Гермоген Московски (патријарх)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Гермоген
Патријарх на Москва и на сите Руси
Patriarch Germogen (tsarskiy titulyarnik) 2.jpg
ЦркваРуска православна црква
СедиштеМосква
Ракоположен1606
ПретходникИгнатиј
НаследникФиларет
Лични податоци
РоденРусија
ПочивалиштеУспенска катедрала (Москва)

Гермоген или Ермоген (руски: Гермоге́н) (секуларно име Јермолај) (пред 1530 - 17 февруари 1612) бил патријарх на Москва и на цела Русија од 1606 година. Токму тој го инспирирал народното востание што ставило крај на времето на неволјите. Хермоген бил прославен од Руската православна црква во 1913 година.

Податотека:Hermogenes.jpg
Патријархот Гермоген одби да ја благослови Полјачката слика од Павел Чистјаков (1860).

На Светиот Синод од 1589 година, кој ја воспостави патријаршијата во Москва, Геррмоген беше назначен за митрополит на ново освоениот град Казањ. Во текот на следните две децении, тој се стекнал со слава за голем број муслимани Татари од Волга, преобратени во источно православие.

Во 1606 година, Лажниот Дмитриј I го повикал Гермоген да учествува во Сенатот неодамна основан во Москва. Таму дознал за намерата на царот да се ожени со жена од Римокатоличка црква, Марина Мнишчек и цврсто се изјаснил против таквиот сојуз. Тогаш тој бил прогонет од главниот град, за да се врати со големи почести неколку месеци подоцна, кога бил сменет лажниот цар, а патријархот Игнатиј го следел примерот.

Гермоген кај Споменикот на милениумот во Новгород

Патријарх Московски[уреди | уреди извор]

Новиот цар, Василиј IV, му помогнал на Гермоген да стане патријарх на Москва и на сите Руси: Митрополитот Гермоген вил избран, а на 3 јули 1606 година бил поставен за патријарх од собранието на светите архиереи во московската Успенска катедрала. Митрополитот Исидор му го предал на патријархот персоналот на светиот архиереј Петар, а царот му подарил на новиот патријарх панагија, украсена со скапоцени камења. На антички начин, патријархот Гермоген го направил неговото влегување на магаре. За време на владеењето на Василиј, Гермоген генерално ги поддржувал обидите на царот да ја смири земјата и ги анатемизирал Иван Болотников и неговата војска.

Време на проблеми[уреди | уреди извор]

Кога Василиј бил симнат од престолот и Полјаците го заземале московскиот Кремљ, Гермоген цврсто се спротивставил на нивните планови да го ставатВладислав IV на рускиот престол, освен ако не премине во Православие. И покрај заканите со нож од страна на некои од болјарите, тој одбил да потпише какви било молби до полскиот крал, со што го спречи Владислав да се круниса.[1]

Во декември 1610 година Гермоген дистрибуирал писма до разни руски градови, во кои го повикувал народот да се крене против Полјаците. Кога волонтерската војска под водство на Прокопи Љаpапунов конечно се приближи до Москва, тој им пркосеше на полските охрабрувања да ја анатемизираат војската. И покрај заканите со смртна казна, тој ги проколнал римокатолиците и покажал поддршка за Љаpапунов. После тоа, тој беше уапсен и фрлен во манастирот Чудов. Таму слушна за новата доброволна војска, собрана од Кузма Минин и командувана од принцот Пожарски, и ги благослови и двајцата. После тоа, патријархот бил претепан и умрел од глад.[2]

Смрт и наследство[уреди | уреди извор]

Телото на Гермоген е погребано во манастирот Чудов, но во 1654 година е пренесено во Успенска катедрала. Наводните мошти на патријархот Гермоген се пронајдени случајно во една од криптите на манастирот Чудов за време на работите за поправка во 1913 година. Во врска со стогодишнината од династијата Романови, прославена истата година, тој беше прогласен за свештеник за свештеномаченик и префрлен во блиската Успенската катедрала .

Руската православна црква го одбележува неговиот спомен на 17 февруари, денот на неговата смрт и на 12 мај, денот на неговото признато величање.[3][4]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Maureen Perrie. Pretenders and Popular Monarchism in Early Modern Russia. Cambridge University Press, 1995. ISBN 0-521-47274-1. Page 210.

    Robert Auty, Dimitri Obolensky. Companion to Russian Studies. Cambridge University Press, 1981. ISBN 0-521-28038-9. Page 108.
  2. Reverend R Thornton. Lives of Eminent Russian Prelates. Kessinger Publishing, 2004. ISBN 1-4179-4649-0. Page 3.

    "He endured to the end and was accounted worthy of the crown of martyrdom: inflexible alike to prayers and threats, he was starved to death in prison, to be a pledge of deliverance to his country". -- A N Mouravieff. A History of the Church of Russia, 1842, reprinted 2004. ISBN 1-4179-1250-2. Page 166.
  3. Orthodox Church in America
  4. (грчки) Ὁ Ἅγιος Ἑρμογένης ὁ Ἱερομάρτυρας Πατριάρχης Μόσχας. 12 Μαΐου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
Духовни титули
Претходник
Игнатиј Московски
Патријарх на Москва и на сите Руси
1606–1612
Наследник
Филарет