Дванаесет имами

Дванаесетте имами се централна концепција во шиитскиот ислам, особено кај дванаесетничките (Итна Ашарија), најголемата гранка на шиизмот. Овие имами се сметаат за духовни и политички наследници на пророкот Мухамед, избрани од Бога да го водат муслиманскиот уммет (заедница) по неговата смрт. Според верувањето, тие се непогрешливи водачи и посредници меѓу Бога и луѓето.

Список

Еве ги дванаесетте имами по ред:

Али ибн Ебу-Талиб (600–661) – Првиот имам, братучед и зет на Мухамед, познат по својата блискост со пророкот и улогата во раните исламски војни.
Хасан ибн Али (625–670) – Вториот имам, син на Али и Фатима, ќерката на Мухамед. Познат по краткото калифатство и договорот со Муавија.
Хусеин ибн Али (626–680) – Третиот имам, познат по своето мачеништво во битката кај Кербала, клучен настан во шиитската историја.
Али ибн Хусеин (Зајн ал-Абидин) (659–713) – Четвртиот имам, познат по својата побожност и молитви, собрани во „Сахифа Саџадија“.
Мухамед ибн Али (ал-Бакир) (677–733) – Петиот имам, познат по ширењето на шиитското учење и правна традиција.
Џафар ибн Мухамед (ал-Садик) (702–765) – Шестиот имам, основач на џафариската правна школа, влијателен во шиитската теологија.
Муса ибн Џафар (ал-Казим) (745–799) – Седмиот имам, познат по својата трпеливост и отпор кон абасидската власт.
Али ибн Муса (ар-Рида) (765–818) – Осмиот имам, назначен за наследник на абасидскиот калиф Ал-Мамун, но починал под сомнителни околности.
Мухамед ибн Али (ат-Таки) (811–835) – Деветтиот имам, познат по својата мудрост и покрај младоста.
Али ибн Мухамед (ал-Хади) (829–868) – Десеттиот имам, водел заедница во тешки политички услови под абасидите.
Хасан ибн Али (ал-Аскари) (846–874) – Единаесеттиот имам, живеел под домашен притвор во Самара.
Мухамед ибн Хасан (ал-Махди) (роден околу 869) – Дванаесеттиот имам, познат како „Скриениот имам“. Според верувањето, тој е во окултација (скриеност) и ќе се врати како Махди за да донесе правда пред крајот на светот.