Волчишта (Ениџевардарско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
(Пренасочено од Волчишта (Воденско))
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Волчишта
Υδραία
Волчишта is located in Грција
Волчишта
Волчишта
Местоположба во областа
Волчишта is located in Меглен
Волчишта
Местоположба на Волчишта во општината Меглен и областа Централна Македонија
Координати: 40°57.40′N 22°4.56′E / 40.95667° СГШ; 22.07600° ИГД / 40.95667; 22.07600Координати: 40°57.40′N 22°4.56′E / 40.95667° СГШ; 22.07600° ИГД / 40.95667; 22.07600
ЗемјаГрција
ОбластЗападна Македонија
ОкругПостолски
ОпштинаМеглен
Општ. единицаС’ботско
Надм. вис.&10000000000000130000000130 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно403
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Волчишта или В’лчишта (грчки: Υδραία Идреја; до 1922 г. Βόλτσιστα, Волциста[2]) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 496 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.[3]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото е сместено во котлината Меглен, 3 км источно од гратчето С’ботско.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Во Отоманското Царство[уреди | уреди извор]

На почетокот на XX век Волчишта било чисто македонско село во Ениџевардарска кааза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото (В’лчишта) живееле 110 Македонци христијани.[4][5]

Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Волчишта (Voltchichta) имало 240 Македонци под патријаршијата.[4][6] Во 1909 г. во селото проработела и бугарската пропаганда кога е отворено бугарско училиште.[7] Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 20 македонски куќи.[3]

Во Грција[уреди | уреди извор]

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 118 жители, кои во 1920 г. биле 125.[3] Во 1922 г. е преименувано во Идреја. Бидејќи до неодамна било чифлигарско село, во 1920-тите властите доведеле 132 грчки колонисти Турција и селото станало етнички мешано.[3] Во 1928 г. во Волчишта е заведен 261 жител од кои 149 лица (37 семејства) биле грчки дојденци, а останатите Македонци.[8]

До 1940 г. населението нараснало на 457 жители. Бројноста се задржала устојчиво и во следните десетлетија, со мали колебања. Во 1991 г. е Волчишта имало 484 жители од кои половината биле Македонци.[3]

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 457 469 487 503 506 484 462 496
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото е полско, а почвата се наводнува од реката Мегленица, поради што дава високи приноси. Главни производи се граорните култури и индустриските пиперки. Населението се занимава и со лозарство и овоштарство.[3]

Личности[уреди | уреди извор]

  • Ѓорѓи Илиев — борец во Балканските војни (15. штипска дружина)[9]
  • Панајот Анастасов (Παναγιώτης Αναστασίου), гркомански андартски деец од III класа[10]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Βόλτσιστα -- Υδραία
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 84-85. 
  4. 4,0 4,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  5. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 148. ISBN 954430424X. http://www.promacedonia.org/vk/vk_2_03.htm. 
  6. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 102-103.
  7. Илюстрация Илинден, година 9, книга 9 (89), ноември 1937, стр. 2.
  8. Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928
  9. „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 309.
  10. Μιχαηλίδης, Ιάκωβος Δ., Κωνσταντίνος Σ. Παπανικολάου (2008). Αφανείς γηγενείς μακεδονομάχοι (1903 – 1913). Θεσσαλονίκη: University Studio Press. стр. 130. ISBN 978-960-12-1724-6. http://media.ems.gr/ekdoseis/ektos_seiras/ekd_eksi_gigeneis.pdf.