Даниел Баренбојм

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Даниел Баренбојм
Даниел Баренбојм во Виена, 2008
Роден(а)15 ноември 1942 (1942-11-15) (79 г.)
Буенос Аирес, Аргентина
ДржавјанствоАргентина, Израел, Палестина, Шпанија
Занимањепијанист и диригент
Сопружник
  • Жаклин ду Пре (в. 1967; died 1987)
  • Елена Башкирова (в. 1988)
Деца2
Страница
danielbarenboim.com

Даниел Баренбојм (хебрејски: דניאל בארנבוים; роден на 15 ноември 1942 година) е пијанист и диригент кој е државјанин на Аргентина, Израел, Палестина и Шпанија.

Баренбојм е актуелен генерален музички директор на Берлинската државна опера, а претходно бил музички директор на Симфонискиот оркестар на Чикаго, Оркестарот на Париз и Ла Скала во Милано.[1] Баренбојм е познат по неговата работа со Западно-источниот диван оркестар, оркестар со седиште во Севиља со млади арапски и израелски музичари, и како критичар на израелската окупација на палестинските територии.

Баренбојм има добиено многу награди, вклучувајќи седум Греми награди, почесен Витез командант на Орденот на Британската Империја,[2] командант и голем офицер на француската Легија на честа, и други. Во 2002 година, заедно со палестинско-американскиот научник Едвард Саид, му била доделена наградата Конкорд на шпанскиот принц од Астурија. Баренбојм е полиглот, течно зборува шпански, хебрејски, англиски, француски, италијански и германски јазик. Самонаречен спинозист, тој е значително под влијание на животот и мислата на Спиноза.[3][4][5][6][7]

Биографија[уреди | уреди извор]

Даниел Баренбојм, 11 годишна возраст, со композиторот Лустиг и младинскиот оркестар на Гадна (1953)

Даниел Баренбојм е роден на 15 ноември 1942 година во Буенос Аирес, Аргентина, од аргентинско-еврејски родители Аида (родена Шустер) и Енрике Баренбојм, двајцата професионални пијанисти.[8] Започнал со часови по пијано на петгодишна возраст со својата мајка, продолжувајќи да учи со својот татко, кој останал негов единствен учител. На 19 август 1950 година, на седумгодишна возраст, тој го одржал својот прв свечен концерт во неговиот роден град Буенос Аирес.[9]

Во 1952 година, семејството на Баренбојм се преселило во Израел. Две години подоцна, во летото 1954 година, неговите родители го однеле во Салцбург за да учествува на часовите по диригирање на Игор Маркевич. Во текот на тоа лето тој, исто така, се запознал и свирел за Вилхелм Фуртванглер, кој останал централно музичко влијание и идеал за Баренбојм. [10] Во 1955 година, Баренбојм студирал хармонија и композиција со Надија Буланже во Париз.

Баренбојм има државјанство во Аргентина, Израел,[11] Палестина,[12] и Шпанија,[13] и бил првиот човек кој имал палестинско и израелско државјанство истовремено. Живее во Берлин.[14][9]

Кариера[уреди | уреди извор]

Американски концертен настап на 15-годишна возраст (јануари 1958 година)

По настапот во Буенос Аирес, Баренбојм го направил своето меѓународно деби како пијанист на 10-годишна возраст во 1952 година во Виена и Рим. Во 1955 година настапил во Париз, во 1956 година во Лондон и во 1957 година во Њујорк под диригентската палка на Леополд Стоковски. Потоа следеле редовни концертни турнеи низ Европа, САД, Јужна Америка, Австралија и Далечниот Исток.

Во јуни 1967 година, Баренбојм и неговата тогашна свршеница Жаклин ду Пре одржале концерти во Ерусалим, Тел Авив, Хаифа и Бершева пред и за време на Шестдневната војна.[15] Неговото пријателство со музичарите Иџак Перлман, Зубин Мета и Пинчас Цукерман, и бракот со ду Пре довеле до филмот од 1969 година на Кристофер Нупен за нивната изведба на квинтетот на Шуберт „Пастрмка“.[16]

Баренбојм дебитирал како оперски диригент во 1973 година со изведбата на Моцартовиот Дон Жуан на фестивалот во Единбург. Баренбојм бил именуван за музички директор на Симфонискиот оркестар на Чикаго во 1989 година, функција што ја држел до 17 јуни 2006 година.[17]

