Двобуква
Двобуква, двознак или диграф — група од две букви кои заедно претставуваат еден глас. Двобуквите се познати во повеќето јазици што користат буквено писмо.
Македонскиот јазик не користи двобукви.
Примери во другите јазици
[уреди | уреди извор]- Хрватската гаица ги користи двобуквите: dž, lj, nj. Секоја од овие двобукви е една букв во хрватскиот јазик. На пример, зборот polje на хрватски јазик има 4 букви: po-lj-e . Затоа, хрватските двобукви се нарекуваат и строги двобукви (двобукви во строга смисла).
- Шпанскиот јазик ги има следниве двобукви: ch ( ч ), ll ( љ ), qu ( само к, не ку), rr (остро р). Исто така, во шпанскиот јазик, секоја согласка од две букви се смета за една буква (по ревизијата од 1994 година, тие можат да се сметаат и за две букви, но ова сè уште не е целосно имплементирано во пракса).
- Унгарскиот ги има двобуквите: cs ( ч ), gy (мек џ ), ly ( lљ ), ny ( њ ), ty (ќ), sz ( с ), zs ( ж )
- Германскиот јазик ги има двобуквите: ch ( h ), ck ( k ), ie (долго i ). Покрај тоа, германскиот јазик ги има и трибуквата sch ( ш ) и четирибуквата tsch ( ч ).
- Полскиот јазик ги има двобуквите: ch ( h ), cz ( ч ), dz ( dz ), dź (мек dž ), dż (тврд dž ), rz ( ž ), sz ( š )
Поврано
[уреди | уреди извор]- Тробуква (триграф)
- Четирибуква (тетраграф)