Горно Село

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Горно Село
Поглед на Горно Село.jpg

Поглед на Горно Село

Горно Село is located in Македонија
Горно Село
Местоположба на Горно Село во Македонија
Координати 41°25′14″N 21°32′03″E / 41.42056° N; 21.53417° E / 41.42056; 21.53417Координати: 41°25′14″N 21°32′03″E / 41.42056° N; 21.53417° E / 41.42056; 21.53417
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Coat of arms of Dolneni Municipality.svg Долнени
Област Прилепско Поле
Население 39[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7504
Повик. бр. 048
Шифра на КО 20024
Надм. вис. 750 м
Горно Село на општинската карта
Горно Село во Општина Долнени.svg

Атарот на Горно Село во рамките на општината
Commons-logo.svg Горно Село на Ризницата


Горно Село — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Горно Село се наоѓа на северните падини на планината Злато, меѓу врвовите Негре (988 м) од исток, Златоврв (1.422 м) со манастирот Трескавец од југ и врвот Сурун (1.077 м) од запад. Селото е ридско и се наоѓа на надморска височина од 750 м. Неговиот атар зафаќа површина од 15 км2 Од Прилеп е оддалечено 14,3 км, а од патот Прилеп-Македонски Брод 6,6 км.[2]

Историја[уреди | уреди извор]

Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.[3]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Во селскиот атар, најголема површина од 765,9 ха зафаќаат пасиштата, на обработливо земјиште отпаѓаат 471,7 ха, а на шуми 6,9 ха. Селото има полјоделско-сточарска функција.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Куќи во селото

Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадено во Цариград во 1878 година, кое прикажува статистика за машкото население во 1873 година, Горно Село се посочува како село со 10 домаќинства и 42 жители Македонци.[4]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Село имало 74 жители Македонци христијани.[5] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година Горно Село се споменува како село со 40 жители Македонци.[6]

Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 39 жители, од кои 38 Македонци и 1 Србин.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[7] 1905[8] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 74 40 309 243 243 159 113 59 56 39
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[9]

Родови[уреди | уреди извор]

Горно Село е чисто македонско православно село, во селото има и староседелски и доселенички родови. Родови во Горно Село се: Белчевци (7 куќи) староседелци; Кркачовци (8 куќи) доселени се во првата половина на XIX век од селото Мажучиште, го знаат следното родословие: Дано (жив на 48 г. во 1951 година) Ордан-Бошко-Јован Кркач, кој се доселил во селото; Кавеџиовци (6 куќи) доселени се од некое село во охридско, најпрво се населиле во Кутлешево, па прешле во денешното село, го знаат следното родословие: Тоде (жив на 26 г. во 1951 година) Ѓорге-Атанас-Толе-Ѓоргија-Стојко, кој овде се доселил од Кутлешево; Зајаковци (6 куќи) и за нив се мисли дека се доселени од некое село во охридско; Србиновци (2 куќи) доселени се однекаде во XIX век; Гличевци (2 куќи) и они се доселени однекаде, постои истоимен род во Мало Мраморани; Пецевци (1 куќа) доселени се од Дупјачани, а имаат и роднини во Долнени; Прчковци (1 куќа) доселени се од селото Дреновци; Тошовци (4 куќи) доселени се во XIX век од Кутлешево, подалечното потекло не им се знае; Митковци (4 куќи) доселени се од селото Дупјачани, и нивното подалечно потекло е непознатоДреновци; Ориѓани (3 куќи) доселени се од селото Годивје, Дебрца.[10]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.

Во периодот 1950-1955, селото било дел од Општина Дупјачани.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 1463 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на ЗИК „Долнени“.[11]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 8 гласачи.[12]

Културни знаменитости[уреди | уреди извор]

Црквата „Пресвета Богородица“
Археолошки наоѓалишта[13][14]
  • Три Ореи — некропола од хеленистичко време;
  • Преслап - наоѓалиште од непознат тип и период;
  • Чашка - наоѓалиште од непознат тип и период;
  • Арбанаси — населба од непознат период;
  • Бревчина — населба од доцноантичко време;
  • Орлов Камен -населба од раноантичко време;
  • Бучалиште — некропола од доцноантичко време;
  • Грамеѓе — утврдување од хеленистичко време;
  • Ризоец — некропола од римско време;
  • Асаница — некропола од римско време;
  • Сурун — некропола од хеленистичко време.
Цркви[15]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село. Матраковци се иселиле во Прилеп, биле однекаде доселени. Од овој род потекнувал некој познат свештеник. Гличевци се иселиле во Дупјачани. Од родот Кукачовци има (28 семејства) иселени во Прилеп. По Втората светска војна, уште десет семејства се иселиле во Прилеп. Чалишовци биле староседелци во селото, некои изумреле, а други се иселиле исто така во Прилеп.[10]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. Посетено на 8 јули 2020.
  2. 2,0 2,1 Панов, Митко (1998). Енциклопедија на селата во Република Македонија: географски, демографски, и аграрни обележја (PDF). Скопје: Патрија. стр. 80-81.
  3. Горно Село“. OldPrilep. 13 октомври 2014.
  4. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 72-73.
  5. Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 245.
  6. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 148-149.
  7. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  8. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  9. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика.
  10. 10,0 10,1 Trifunoski F., Jovan (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања (1914-1997). Српска академија наука и уметности. ISBN 8670252678. OCLC 469501519.
  11. „Описи на ИМ“ (PDF). Посетено на 8 јули 2020.
  12. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  13. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. II. Скопје: Македонска академиjа на науките и уметностите. ISBN 9989649286.
  14. Трифуноски, Јован (1998). Битољско-прилепска котлина (српски). Београд: Српска академија наука и уметности.
  15. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. стр. 19. ISBN 978-608-65143-2-7.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]