Глукоза транспортер

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Шаблон:Orphan

Sugar_tr
Назнаки
Симбол Sugar_tr
Pfam PF00083
Pfam-клан CL0015
InterPro IPR005828
PROSITE PDOC00190
TCDB 2.A.1.1
OPM-суперсемејство 15
OPM-белковина 4gc0

Глукоза транспортерите се широка група мембрански протеини кои го олеснуваат транспортот на глукоза низ цитоплазматската мембрана. Бидејќи глукозата е витален извор на енергија за сиот жив свет, тие се присутни во сите Because glucose is a vital source of energy for all life, these transporters are present in all филуми. GLUT и SLC2A фамилиите се протеински фамилии кои се наоѓаат во повеќето клетки на цицачи. 14 GLUT протеини се кодирани од човечкиот геном. GLUT е вид на унипортен транспортер.

Синтеза на слободна глукоза[уреди | уреди извор]

Најголем број на неавтотрофни клетки се неспособни да создадат слободна глукоза поради неприкажување на глукоза-6-фосфатаза и, дополнително, се вклучени единствено во внесувањето и катаболизмот на глукоза. Обично произведена единствено во хепатоцитите, при услови на постење, другите ткива како цревата, мускулите, мозокот и бубрезите се способни да создадат глукоза, по активација на глуконеогенезата.

Транспортери на глукоза кај цицачите[уреди | уреди извор]

GLUT протеините се интегрални мембрански протеини кои содржат 12 трансмембрански хеликси со амино- и карбокси- терминали изложени на цитоплазматската страна на клеточната мембрана. GLUT протеините транспортираат глукоза и слични хексози според модел на променлива конформација,[1][2][3] which predicts that the transporter exposes a single substrate binding site toward either the outside or the inside of the cell. Binding of glucose to one site provokes a conformational change associated with transport, and releases glucose to the other side of the membrane. The inner and outer glucose-binding sites are, it seems, located in transmembrane segments 9, 10, 11;[4] also, the QLS motif located in the seventh transmembrane segment could be involved in the selection and affinity of transported substrate.[5][6]

Видови[уреди | уреди извор]

Секоја изоформа на транспортерот игра специфична улога во метаболизмот на на глукозата, определена од шаблонот на ткивно прикажување, субстратната специфичност, транспортната кинетика и регулираното прикажување при различни физиолошки услови.[7] To date, 14 members of the GLUT/SLC2 have been identified.[8] On the basis of sequence similarities, the GLUT family has been divided into three subclasses.

Откривање на котранспортот натриум-глукоза[уреди | уреди извор]

Во Август 1960, во Прага, Роберт К. Крејн за прв пат го претставил своето откритие на котранспортот натриум-глукоза, како механиззм за цревна абсорпција на глукоза.[9]

Поврзани[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. C-terminal truncated glucose transporter is locked into an inward-facing form without transport activity. „Nature“ том  345 (6275): 550–3. doi:10.1038/345550a0. PMID 2348864. 
  2. Glucose transporter oligomeric structure determines transporter function. Reversible redox-dependent interconversions of tetrameric and dimeric GLUT1. „J. Biol. Chem.“ том  267 (33): 23829–38. PMID 1429721. 
  3. Net sugar transport is a multistep process. Evidence for cytosolic sugar binding sites in erythrocytes. „Biochemistry“ том  34 (47): 15395–406. doi:10.1021/bi00047a002. PMID 7492539. 
  4. Structural analysis of the GLUT1 facilitative glucose transporter (review). „Mol. Membr. Biol.“ том  18 (3): 183–93. doi:10.1080/09687680110072140. PMID 11681785. 
  5. QLS motif in transmembrane helix VII of the glucose transporter family interacts with the C-1 position of D-glucose and is involved in substrate selection at the exofacial binding site. „Biochemistry“ том  37 (5): 1322–6. doi:10.1021/bi972322u. PMID 9477959. 
  6. Cysteine-scanning mutagenesis of transmembrane segment 7 of the GLUT1 glucose transporter. „J. Biol. Chem.“ том  274 (51): 36176–80. doi:10.1074/jbc.274.51.36176. PMID 10593902. 
  7. Thorens B. Glucose transporters in the regulation of intestinal, renal, and liver glucose fluxes. „Am. J. Physiol.“ том  270 (4 Pt 1): G541–53. PMID 8928783. 
  8. Glucose transporters in the 21st Century. „American Journal of Physiology - Endocrinology and Metabolism“ том  298 (2): E141-E145. doi:10.1152/ajpendo.00712.2009. 
  9. Robert K. Crane, D. Miller and I. Bihler. “The restrictions on possible mechanisms of intestinal transport of sugars”. In: Membrane Transport and Metabolism. Proceedings of a Symposium held in Prague, August 22–27, 1960. Edited by A. Kleinzeller and A. Kotyk. Czech Academy of Sciences, Prague, 1961, pp. 439-449.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Шаблон:Solute carrier family