Од 1992 година, Баренбојм е музички директор на Берлинската државна опера и на Стаатскапеле Берлин. Во есента 2000 година тој бил прогласен за доживотен диригент на Стаатскапеле Берлин.[18]

На 15 мај 2006 година, Баренбојм бил именуван за главен гостин-диригент на операта Ла Скала во Милано, по оставката на Рикардо Мути.[19] Тој потоа станал музички директор на Ла Скала во 2011 година.[20]

Во 2009 година, Баренбојм за првпат го диригирал Виенскиот новогодишен концерт на Виенската филхармонија.[21] Во својата новогодишна порака тој изразил надеж дека 2009 година ќе биде година за мир и за човечка правда на Блискиот Исток.[22] Тој повторно го диригирал Новогодишниот концерт во Виена во 2014 година, како и во 2022 година.[23]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Barenboim to leave La Scala opera“. Bbc.co.uk. 29 October 2013.
  2. „Conductor Daniel Barenboim receives honorary knighthood“. BBC News. 2011-06-24. Посетено на 2015-02-08.
  3. "The Purpose of The State is Freedom", DanielBarenboim.com, December 2003)
  4. "In the Beginning Was Sound: Reith Lectures 2006, Lecture 1
  5. "In the Beginning Was Sound: Lecture 5: The Power of Music"
  6. Barenboim, Daniel: A Life in Music [2nd ed.
  7. Barenboim, Daniel: Everything is Connected: The Power of Music.
  8. Ben, Itzhak (1980). Who's who in Israel and in the work for Israel abroad. Bronfman & Cohen Publications. Посетено на 1 August 2014.
  9. 9,0 9,1 „Daniel Barenboim: Baton charge“. Independent.co.uk. 16 December 2002. Посетено на 22 October 2018.
  10. Barenboim, Daniel (November 2004). „Why Wilhelm Furtwängler Still Moves Us Today“. danielbarenboim.com. Архивирано од изворникот на 8 July 2011. Посетено на 18 September 2019.
  11. AFP (11 August 2011). „Conductor Barenboim to be Nobel nominee“. Argentina: Dawn.com. Посетено на 15 October 2011.
  12. Hirsch, Yael (2008-01-13). „Israeli pianist Daniel Barenboim takes Palestinian citizenship“. Haaretz. Посетено на 2014-08-01.
  13. Barenboim, Daniel (14 May 2008). „Music gives me hope“. The Guardian. London. Посетено на 22 November 2017.
  14. „Israeli conductor Daniel Barenboim to perform with orchestra in Gaza“. Haaretz. 2 May 2011. Посетено на 4 May 2011.
  15. Dudman, Helga (9 June 1967). „Music with much love“. The Jerusalem Post. Jerusalem. стр. 5.
  16. Lloyd Webber, Julian (21 July 2005). „Why make war when you can make music?“. The Telegraph. London. Посетено на 23 April 2007.
  17. „Barenboim to Leave Chicago Symphony in 06“. Backstage. Associated Press. 26 February 2004. Посетено на 5 January 2017.
  18. Henderson, Michael (20 June 2006). „Goodbye Chicago, hello world“. The Telegraph. London. Архивирано од изворникот на 14 September 2006. Посетено на 23 April 2007.
  19. McMahon, Barbara (16 May 2006). „Barenboim to be La Scala's guest“. The Guardian. London. Посетено на 23 April 2007.
  20. Maddocks, Fiona (2011-12-11). „A tale of two Italian opera cities“. The Observer. Посетено на 2015-02-08.
  21. Daniel Barenboim. „On Conducting the New Year's Day Concert with the Vienna Philharmonic“ (PDF). Wiener Philharmoniker. Архивирано од изворникот (PDF) на 19 July 2011. Посетено на 4 May 2011.
  22. „Neujahrskonzert 2009 – Daniel Barenboims sanfte Revolution“. Kleine Zeitung (германски). 1 January 2009. Архивирано од изворникот на 17 December 2013. Посетено на 29 May 2012.
  23. „Neujahrskonzert 2021 ohne Publikum, 2022 mit Barenboim“. Der Standard. 2021-01-01. Посетено на 2021-01-15.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]