Галоиталски јазици

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Галоиталски
Географска
распространетост:
Италија, Сан Марино, Швајцарија, Монако
Класификација:индоевропски
Гранки:

Галоиталските јазици[1][2][3][4][5] се генетска група на романското јазично семејство. Сè уште се смета за спорна нивната точна припадност: дали спаѓаат во галороманската или во италодалматинската гранка.[6] Венецијанскиот обично се смета за припадник на друга дијалектна група,[4] но некои го сместуваат во галоиталските говори.[7]

Географска распределба[уреди | уреди извор]

Галоиталските јазици (нијанси на зелено)

Овие јазици традиционално се говорат во северна Италија, јужна Швајцарија, Сан Марино и Монако, иако денес во значајна мера се истиснати од италијанскиот јазик. Речиси сите говорници се двојазични. Истите се говорат поактивно од дијаспората, во земјите со северноиталијански доселеници. Во Монако, лигурскиот има пропишан законски статус заедно со моначкиот (негов дијалект).

Класификација[уреди | уреди извор]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Rohlfs 1975, стр. 1-20.
  2. Jud & Jaberg 1928.
  3. Meyer-Lübke 1920, стр. 17.
  4. 4,0 4,1 Pellegrini 1977.
  5. Pellegrini 1975, стр. 55-87.
  6. Allasino 2007, стр. 9.
  7. Ethnologue.

Библиографија[уреди | уреди извор]

  • Allasino, Enrico; Ferrier, Consuelo; Scamuzzi, Sergio; Telmon, Tullio (2007). (PDF). Quaderni di Ricerca (италијански). 113. Torino: IRES – Istituto di Ricerche Economico Sociali del Piemonte http://213.254.4.222/cataloghi/pdfires/697.pdf. Отсутно или празно |title= (help)
  • Индоевропски → Италски → Романски → Италозападни - Ethnologue (англиски)
  • Jud, Jakob; Jaberg, Karl (1928). Sprach-und Sachatlas Italiens und der Südschweiz. Цофинген.
  • Meyer-Lübke, Wilhelm (1920). Einführung in das Studium der romanischen Sprachwissenschaft (изд. 3.). Хајделберг.
  • Pellegrini, Giovan Battista (1975). „I cinque sistemi dell'italoromanzo“. Essays in Italian linguistics: history, structure, society. Торино: Boringhieri.
  • Pellegrini, Giovan Battista (1977). Carta dei dialetti d'Italia. Пиза: Pacini Editore.
  • Rohlfs, Gerhard. 1975. Rätoromanisch. Die Sonderstellung des Rätoromanischen zwischen Italienisch und Französisch. Eine kulturgeschichtliche und linguistische Einführung (Munich: C.H. Beek'sche, 1975), стр. 1–20.