Горгона

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Горгона (~ 580 г. п.н.е)

Горгона (грчки: Γοργών) — три страотни сестри во старогрчката митологија, и тоа: Стенон, Евријала и Медуза[1].

Карактеристики[уреди | уреди извор]

Името потекнува од санскритскиот збор „garğ“, кој се дефинира како гутурален звук, сличен на режењето на ѕвер. Додека описите на горгоните се разликуваат во грчката литература и се појавуваат во најраните примери на грчката литература, овој израз најчесто се однесува на било која од трите сестри кои имале коса од живи, отровни змии, а имале змии и околу појасот. Исто така, тие имале и страшен поглед и секој што ќе ги погледнел се претворал во камен.[2] Традиционално, додека две од горгоните, Стенон и Евријала, биле бесмртни, нивната сестра Медуза била смртна и таа била убиена од страна на полубогот Персеј.

Медуза[уреди | уреди извор]

На почетокот, Медуза била многу убава, но Атена ја преобрзила во чудовиште со крилја, поради тоа што имала љубовна врска со Посејдон, богот на морето. За да ја убие, Персеј прибегнал на итроста да не ја погледне директно во очите, туку го користел штитот во кој го гледал нејзиниот одраз, бидејќи таа напаѓачите ги скаменувала со погледот. Главата на Медуза ја носеле Зевс и Атена на своите штитови.[3]

Горгон во уметноста[уреди | уреди извор]

Горгоните биле популарни во грчката митологија, појавувајќи се во најраните пишани досиеја за античките грчки религиозни верувања како што се оние на Хомер, што датираат од 1194-1184 година. Поради нивниот легендарен и моќен поглед што може да претвори секого во камен, сликите на Горгоните биле ставани на зградите и објектите заради нивна заштита. Ликот на Горгните, посебно на Медуза, често се експлоатира во современата киноматографија. Во подоцнежната традиција, Горгоните биле сместени во Либија.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Artur Koterel, Rečnik svetske mitologije, Nolit, Beograd, 1998, стр. 224.
  2. „Beleške“, во: Erazmo Roterdamski, Pohvala ludosti. Beograd: Rad, 2016, стр. 113.
  3. „Beleške“, во: Erazmo Roterdamski, Pohvala ludosti. Beograd: Rad, 2016, стр. 113.