Прејди на содржината

Винстон Богард

Од Википедија — слободната енциклопедија
Винстон Богард
Лични податоци
Полно име Винстон Лојд Богард
Роден на 22 октомври 1970(1970-10-22) (55 г.)
Роден во Ротердам, Холандија
Држава Холандија Холандија
Висина &100000000000001930000001,93 м
Играчки податоци
Позиција одбрана
Повлекување 2005 (35 г.)
Кариера*
Години Клуб Наст.† (Гол.)†
1988-1991 СВВ СВВ 11 (1)
1990 →Екселсиор Екселсиор 10 (0)
1991-1994 Спарта Ротердам Спарта Ротердам 65 (14)
1994-1997 Ајакс Ајакс 62 (6)
1997-1998 Милан Милан 3 (0)
1998-2000 Барселона Барселона 41 (4)
2000-2004 Челси Челси 9 (0)
Репрезентација
1995-2000 Холандија Холандија 20 (0)
Раководител на екипите
2017-2020 Јонг Ајакс Јонг Ајакс                       (Асистент)
2017 Јонг Ајакс Јонг Ајакс                       (Привремен)
2020-2022 Ајакс Ајакс                                (Асистент)

Винстон Лојд Богард (роден на 22 октомври 1970 година, во Ротердам) е холандски фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од одбраната.

Во својата кариера настапувал за СВВ, Екселсиор, Спарта Ротердам, Ајакс, Милан, Барселона, и Челси.[1] Во последниот клуб, тој го привлекол светското внимание кога добил малку време за игра (без настапи во Премиер лигата во ниту една од последните три сезони), а сепак инсистирал да остане во клубот поради неговиот профитабилен договор.[2]

Богард ја претставувал Холандија на Европското првенство 1996 и Светското првенство 1998. Вкупно за холандската репрезентација одиграл 20 натпревари во периодот 1995-2000.

Биографија

[уреди | уреди извор]

По потекло од Аруба, тој станал страствен за фудбал уште како дете и, заедно со својот брат, решил да продолжи со професионална кариера откако го гледал натпреварот на Бразил како игра против Советскиот Сојуз за време на Светското првенство 1982;[3] иако ова бил негов животен сон, неговиот татко отсекогаш се изјаснувал категорично против тоа да стане професионален фудбалер.[3]

На крајот од својата кариера, тој основал издавачка куќа за урбана музика и објавил автобиографија насловена како „Deze neger buigt voor niemand“ (превод на мак. „Овој црнец не се поклонува пред никого“), во која го обвинил фудбалскиот свет за лицемерен и расистички. Откако се пензионирал, тој призна: „Како млад човек, бев деликвент. Да не беше фудбалот, ќе завршев лошо. Моите патишта беа како на пештерски човек.“[3] Во 2011 година, неговата куќа била запленета поради долгови.[4]

Тој има три внуци, Данило Дехи, Мелајро Богард и Ламар Богард, кои исто така се фудбалери.[5][6]

Технички карактеристики

[уреди | уреди извор]

Природно играл со левата нога[7], започнувајќи ја својата кариера како крило,[8] од каде потоа станал лев бек,[9][10][11] а можел да игра и како централен дефанзивец.[11][12] Фудбалер со контроверзен и недисциплиниран став, по неговото пристигнување во Милан, Ариго Саки, го нарекол „одличен играч“[13] додека Адријано Галијани го опишал како „еклектичен“,[14] но по само неколку настапи, италијанскиот печат го нарекол „вознемирувачки“:[15] Богард се издвојувал по огромната физичка сила, но демонстрирал стил на игра кој бил премногу гломазен и бавен.[3][16][17][11][12][18].

