Георгиј Лавов

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Принцот Георгиј Евгениевич Лавов (руски: Гео́ргий Евге́ньевич Львов; 2 ноември - 7/8 март 1925) бил руски аристократ, државник и прв пост-империјален премиер на Русија, од 15 март до 20 јули 1917 година. Тој бил последниот московјанин и последниот рурикидски шеф на руската држава.

Предреволуција[уреди | уреди извор]

Лвов, заменик на Државната дума на I свикувањето, 1906 година

Принцот Лавов е роден во Дрезден, Германија и потекнува од суверените кнезови на династијата Рурик од Јарослављ. Неговото семејство се преселило во Поповка во областа Алексин во Тула од Германија наскоро по неговото раѓање. Дипломирал на Универзитетот во Москва, како дипломиран правник, а потоа работел во државната служба до 1893 година. За време на руско-јапонската војна организирал помош на исток и во 1905 година се приклучил на либералната уставна демократска партија. Една година подоцна тој победил на изборите за Прва дума и бил номиниран за министерска позиција. Станал претседател на Серускиот сојуз на Земстос во 1914 година, а во 1915 година станал водач на Сојузот на Земвтос како и член на Земгор, заеднички комитет на Сојузот на Земстови и Сојузот на градови кој помогнал во снабдувањето војската и тенденција кон ранетите од Првата светска војна . Во декември 1916 година, по тирадите на принцот Лвов на Конгресот во Земстос, Доброволните организации не дозволиле никој да работи за владата, освен ако нивната соработка не биде купена со политички отстапки. [1]

Се оженил со грофицата Јулија Алексиевна Бобринскаја (1867–1903), правнука на Григориј Орлов и Катерина Велика.

Подоцнежните години[уреди | уреди извор]

За време на првата руска револуција и абдикацијата на Николај Втори, император на Русија, Лавов бил ставен на чело на привремената влада основана од Дума на 2 март. Не можејќи да собере доволна поддршка, тој поднел оставка во јули 1917 година во корист на неговиот министер за војна, Александар Керенски.

Георгиј Лавов, 1919 година

По Октомвриската револуција се доселил во Тјумен. Зимата во 1917 година бил уапсен и пренесен во Екатеринбург. Три месеци подоцна, Лавов и уште двајца затвореници (Лопухин и принцот Голицин) биле ослободени пред судот под писмена обврска да не го напуштаат местото. Локалниот воен комесар, Филип Голошчекин, имал намера да ги погуби Лавов и другите затвореници, но наредбата не била од Исак Стајнберг, Народен комесар за правда, левичарско-социјалистички револуционер, во коалиција со болшевиците. Лавов веднаш го напуштил Екатеринбург, тргнал кон Омск, окупиран од антиболшевичката чехословачка легија. Привремената сибирска влада, предводена од Пјотр Вологодски, била формирана во Омск и му наложила на Лавов да замине за Соединетите држави (бидејќи се верувало дека оваа земја е способна да обезбеди најбрза и најефикасна помош на антиболшевичките сили) да се сретнат со претседателот Вудроу Вилсон и другите државници да ги информираат за целите на антисоветските сили и да добиваат помош од поранешните сојузници на Русија во Првата светска војна. Во октомври 1918 година тој дошол во САД, но доцнел бидејќи во ноември истата година завршила Првата светска војна и започнале подготовките за мировната конференција во Париз, каде што се пресели центарот на светската политика.

Бидејќи не успеал да постигне практични резултати во САД, Лавов се вратил во Франција, каде што во 1918–1920 бил на чело на рускиот политички состанок во Париз. Тој бил на изворот на системот за размена на труд за да им помогне на руските емигранти, ги префрлил на располагање средствата на Земгор, складирани во Националната банка на Соединетите држави. Подоцна ја напуштил политиката, живеел во Париз во сиромаштија, работел занаетчиски работи, пишувајќи ги своите мемоари.

Споменици[уреди | уреди извор]

Постои споменик на принцот Лавов во Алексин, како и мала изложба на него во градскиот музеј. Во Поповка има уште еден спомен спроти неговата локална црква и плакета на ѕидот на локалното училиште што го основал. Починал во Булон-сур-Сена и е погребан на руските гробишта Сант-viеневиев-де-Боас во Франција.

Неговиот роднина по име принцот Андре Никита Лвоф (1901–1933), различно опишан како син или внук на Георги Лавов, е погребан на старите гробишта во Ментон .

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. G. Katkov (1967) Russia 1917. The February Revolution, p. 228.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]