Гвидо Кавалканти

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Данте и Вергилиј разговараат со Кавалканте де Кавалкантије, татко Гвидо, во сцена од Дантеовиот пекол

Гвидо Кавалканти (јазик италијански|Guido Cavalcanti}}, 1259- август 1300.) Бил италијански поет и [[трубадур] ] од Фиренца.[1] Бил најдобар пријател на Данте Алигиери и влијаел на неговиот начин на размислување .[2] Кавалканте е еден од најзначајните поети на епохата [[Сладок нов стил|слаткио нов стил[3] и се смета за прв голем поет во италијанската литература.

Rime, 1813

Биографија[уреди | уреди извор]

Кавалканти е роден во аристократско семејство гвелфа. Неговиот татко бил Кавалканте де Кавалканти. Во 1267 година, Гвидо се оженил со Беатриче, ќерка на Флорентински гибелин [(Фарината дели Уберти | Фарината де Уберти]].

Во 1284 година станал член на советот на Република Фиренца, заедно со Брунето Латини и Дино Компањи .[4] Кога граѓаните на Фиренца станале уморни од судирот на гибелини и гвелфи, ги протерале од градот. Меѓу нив бил и Гвидо Кавалканти. Тој бил протеран на 24 јуни 1300 година и отишол во Сарцана. Во август истата година му било дозволено да се врати во Фиренца, но починал на 29 август, најверојатно од маларија.

Дела[уреди | уреди извор]

Гвидо Кавалканти пишувал сонети и балади. Денес се познати само неговите 52 песни. .[5]Најдобри дела му се канцоната Дамата ме прашува ( Donna mi prga ), баладата Ве прашувам вас, кои зборувате за страдања (I' prego voi che di dolor parlate) и сонетот Мојата душа е немирна немирна (L’anima mia vilment’ è sbigotita).

Наводи[уреди | уреди извор]