Клупска кариера

[уреди | уреди извор]

Раните години и Ајакс

[уреди | уреди извор]

Роден во Ротердам, Богард ја започнал својата кариера во екипата на СВВ од Схевенинген во втората холандска лига, како крилен напаѓач.[8] Таму одиграл две сезони во кои забележал 11 настапи и еден гол, по што следела кратка позајмица во клубот од неговиот роден град Екселсиор во истата дивизија, пред да се префрли во Ередивиси во летото 1991 година, потпишувајќи за друга ротердамска екипа, Спарта. Во сезоната 1993-1994, Богард имал одлична сезона во дресот на Спарта постигнувајќи 11 гола (негово најдобро постигнување во кариерата) и помагајќи му на клубот да квалификува за Интертото купот.

Во 1994 година, Богард потпишал за Ајакс. Откако конечно пристигнал во голем клуб (клубот од неговиот роден град Фејенорд никогаш не го разгледувал),[3] неговата адаптација во Амстердам била исклучително тешка бидејќи, како што самиот признал, не разбирал ништо од плановите за игра на Луј ван Гал,[3] со кого имал и одредени недоразбирања.[19] И покрај тешката прва сезона во која ретко играл, тој ги освоил холандското првенство и Лигата на шампионите 1994-1995, заедно со соиграчи од калибарот на Едвин ван дер Сар, Марк Овермарс, Франк де Бур и Роналд де Бур, Едгар Давидс, Кларенс Седорф, Франк Рајкард, Нванкво Кану и Патрик Клајверт.[20]

Во следната сезона, тој бил префрлен од тренерот Ван Гал во одбраната, каде ќе остане да игра до крајот на својата кариера. Наоѓајќи повеќе простор за игра на позицијата лев бек, тој му помогнал на Ајакс да ја одбрани титулата во холандското првенство и да стигне до ново финале во Лигата на шампионите, каде сега со Богард на теренот (бидејќи во претходното, тој го поминал целиот натпревар на клупата) Ајакс биле поразени од Јувентус на пенали.

Милан и Барселона

[уреди | уреди извор]

На 14 февруари 1997 година, Богард бил ангажиран од Милан со слободен трансфер,[11][12] во операција во која бил вклучен и неговиот сонародник Патрик Клајверт.[21] Богард потпишал четиригодишен договор вреден 1,8 милијарди лири по сезона.[11] Поради конкуренцијата на позицијата лев бек од Паоло Малдини и Кристијан Циге, тренерот Фабио Капело првично го поставил Богард како десен бек со многу лоши резултати.[7] На 21 септември 1997, во незаборавниот натпревар против Удинезе, Богард направил грешка која се чини ја осудила на пропаст неговата авантура со „росонерите“:[3][22] на неколку минути до крајот при нерешен резултат, голманот Масимо Таиби му ја додал топката на Богард, кој, и покрај тоа што не бил под притисок од противникот,[22] ризикувал со враќање на топката кон самиот Таиби; напаѓачот Оливер Бирхоф ја искористил ситуацијата, го пресекол додавањето и непречен од никој го постигнал голот што им овозможи на фриулијанците да го добијат натпреварот. Тој одиграл само 3 натпревари во дресот на Милан во сезоната 1997-1998, завршувајќи го своето искуство во клубот после само неколку месеци.[3]

Во јануари 1998 година, тој се преселил во Барселона предводена од сонародникот Луј ван Гал, играјќи 19 натпревари во вториот дел од сезоната, во која Барселона ги освоила првенството и купот на Шпанија.[23]

Како што се намалувало холандското влијание во Барселона, така било и со она на Богард, кој во својата прва цела сезона учествувал само во еден првенствен натпревар, главно поради повреди,[24] но се вратил за да напрви респектабилна втора сезона со 21 одигран натпревар и два гола.[25][26] Вкупно дресот на Барселона го носел во 61 натпревар и постигнал 4 гола.

