Егиј Бланш де Петере
| Егиј Бланш де Петере | |
|---|---|
 Северната страна на Егиј Бланш де Петере со нејзините три врвови, видена од Поант Елбронер | |
| Највисока точка | |
| Надм. вис. | 4.112 м |
| Координати | 45°49′28″N 6°52′58″E / 45.82444°N 6.88278°E |
| Географија | |
Егиј Бланш де Петере на карта
| |
| Место | Долина на Аоста, Италија |
| Матичен венец | Грајски Алпи |
| Геологија | |
| Вид | Гранит |
| Искачување | |
| Прво освојување | 31 јули 1885 година од страна на сер Хенри Сејмур Кинг со водичите Емил Реј, Амброс Суперсаксо и Алојз Антаматен |
| Најлесен пат | Југоисточен гребен (D+) |
Егиј Бланш де Петере (француски: Aiguille Blanche de Peuterey - Бела Игла на Петере, 4.112 м) — планина во масивот Монблан во Италија. Се смета за најтешка и најсериозна за искачување од алпските планини над 4000 метри.
Планината има три врвови:
- Поант Гисфелт (4.112 м)
- Поант Сејмур Кинг (4.107 м)
- Поант Џонс (4.104 м)
Трите врвови се именувани по Паул Гисфелт, Хенри Сејмур Кинг и Хамфри Овен Џонс.
Искачувања
[уреди | уреди извор]Највисоката точка, Поант Гисфелт, првпат ја искачил Хенри Сејмур Кинг со водичите Емил Реј, Амброс Суперсаксо и Алојз Антаматен на 31 јули 1885 година.
Во јули 1882 година, Френсис Мејтланд Балфур, млад професор по англиски јазик, го загубил животот додека се обидувал да се искачи на сè уште неискачениот врв на Егиј Бланш, заедно со неговиот водич Јохан Петрус (чичко на Јозеф Кнубел). Канингем и Емил Реј вознемирено и тивко гледале како двојката тргнува на пат на 18-ти,[1] : 231 и Реј бил тој што подоцна бил водач на групата за пребарување што ги вратила нивните тела во Курмајер.[2]
Гребен Петере
[уреди | уреди извор]
Заедно со својот сосед – Егиј Ноар де Петере (3.773 м) – Егиј Бланш образува дел од гребенот Петере што води, преку врвот Гран Пилие д’Англ, до врвот на Монблан. Џејмс Еклс, со водичите Алфонс и Мишел Пајо, први се искачиле на горниот дел од гребенот за време на нивното прво искачување на Монблан де Курмајер на 31 јули 1877 година. Самиот главен гребен првпат бил искачен преку кулоар на страната на Бренва од Паул Гисфелт со Емил Реј, Кристијан Клукер и Сезар Олие од 15 до 19 август 1893 година (второто искачување било една недела подоцна од Клукер и Џон Перси Фарар). Првото искачување на целосниот гребен вклучувајќи го Егиј Ноар де Петере било на 28-31 јули 1934 година од страна на Адолф Гетнер, Лудвиг Шмадерер и Фердинанд Кробат.
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Gos, Charles (1937). „A Winter's Day at Courmayeur“ (PDF). The Alpine Journal. 49-50: 232. Посетено на 12 November 2015.
- ↑ Cunningham, C.D.; Abney, Cptn W. de W. (1888). „The Pioneers of the Alps“ (PDF). The Alpine Journal. Посетено на 16 November 2015.