Густав Крклец

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Густав Крклец (Удбина во близина на Карловац, 23 јуни 1899 - Загреб, 30 октомври 1977) бил хрватски писател, преведувач од руски, чешки, словенечки и германски, прв претседател на Друштвото на хрватските книжевни преведувачи. Еден од најважните хрватски писатели на 20 век.

Густав Крклец 1969 година

Биографија[уреди | уреди извор]

Густав Крклец е роден во Удбина во близина на Карловац, како прво дете во семејството Аугуста и Хермен Крклец родени во Велс. Детството го поминал во Марушевац, во Хрватското Загорје, што остави траен белег во неговиот поетски опис. Во гимназија отишол во Вараждин, Загреб и Сушак и студирал филозофија во Загреб.

Втората светска војна го нападнала во Белград, каде што го доживеал бомбардирањето на градот, а потоа се преселил во Земун во септември 1941 година. Во Земун работел како државен службеник и соработувал во граничната гарда до бомбардирањето на Земун во март 1944 година. Бил претседател на Земунскиот веслачки клуб. Потоа, накратко се преселил со својата сопруга Мирјана на Сланкамен, а крајот на војната го дочекал во Самобор. . Во септември 1945 година, неговата сопруга дошла во Загреб, а оттогаш Крклец живеел и работел во Загреб до неговата смрт на 30 октомври 1977 година.

Литературна креативност[уреди | уреди извор]

Најважниот дел од книжевната работа на Крклец се состои од стихови. Неговата антолошка поезија на концизен, непосреден и јасен израз изразува ведрина и радост и метафизичка вознемиреност. Тој, исто така, напишал есеи, критики, патувања, пилоти и афоризми. Превел многу, најмногу од руски, германски, но исто така словенечки и чешки. Крклец се соочил и со таканаречена секојдневна критика. Неговите преводи особено се истакнуваат во Пушкин, Прешерн и Брехт. Под псевдонимот Мартин Липњак напишал критични записи и есеи.

Дела[уреди | уреди извор]

  • Лирика, 1919 год.
  • Сребрена улица, 1921 год.
  • Бездомништво, 1921 год.
  • Нови песни, 1923 год.
  • Љубовни птици, 1926 год.
  • Патување до небо, 1928 год.
  • Сон под брезата, 1940 год.
  • Подароци за безимени, 1942 год.
  • Ранетиот галеб: Шест песни, "Хрватски орач", Загреб, 1942 година (коавтори Франјо Алфиревиќ, Салих Алиќ, Никола Шоп, Владо Влаисалевиќ и Иво Балентовиќ)
  • Темнината на времето, 1944 год.
  • Ликови и пејсажи, 1954 год.
  • Писмата на Мартина Липњака од покраината, 1956 год.
  • Кошмар, 1960 год.
  • Телеграфски басни, 1952 год.
  • Загорскиот виновград, 1958 год.

Награди[уреди | уреди извор]

  • 1944 год.: Антунова награда.
  • 1968 год.: Награда Владимир Назор за животно дело.