Пред почетокот на сезона 2000-2001, Богарде потпишал за англискиот клуб Челси, следејќи го советот на сонародникот Марио Мелхиот да му се придружи на клубот од Премиер лигата.[27] Богард потпишал за Челси во времето кога Џанлука Вијали бил менаџер, иако тој немал поим дека овој трансфер се случил; истиот веројатно бил спроведен од спортскиот директор Колин Хачинсон, додека друг централен дефанзивец, Емерсон Томе, заминал во Сандерленд.[28][29] Неколку недели подоцна, со пристигнувањето на новиот тренер Клаудио Раниери, тој посакал играчот да си замине од клубот порачувајќи дека истиот не е во неговите планови.[30]

Сепак, Богард се спротиставил на ова, бидејќи споредж него би било речиси невозможно да најде клуб кој би му понудил договорот со приближно истите финансиски услови како оној што го имал во Челси: тој бил зачуден од платата за која се договорил со клубот, бидејќи неговата вредност значително паднала поради недостаток на акција во првиот тим, и решил да остане и да го почитува својот договор до крај и да се појавува на тренинзи секој ден, и покрај тоа што ретко бил избран да игра.[31] За време на неговиот престој на Стемфорд Бриџ, клубот неколку пати се обидел да го продаде поради неговата голема плата и го деградирал во резервните и младинските тимови во обид да го притисне да си замине. Како одговор на истовремените критики од медиумите во Велика Британија, тој одговорил: „Зошто да фрлам петнаесет милиони евра кога веќе се мој? Во моментот кога потпишав, тие станаа мои пари, мојот договор. Двете страни се согласивме на ова. Малку луѓе ќе заработат толку многу. Јас сум еден од ретките среќни што го можат ова. Можеби сум еден од најлошите трансфери во историјата на Премиер лигата, но не ми е грижа.[32]

Откако играл како замена против Ипсвич Таун на Боксинг Деј во 2000 година,[33] Богард одиграл само уште еден натпревар пред да му истече договорот во јули 2004 година. Тој, исто така, играл од клупата, против Џилингем во Лига купот од таа сезона на 6 ноември 2002 година.[34] На крајот, тој се појавил само 11 пати во текот на неговиот четиригодишен мандат, наводно заработувајќи 40.000 фунти неделно во овој период.[35][36]

На 8 ноември 2005 година, 34-годишниот Богарде го објавил своето повлекување од професионалниот фудбал.[37]

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]
Богард (најдесно) со Денис Бергкамп, Жорди Кројф и Ричард Витсхге на ЕП 1996.

Благодарение на постојаните настапи за Ајакс, Богард бил повикан на Европското првенство 1996 од холандскиот селектор Гус Хидинк, кој исто така, го вклучил и во тимот за Светското првенство 1998 две години подоцна.[38] Редовен стартер за време на првото натпреварување, на второто Богард бил само замена за Артур Нуман.

Богард имал шанса да настапи за првпат како стартер за време на Мундијалот во Франција, во натпреварот против Бразил во полуфиналето, откако стартерот Нуман бил суспендиран поради црвениот картон добиен во претходниот натпревар против Аргентина; сепак, тој заработил сериозна повреда на подколеницата на тренинг и бил хоспитализиран, па поради тоа бил заменет од Филип Коку.

За холандската репрезентација настапувал од 1995 до 2000 година, забележувајќи 20 настапи без постигнат гол.

