Електронско неутрино
| Состав | Elementary particle |
|---|---|
| Статистика | Fermionic |
| Поколение | First |
| Заемодејства | Weak, Gravity |
| Симбол | ν e |
| Античестичка | Electron antineutrino ( ν e) |
| Предвиденна | Wolfgang Pauli (1930) |
| Откриена | Clyde Cowan, Frederick Reines (1956) |
| Маса | Small but non-zero. See neutrino mass. |
| Ел. полнеж | 0 e |
| Боен полнеж | No |
| Спин | 1⁄2 |
| Слаб изоспин | 1⁄2 |
| Слаб хиперполнеж | −1 |
| Хиралност | left-handed (for right-handed neutrinos, see sterile neutrino) |
Електронското неутрино (
ν
e) е субатомска елементарна честичка која нема нето електричен полнеж. Заедно со електронот ја формираат првата генерација на лептони, па оттаму и името електрони неутрино. Тоа за првпат било претпоставено од Вофганг Паули во 1930, да дадат отчет за исчезнатиот импулс и енергијата што недостасува во бета распаѓање, и било откриено во 1956 од тимот којшто бил предводен од Клајд Кован и Фредерик Реинс (Кован-Реинес неутрино експеримент).
Предлог
[уреди | уреди извор]Во раните 1900-ти, теориите предвидувале дека електроните произлегуваат од бета распаѓање треба да се испуштаат во специфична енергија. Сепак, во 1914 година Џејмс Чедвик покажал дека електроните се испуштаат во континуиран спектар.
- n0 → p+ + e−
Во 1930, Волвганг Паули теоризирал дека некои неоткриени честички ги носеле далеку од набљудуваната разлика помеѓу енергијата,моментот и аголниот момент на почетната и крајната честичка.
Писмото на Паули
[уреди | уреди извор]На 4 декември 1930, Паули напишал писмо до Физичкиот Институт во согласност со Федералниот институт на технологија во Цирих,каде што тој го предложил неутралниот електрон како потенцијално решение за решавање на проблемот на распаѓање на бета спектарот.Извадок од писмото:
Драги радиоактивни дами и господа,
Како носител на овие редови [...] ќе објаснам попрецизно, земајќи ја предвид „лажната“ статистика на јадрата N-14 и Li-6, како и континуираниот β-спектар, наидов на очаен лек за да ја спасам „теоремата за размена“ на статистиката и теоремата за енергија. Имено, [постои] можност во јадрата да постојат електрично неутрални честички што сакам да ги наречам неутрони, [nb 1] кои имаат спин 1/2 и се придржуваат кон принципот на исклучување, а дополнително се разликуваат од светлинските кванти по тоа што не патуваат со брзината на светлината: Масата на неутронот мора да биде од ист ред на големина како масата на електронот и, во секој случај, не поголема од 0,01 маса на протон. Континуираниот β-спектар тогаш би станал разбирлив со претпоставката дека при β распаѓање се емитува неутрон заедно со електронот, на таков начин што збирот на енергиите на неутронот и електронот е константен.
[...]
Но, не се чувствувам доволно сигурно да објавам нешто за оваа идеја, па затоа прво со сигурност ви се обраќам вам, драги радиоактивци, со прашање за ситуацијата во врска со експерименталниот доказ за таков неутрон, ако има нешто како околу 10 пати поголем капацитет на пенетрација од γ-зрак.
Признавам дека мојот лек може да изгледа дека има мала априори веројатност бидејќи неутроните, доколку постојат, веројатно одамна би биле видени. Сепак, само оние што се обложуваат можат да победат, а сериозноста на ситуацијата со континуираниот β-спектар може да се разјасни со изреката на мојот почитуван претходник на функцијата, г-дин Дебај, [...] „Најдобро е воопшто да не се размислува за тоа, како за новите даноци.“ [...] Значи, драги радиоактивци, тестирајте го и исправете го. [...]
Со многу поздрави до вас, исто така и до г-дин Бек, вашиот посветен слуга,
В. Паули
Преведено препечатување на целото писмо може да се најде во септемвриското издание на „Физикс Тудеј“ од 1978 година..[1]
Откритие
[уреди | уреди извор]Електро неутронот бил откриен од Клајд Кован и Фредрик Реинс во 1956.
Име
[уреди | уреди извор]Паули на почетокот го нарекол својот предлог лесна честичка на неутронот. Кога Џејмс Чедвик открил многу помасивна нуклеарна честичка во 1932 година и ја нарекол неутрон, ова ги оставило двете честички со исто име. Енрико Ферми, кој ја развил теоријата за бета распаѓање, го измислил терминот неутрино во 1934 година за да ја реши конфузијата. Тоа била игра на зборови за неутрон, италијанскиот еквивалент на неутрон: завршетокот -еден може да биде аугментат на италијански, па неутронот може да се чита како „големо неутрално нешто“; -ино го заменува аугментативниот суфикс со деминутив.
По предвидувањето и откривањето на второ неутрино, станало важно да се прави разлика помеѓу различните видови неутрина. Паулиевото неутрино сега се идентификува како електронско неутрино, додека второто неутрино се идентификува како мионско неутрино.
Електронско антинеутрино
[уреди | уреди извор]Како и сите фермиони, електронското неутрино има соодветна античестичка, електронско антинеутрино, кое се разликува само по тоа што некои од неговите својства имаат еднаква магнитуда, но спротивен знак. Процесот на бета распаѓање произведува и бета честички и електронски антинеутрина. Волфганг Паули го предложил постоењето на овие честички, во 1930 година, за да се осигури дека бета распаѓањето ја зачувува енергијата (електроните во бета распаѓањето имаат континуум на енергии и импулс (импулсот на електронот и отскочното јадро - во бета распаѓање - не се собираат еднакви на нула).
Поврзано
[уреди | уреди извор]Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ L.M. Brown (1978). „The idea of the neutrino“. Physics Today. 31 (9): 23. Bibcode:1978PhT....31i..23B. doi:10.1063/1.2995181.
Литература
[уреди | уреди извор]- F. Reines, C.L. Cowan, Jr. (1956). „The Neutrino“. Nature (journal). 178 (4531): 446. Bibcode:1956Natur.178..446R. doi:10.1038/178446a0.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
- C.L. Cowan, Jr., F. Reines, F.B. Harrison, H.W. Kruse, A.D. McGuire (1956). „Detection of the Free Neutrino: A Confirmation“. Science. 124 (3212): 103–4. Bibcode:1956Sci...124..103C. doi:10.1126/science.124.3212.103. PMID 17796274.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||