Евгениј Замјатин

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Евгениј Замјатин (руски: Евге́ний Ива́нович Замя́тин) (1 февруари 1884, Лебедјан - 10 март 1937, Париз) - руски и советски писател.

Биографија[уреди | уреди извор]

Евгениј Замјатин

Замјатин се занимавал со математика, бродоградба и книжевност, но себеси се нарекувал „професионален еретик“. На почетокот на својата творешка активност, тој живеел во Англија, а животот го завршил во Париз, откако бил протеран од СССР.[1]

Творештво[уреди | уреди извор]

Иако голем дел од животот го поминал во емиграција, сите дела на Замјатин се напишани на руски јазик. По повеќедецениската забрана во родната земја, неговите дела започнале да се објавуваат во Русија дури кон крајот на 1980-тите. Во своите дела Замјатин ги споил влијанијата на класичната руска книжевност и на западната книжевна традиција. По основањето на СССР, тој уживал голем углед во советските книжевни кругови и заземал високи раководни позиции, но подоцна бил прогонет од татковината поради неговиот презир кон „книжевното арамолепство, сервилноста и камелеонството“. Земјатин е автор на поголем број раскази, новели и драми, како и на два романа: „Ние“ (1920) и „Камшикот Божји“ (недовршен).[2]

Гробот на Евгениј и Људмила Замјатин

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Евгениј Замјатин, Џенем. Скопје: Бегемот, 2016.
  2. Евгениј Замјатин, Џенем. Скопје: Бегемот, 2016.