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Холандија
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
13-12-1995ЛиверпулИрска Ирска0 – 2Холандија ХоландијаКвал. за ЕП 1996-
24-4-1996РотердамХоландија Холандија0 – 1Германија ГерманијаПријателска-
4-6-1996РотердамХоландија Холандија3 – 1Ирска ИрскаПријателска-
10-6-1996БирмингемХоландија Холандија0 – 0Шкотска ШкотскаЕвро 1996 - Прва фаза-
13-6-1996БирмингемШвајцарија Швајцарија0 – 2Холандија ХоландијаЕвро 1996 - Прва фаза-
18-6-1996ЛондонАнглија Англија4 – 1Холандија ХоландијаЕвро 1996 - Прва фаза-
22-6-1996ЛондонФранција Франција0 – 0 прод.
(5 – 4 пен.)		Холандија ХоландијаЕвро 1996 - Четвртфинале-
5-10-1996КардифВелс Велс1 – 3Холандија ХоландијаКвал. за СП 1998-
6-9-1997РотердамХоландија Холандија3 – 1Белгија БелгијаКвал. за СП 1998-влегол во игра 71'
11-10-1997АмстердамХоландија Холандија0 – 0Турција ТурцијаКвал. за СП 1998-влегол во игра 68'
21-2-1998ДенверСАД САД0 – 2Холандија ХоландијаПријателска-влегол во игра 46'
24-2-1998МајамиМексико Мексико2 – 3Холандија ХоландијаПријателска-заменет 58'
1-6-1998АмстердамХоландија Холандија5 – 1Парагвај ПарагвајПријателска-влегол во игра 46'
5-6-1998РотердамХоландија Холандија5 – 1Нигерија НигеријаПријателска-влегол во игра 46'
20-6-1998МарсејХоландија Холандија5 – 0Јужна Кореја Јужна КорејаСП 1998 - Прва фаза-влегол во игра 81'
25-6-1998Сент ЕтјенХоландија Холандија2 – 2Мексико МексикоСП 1998 - Прва фаза-влегол во игра 73'
9-10-1999Саун ПаулоБразил Бразил2 – 2Холандија ХоландијаПријателска-добил жолт картон во 81-вата минута 81'
23-2-2000АмстердамХоландија Холандија2 – 1Германија ГерманијаПријателска-
29-3-2000БриселБелгија Белгија2 – 2Холандија ХоландијаПријателска-заменет 57'
15-11-2000СевиљаШпанија Шпанија1 – 2Холандија ХоландијаПријателска-заменет 74'
Вкупно Настапи 20 Голови 0

Тренерска кариера

[уреди | уреди извор]

Во летото 2017, Богард се вратил во Ајакс, именуван за помошник тренер на резервниот тим, предводен од клупата како главен тренер од неговиот поранешен соиграч Михаел Рејзигер.[39][40]

Статистика

[уреди | уреди извор]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]
Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
1992-1993 Холандија Спарта Ротердам Е 32 3 - - - - - - - - - 32 3
1993-1994 Е 33 11 - - - - - - - - - 33 11
Вкупно Спарта Ротердам 65 14 65 14
1994-1995 Холандија Ајакс Е 14 0 КХ 1 0 ЛШ 4 0 - - - 19 0
1995-1996 Е 33 2 КХ 2 0 ЛШ 11 0 КИ+СУ+СХ 1+1+2 0+0+1 50 3
1996-1997 Е 16 4 - - - ЛШ 6 0 - - - 22 4
Вкупно Ајакс 63 6 3 0 21 0 4 1 91 7
1997-јан. 1998Италија МиланА30КИ10------40
јан.-јун. 1998Шпанија БарселонаПД192КШ30ЛШ20СШ+СУ--242
1998-1999ПД10КШ10ЛШ00СШ0020
1999-2000ПД212КШ40ЛШ100СШ00352
Вкупно Барселона4148012000614
2000-2001Англија ЧелсиПЛ90ФАКуп+ЛК0+10КУ10ЧШ00110
2001-2002ПЛ00ФАКуп+ЛК00КУ00---00
2002-2003ПЛ00ФАКуп+ЛК0+10КУ00---10
2003-2004ПЛ00ФАКуп+ЛК00ЛШ00---00
Вкупно Челси90201000120
Вкупно во кариерата181241403404123325

