година, учествувала во програмите на Програмата за меѓународен посетителски лидерство на Стејт департментот на САД. Во 2005 година, учествувала во праксата „Младинска алтернатива“, која се одржала во Секретаријатот на првиот заменик-претседател на Врховната рада на Украина.
Во 2008 година, дипломирала на образовната програма за дипломати на Клингендалскиот институт за меѓународни односи во Холандија.[3]
Политичка кариера
[уреди | уреди извор]Од 2002 до 2003 година, таа работела како асистент за национални малцинства во канцеларијата на првиот заменик-премиер на Украина за хуманитарни прашања. Од март 2008 до јануари 2010 година, таа работела како аташе на Одделот за културна и хуманитарна соработка на Министерството за надворешни работи на Украина.
Од октомври 2015 до април 2016 година, таа била советник на министерот за информатичка политика за прашања од информатичката политика во врска со Крим. На 20 април 2016 година, таа била назначена на позицијата прв заменик-министер за информатичка политика на Украина. На 3 септември 2019 година, таа поднела оставка од својата позиција.[4]
Таа била кандидат за пратеник од партијата „Украинска стратегија на Гројсман“ на парламентарните избори во 2019 година под број 4 на гласачкото ливче; од 18 мај 2020 година, таа е прв заменик-министер за надворешни работи на Украина.[5] Таа е исто така раководител на Националната комисија на Украина за УНЕСКО.[6]
На позицијата заменик-министер, таа е активно вклучена во промоцијата на меѓународниот координативен механизам за деокупација на Крим - Платформата за Крим.[7][8]
Новинарска кариера
[уреди | уреди извор]Од 2011 година, таа започнала да работи како новинар. Од 2011 до 2014 година, таа работела како водителка и автор на програма на кримскотатарскиот телевизиски канал ATR: за вести „Заман“, за модна ревија „Шерфе мода“ и за програмата „ПРОкино“.
Во 2014 година, таа работела како видео монтажер и помошник на главниот уредник на веб-страницата Crime.Reality.
Во февруари 2014 година, таа започнала да работи како новинар во Радио Либерти.
Граѓански став
[уреди | уреди извор]Во октомври 2017 година, новинарите од телевизискиот канал „Дожд“ ја замолиле Емине да даде коментар за разрешувањето на пратениците на Меџлисот на кримските Татари, Илми Умеров и Ахтем Чијгоз. Џапарова почнала да зборува на украински јазик, по што водителката Ана Монгаит ја прекинала, објаснувајќи дека нема преведувач во етерот и побарала да зборува на руски јазик. Џапарова продолжила да зборува на украински јазик, објаснувајќи:[9]
„Жал ми е, но јас сум службено лице, па затоа морам да зборувам украински. Ова е мој свесен избор. Ве молам разберете го мојот јазик.“
Приватен живот
[уреди | уреди извор]Емине има две ќерки - Иман и Алем-Султан.[1]
Награди и почести
[уреди | уреди извор]- Орден за заслуги III степен (22 декември 2021 година) — За значаен личен придонес во зајакнувањето на меѓународната соработка на Украина, долгогодишна продуктивна дипломатска активност и висок професионализам. [10]
Наводи
[уреди | уреди извор]- 1 2 „Emine Dzhaparova“. znaj.ua (руски). 2019-06-14. Архивирано од изворникот на 2021-11-23. Посетено на 2021-11-23.
- ↑ „Джапарова Еміне Айяровна — Біографія, Балотування, Фракції, Декларації | ПолітХаб“. www.chesno.org (украински). Архивирано од изворникот на 23 November 2021. Посетено на 2021-11-23.
- ↑ „Джапарова Эмине“. LIGA. Архивирано од изворникот на 23 November 2021. Посетено на 2021-11-23.
- ↑ „Джапарова написала заяву про звільнення“. Архивирано од изворникот на 14 September 2019. Посетено на 18 May 2020.
- ↑ „Стало відомо, хто стане першим заступником голови МЗС України“. РБК-Украина (руски). Архивирано од изворникот на 11 June 2020. Посетено на 2020-05-18.
- ↑ Decree of the President of Ukraine from 14 липня 2020 year № 272/2020 «Про голову Національної комісії України у справах ЮНЕСКО» (на украински)
- ↑ „Еміне Джапарова презентувала послам країн-членів ЄС ініціативу "Кримська платформа" і обговорила практичні аспекти залучення Євросоюзу до її діяльності“. МЗС України. 17 November 2020. Архивирано од изворникот на 17 November 2020. Посетено на 2021-02-26.
- ↑ „Джапарова презентувала Кримську платформу в ОБСЄ“. Укрінформ. 2021-03-01. Архивирано од изворникот на 3 June 2021. Посетено на 2021-03-01.
- ↑ „"Зрозумійте мою мову": замміністра відмовилася переходити на російську в ефірі російського ТБ“. portal.lviv.ua (украински). Архивирано од изворникот на 23 November 2021. Посетено на 2021-11-23.
- ↑ Decree of the President of Ukraine from 22 грудня 2021 year № 669/2021 «Про відзначення державними нагородами України з нагоди Дня працівників дипломатичної служби» (на украински)