Дагеротип

Дагеротип (француски: daguerréotype) — рана фотографска техника и прв практично употреблив процес за создавање трајни фотографии. Процесот го развил францускиот пронаоѓач и уметник Луј Дагер во соработка со истражувањата на Жозеф Нисефор Ниепс, а бил официјално претставен во 1839 година пред Француската академија на науките.

Дагеротипот се изработувал со помош на полирана бакарна плоча обложена со тенок слој сребро, која била чувствителна на светлина по обработка со јодни пареи. По изложувањето во камерата, сликата се развивала со помош на пареа од жива и се фиксирала со хемиски раствор, при што се добивала единечна позитивна слика директно на металната површина.

За разлика од подоцнежните фотографски техники, дагеротипот немал негатив од кој можеле да се создаваат копии. Секоја фотографија претставувала единствен оригинален предмет. Сликата имала исклучително висока деталност, но поради металната површина била чувствителна на допир и обично се чувала во заштитни кутии.

Дагеротипот брзо се проширил во Европа и Северна Америка во текот на 1840-тите и 1850-тите години, особено за изработка на портрети, бидејќи овозможил создавање реалистични претстави на луѓе во време кога сликарските портрети биле достапни само за ограничен број луѓе. Покрај портретната фотографија, техниката била користена и за снимање архитектура, градски пејзажи и научни набљудувања.

Главни недостатоци на дагеротипот биле долгото време на експозиција, високата цена, ограничената можност за репродукција и употребата на токсични хемикалии. Во втората половина на XIX век бил постепено заменет од понови фотографски процеси, особено од калотипот и техниките со стаклени негативи, кои овозможиле создавање повеќе примероци од една фотографија.

Дагеротипот има значајно место во историјата на фотографијата бидејќи претставува прв успешен комерцијално распространет фотографски процес и го означува почетокот на развојот на модерната фотографија.