Ајакс

1994-1995, 1995-1996
1995
1994-1995
1995
1995

Барселона

1997-1998, 1998–1999
1997-1998
1997
  1. ↑ „¿Qué hacía Bogarde en el Granada-Barça?“ [What was Bogarde doing in Granada-Barça?]. Sport (шпански). 14 May 2016. Посетено на 7 December 2017.
  2. ↑ „No way out for Bogarde“. UEFA. 8 January 2004. Архивирано од изворникот на 16 April 2005. Посетено на 21 July 2009.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Giuseppe Di Napoli (14 gennaio 2007). „Winston Bogarde, "il fannullone" alla De Andrè“. Посетено на 22 декември 2014. Проверете ги датумските вредности во: |date= (help)
  4. ↑ „All'ex Wooter pignorano casa per debiti“. La Gazzetta dello Sport. 8 nноември 2011. стр. 10. Проверете ги датумските вредности во: |date= (help)
  5. ↑ „Grootmachten vechten om 'Dutch wonderkid' Lamare Bogarde (16)“ [Superpowers fight over "Dutch wonderkid" Lamare Bogarde (16)]. Voetbalzone.nl (холандски). 13 April 2020. Посетено на 30 May 2020.
  6. ↑ „Lamare Bogarde è parente dell'ex Milan Winston Bogarde? La storia di una famiglia di difensori“. Calcio247.it (италијански). 2024-09-01. Посетено на 2024-09-01.
  7. 1 2 Gaetano Mocciaro (26 октомвро 2012). „Bogarde, come vincere nei grandi team senza talento. Eccetto che nel Milan“. Посетено на 22 декември 2014. Проверете ги датумските вредности во: |date= (help)
  8. 1 2 „Winston Bogarde“. BBC. Посетено на 25 September 2009.
  9. ↑ „Calcio news“. la Repubblica. 17 септември 1996. Посетено на 22 декември 2014.
  10. ↑ Giancarla Ghisi (10 јули 1996). „Kolyvanov, un russo sbarca nell'ItalPiacenza“. Corriere della Sera. Посетено на 22 декември 2014.
  11. 1 2 3 4 5 „Il Milan ci riprova con gli olandesi: arrivano Kluivert e Bogarde“. Corriere della Sera. 14 февруари 1997. Архивирано од изворникот на 29 ноември 2014. Посетено на 22 декември 2014. Занемарен непознатиот параметар |dead-url= (help)
  12. 1 2 3 Fabio Monti (10 јули 2011). Corriere della Sera http://archiviostorico.corriere.it/2011/luglio/10/Luis_Silvio_Pena_trent_anni_co_9_110710982.shtml. Посетено на 22 декември 2014. Занемарен непознатиот параметар |titolo= (се препорачува |title=) (help); Отсутно или празно |title= (help)
  13. ↑ Alberto Costa (16 јуни 1997). „"È un grande Milan, torneremo a vincere"“. Corriere della Sera. Посетено на 22 декември 2014.
  14. ↑ Giancarla Ghisi (5 јули 1997). „Kluivert, libero di far gol“. Corriere della Sera. Посетено на 22 декември 2014.
  15. ↑ Alberto Costa (24 септември 1997). „Solo al Milan non passa lo straniero“. Corriere della Sera. Посетено на 22 декември 2014.
  16. ↑ „L'ex difensore di Milan e Ajax tenta di prendere il patentino“. Занемарен непознатиот параметар |accesso= (се препорачува |access-date=) (help)
  17. ↑ Празен навод (help)
  18. ↑ Roberto Perrone (21 јануари 2014). „Bogarde, il paracarro che odiava la nebbia“. Corriere della Sera. стр. 11. Архивирано од изворникот на 29 ноември 2014. Занемарен непознатиот параметар |urlmorto= (help)
  19. ↑ Gianni Mura (10 април 1997). „DITTA AMORUSO & VIERI. IRRESISTIBILE JUVENTUS“. la Repubblica. стр. 50. Посетено на 24 јуни 2021.
