Густав Носке

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Густав Носке
Defence Minister
 Германија
На должноста
February 1919 – March 1920
Наследник Otto Gessler
Лични податоци
Роден(а) 9 July 1868
Brandenburg an der Havel, Kingdom of Prussia, North German Confederation
Починал(а) 30 ноември 1946(1946-11-30) (воз. 78 г.)
Hanover, British Zone of Occupation, Allied-occupied Germany
Националност Prussian
German
Партија Social Democratic Party of Germany (SPD)
Вероисповед Christianity

Густав Носке (9 јули 1868 - 30 ноември 1946) бил германски политичар на Социјалдемократската партија на Германија (СПД). Тој бил првиот министер за одбрана ( Рајхсхерминстер ) на Вајмарската Република меѓу 1919 и 1920 година. Носке бил контроверзна личност, иако бил член на социјалистичкото движење, тој користел армиски и паравоени сили за крваво сузбивање на социјалистичките / комунистички востанија од 1919 година.

Раниот живот и Првата светска војна[уреди | уреди извор]

Носке е роден на 9 јули 1868 година во Бранденбург на де Хафел, Прусија . Тој бил син на ткајачот Карл Ношке (роден во 1838 година) и мануелниот работник Ема Носке (née Herwig, роден 1843). [1] Од 1874 до 1882 година одел во основно и средно училиште ( Волкс- и Бургершуле ). Во 1882 до 1886 година бил обучен како кошаркар на Reichsteinische Kinderwagenfabrik и патувал во Хале, Франкфурт, Амстердам и Лигниц како патувач . Во 1884 година, Носке се приклучи на Социјалдемократската партија (СПД) и стана член на синдикатот. Во 1892 година Носке бил избран за претседател на БДП. [2]

Тој се оженил со Марта Тил (1872-1949) во Бранденбург во 1891 година. Имаа еден син и две ќерки. [1]

Од 1897 до 1902 Носке бил политички активен на локално ниво и работел како уредник на социјалдемократските весници во Бранденбург и Кенигсберг ( Волстрибрун ). [1] Од 1902 до 1918 година бил главен уредник на трудот Volksstimme во Хемниц . Во 1906 година, Носке бил избран во германскиот парламент за СПД, каде што останал до 1918 како претставник на изборната единица во Хемниц. [1]

Во рамките на СПД бил експерт за воени, морнарски и колонијални прашања. По 1912 година Носке бил Кореферентен [1] на Рајхстагот за буџетот на морнарицата. [1] Во 1914 година, тој објави книга Колониалполитика и Социјалдемократија во која тој тврдел во корист на германскиот колонијализам . [2] Тој бил познат како реформист (т.е. еден од оние во СПД кои сакаа да ги постигнат своите политички цели во рамките на постоечкиот систем) и како некој кој не бил многу заинтересиран за фундаментални теоретски дебати. [1]

За време на Првата светска војна, Носке бил дел од умереното крило на СПД, во кое беа вклучени и Фридрих Еберт и Филип Шејдеман и кои ја поддржуваа војната како одбранбена мерка. [2] Носке ги поддржал воените заеми, но тој, исто така, се залагаше за посилна политичка позиција за Рајхстагот. Во 1916 до 1918 година, тој бил претседател на парламентот на комисија назначена од страна на владата за испитување на воените набавки и поврзаноста на вишокот профит од страна на изведувачите ( Kommission für die Überprüfung der Kriegslieferungen ). Во оваа функција, Носки помогна да фрли светлина врз вклучените деловни практики и да го прошири авторитетот на парламентот. [1]

Подоцна кариера и смрт[уреди | уреди извор]

Носке бил гувернер на Оберпредседател на провинцијата Хановер од 1920 година. Тој станал поконзервативен и го поддржал Пол фон Хинденбург на изборите за Раихпрессенд во 1925 и 1932 година. [1] Меѓутоа, како социјалдемократ, тој бил ослободен од своите должности во пролетта 1933 година, а потоа отфрлен на 1 октомври од страна на нацистичката влада. Носке потоа се пресели во Франкфурт. Во 1944 година тој бил уапсен од Гестапо под сомневање за вмешаност во заговорот за Адолф Хитлер на 20-ти јули и затворен во концентрациониот логор Равенсбрюк . [2] Носке бил ослободен од унапредувањето на сојузничките војници од затворот Гестапо во Берлин.

Тој починал во Хановер на 30 ноември 1946 година од мозочен удар додека се подготвувал за предавање на САД . Тој е погребан во Stadtfriedhof Engesohde во Хановер.

Прием[уреди | уреди извор]

Носке е наречен "една од најсилните и во исто време контроверзни личности од своето време". [3] За некои, Носке имал храброст да биде (со свои зборови) "крвопролевање" и да ја спречи Германија да падне во хаос, а потоа и тиранија од типот што претходно го доживеал Русија по болшевичката октомвриска револуција . [3] Други историчари го нарекоа "примитивен брутален, кој спроведуваше политика според едноставен модел на непријател" и некој што "не можеше да се диференцира, во љубов со насилство, кој од целиот негов менталитет би се вклопил подобро во NSDAP од во СПД ". [4] :185

Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 „Biografie Gustav Noske (German)“. Bayerische Staatsbibliothek. конс. 25 June 2013. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 „Biografie Gustav Noske (German)“. Deutsches Historisches Museum. конс. 12 June 2013. 
  3. 3,0 3,1 Herzfeld, Hans (ed) (1963). Geschichte in Gestalten:3:L-O (German). Fischer, Frankfurt. стр. 231–232. 
  4. Haffner, Sebastian (2002). Die deutsche Revolution 1918/19 (German). Kindler. ISBN 3-463-40423-0. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]