Долгометражен филм

Плакатот на филмот Ричард III (1912)

Долгометражен филм — еден од форматите на филмови. Тој се спротивставува на кусометражниот филм (понекогаш се издвојува и средна категорија на среднометражни филмови). Американската академија за филмска уметност, Националниот институт за филмска уметност и Британскиот филмски институт го определуваат филмот како долгометражен ако трае 40 минути или повеќе. Националниот центар за кинематографија и анимација на Франција го определува 35-милиметарскиот филм како долгометражен ако неговата копија е подолга од 1600 метри (што е точно 58 минути и 29 секунди за звучен филм), а Здружението на филмски глумци на САД смета дека тој не треба да биде пократок од 80 минути.

Во СССР, долгометражни филмови се сметале оние чија должина изнесувала од 1200 до 3000 метри 35-милиметарска лента, односно филмот имал од пет до дванаесет дела (во секој дел околу 250–280 метри). Во Русија, долгометражен се смета филм со времетраење од најмалку 52 минути.

Од 1922 до 1970 г., САД и Јапонија правеле најмногу долгометражни филмови. Од 1971 г., Индија произведува најмногу долгометражни филмови.

Feature film

На англискиот јазик, поимот feature film (блиску до македонски: „главен дел од програмата“ или „главна привлечност/ѕвезда на програмата“) соодветствува на долгометражен филм.

Неговата употреба е поврзана со тоа што долгометражните филмови, по правило, станувале основни филмови во програмата на кинотеатарот и биле соодветно рекламирани, додека кусометражните филмови, кинорепортажи, сериите или цртаните филмови оделе како додаток. Притоа, фактичката должина на филмот не морала да одговара на целиот метар: првите feature films (односно оние што биле претставени како главни во сеансата) можеле да зафаќаат од две до четири калеми кинолента.

Надворешни врски

• How We Shot a Feature Film in Italy using only an FX3 and Pyxis на YouTube