  20. ↑ „Kluivert strikes as Ajax force changing of the guard“. UEFA. 24 May 1995. Посетено на 19 October 2017.
  21. ↑ „Kluivert e Bogard quattro anni al Milan“. la Repubblica. 14 февруари 1997. Посетено на 22 декември 2014.
  22. 1 2 Alessandro Ruta (6 август 2009). „Da Wilkes a Esajas, gli orange "speciali"“. Посетено на 22 декември 2014.
  23. ↑ Soria, Miki (4 April 2014). „La Copa de Hesp y del doblete de Van Gaal“ [The Cup of Hesp and Van Gaal's double]. Sport (шпански). Посетено на 19 October 2015.
  24. ↑ „Cuatro holandeses que fracasaron en el Barcelona“ [Four Dutchmen who failed at Barcelona] (шпански). Sphera Sports. 20 December 2016. Архивирано од изворникот на 2017-10-19. Посетено на 19 October 2017.
  25. ↑ Criado, José (21 November 2016). „Valcarce rememora la hazaña del Málaga CF del 1–2 en el Camp Nou 17 años después“ [Valcarce remembers Málaga CF's 1–2 exploit at the Camp Nou 17 years later]. La Opinión de Málaga (шпански). Посетено на 19 October 2017.
  26. ↑ Besa, Ramón (3 April 2000). „El Barça acaba con la leyenda del Piojo“ [Barça finish legend of the Louse]. El País (шпански). Посетено на 19 October 2017.
  27. ↑ Johnson, William (1 September 2000). „Vialli signs Bogarde“. The Daily Telegraph. Посетено на 12 December 2010.
  28. ↑ Thomas, Russell (1 September 2000). „Vialli ups the stakes with Bogarde“. The Guardian. Посетено на 3 January 2018.
  29. ↑ Marshall, Adam (2000). „Bogarde move still in pipeline“. Sky Sports. Посетено на 3 January 2018.
  30. ↑ Hanif, Tahira (15 October 2007). „Premier League's biggest transfer flops“. Soccer Lens. Архивирано од изворникот на 2012-09-25. Посетено на 20 July 2009.
  31. ↑ Bogarde, Winston. Deze neger buigt voor niemand [This negro bows for no one].
  32. ↑ „Money for nothing, the history of Winston Bogarde“. Red and White Kop. 21 May 2006. Посетено на 21 July 2009.
  33. ↑ „Ipswich fightback thwarts Chelsea“. BBC Sport. 26 December 2000. Посетено на 12 March 2010.
  34. ↑ „Cole ends Gills hopes“. BBC Sport. 6 November 2002. Посетено на 12 March 2010.
  35. ↑ Bouwes, Ernst (12 December 2005). „Money for nothing“. ESPN Soccernet. Архивирано од изворникот на 2012-02-04. Посетено на 20 July 2009.
  36. ↑ Rice, Simon (25 August 2010). „The worst transfer deals in Premier League history“. The Independent. Посетено на 12 December 2014.
  37. ↑ „Gone but not forgotten — loyal stalwart of the Stamford Bridge wage bill“. The Times. 12 November 2005. Архивирано од изворникот на 2021-03-11. Посетено на 20 July 2009.
  38. ↑ „The Netherlands squad“. BBC. 3 May 1998. Посетено на 19 October 2017.
  39. ↑ „Bogarde komend seizoen assistent van Reiziger bij Jong Ajax“ [Bogarde to assist Reiziger at Jong Ajax next season]. NU.nl (холандски). 23 June 2017. Посетено на 23 June 2017.
  40. ↑ Capdevila, Sergi (24 December 2017). „Kluivert brilla en el estreno de la dupla Reiziger-Bogarde“ [Kluivert shines in debut of tandem Reiziger-Bogarde]. Sport (шпански). Посетено на 24 December 2017.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]

Винстон Богард profile and stats at Wereld van Oranje (холандски)

Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Винстон_Богард&oldid=5477683“