Добар ден таго

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Добар ден таго  
АвторФрансоаз Саган
Наслов на
оригиналот
BonjourTristesse
ЗемјаФранција
Јазикфранцуски
Издадена1954

Добар дан таго (француски: Bonjour Tristesse) – новела од Франсоаз Саган издадена во 1954 година кога авторката имала само 18 години и доживеала моментален успех. Насловот е земен од поемата на Пол Елијар „Едвај нагрдена“ ("À peine défigurée"), која почнува со стиховите „Збогум таго / Добар ден таго...“. Во 1958 година снимен е филм со адаптација на новелата кој го режирал Ото Премингер.[1]

Содржина[уреди | уреди извор]

Седумнаесетгодишната Сесил го поминува летото во вила на француската ривиера со татко ѝ Ремон и неговата моментална метреса, младата, површна и модерна Елса, која добро се сложува со Сесил. Ремон е привлечен, светски, аморален маж кој своето постојано швалерисување го оправдува со цитатот за гревот од Оскар Вајлд: „Гревот е единственото нешто со живи бои што постои во модерниот свет.“ Сесил вели: „Верував дека можам да си го засновам животот на тоа“,",[2] и го прифаќа овој животен стил како типичен. Една од неговите предности за неа е што на нејзиниот татко, кој нема интелектуален интерес, не му е гајле дали таа студира или не. Друга предност е што ѝ дава одврзани раце во привлекувањето мажи. Иако во почетокот почнува со мажи на возраст од нејзиниот татко, во вилата до нивната е млад човек во неговите дваесетти години, Сирил, со кој таа почнува романса.

Мирниот одмор на четворката е нарушен со доаѓањето на Ана, која Ремон нејасно ја поканил. Културна, принципиелна, интелигентна и работна жена на Ремонова возраст, која била пријателка на неговата покојна жена, Ана се смета на еден начин како кума на Сесил. Се развива натпревар меѓу трите жени, кој го добива Ана така што спие со Ремон и утредента ја објавува нивната свршувачка. Елса се отселува, по што Ана се свртува кон Сесил. Таа ѝ вели да престане да го гледа Сирил и да им се врати на книгите. Престрашена пред заканата за нејзиниот мрзлив живот како миленичка на нејзиниот татко, Сесил крои план да го спречи бракот.

Со идеја да го направи Ремон љубоморен, таа организира Елса и Сирил да изигруваат дека се пар и да се појавуваат заедно во одредени моменти. Кога Ремон не може повеќе да го поднесе нивното одење, оди да ја бара Елса. Но Сесил погрешно ја оценила чувствителноста на Ана која води до трагични резултати. Кога ги видела двајцата во шумата, таа јурнува со нејзиниот автомобил и излетува од карпата. Подоцна излегува дека Ремон и Елса само се бакнале.

Сесил и нејзиниот татко му се враќаат на празниот, површен живот што го живеел пред Ана да го прекине нивното лето.

Ликови[уреди | уреди извор]

  • Сесил, богата и безгрижна седумнаесетгодишна девојка
  • Ремон, нејзиниот средовечен татко, познат посетител на забави и швалер
  • Елса, последната метреса на Ремон на почетокот на новелата
  • Ана, стара пријателка на семејството на Сесил, која ја подигнале Сесил откако умрела мајка ѝ
  • Сирил, млад човек кој живее до нив

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Camper, Fred (1999). Bodies in Motion
  2. Gleeson, Sinéad (2004). Bibliofemme review