Прејди на содржината

Вилијам В. Хеј

Од Википедија — слободната енциклопедија

Вилијам Вин Хеј (12 октомври 1934 - 27 октомври 2022)[1] бил американски геолог, морски геолог, микропалеонтолог, палеокеанограф и палеоклиматолог, првенствено поврзан со Универзитетот во Колорадо.

Биографија[уреди | уреди извор]

Хеј бил роден на 12 октомври 1934 година, во Далас, Тексас,[2] и бил втор син на Стивен Џон и Авела Хеј.[3]

Академска кариера[уреди | уреди извор]

Хеј ја дипломирал биологија[2] на Универзитетот Јужен Методист во 1955, магистрирал геологија на Универзитетот во Илиноис во Урбана во 1958 и докторирал по геологија на Универзитетот Стенфорд во 1960 година.[2] Како студент на додипломски и постдипломски студии студирал и на Универзитетот Лудвиг Максимилијан во Минхен и на Универзитетот во Цирих како соработник на швајцарските пријатели на САД.[2]

Хеј ја започнал својата академска кариера на Универзитетот во Илиноис во Урбана во 1960 година. Од 1968 до 1974 година, бил професор по геологија на Универзитетот во Илиноис и професор по морска геологија и геофизика на Факултетот за морски и атмосферски науки Розенстил (РСМАС) на Универзитетот во Мајами[2] пред да служи како претседател на Одделот за Морска геологија и геофизика на РСМАС 2 години, а Декан од 1976-1980 г. Бил претседател на Заеднички океанографски институции Инк. во Вашингтон, од 1979 до 1982 година.[3]

Во 1982 година, Хеј станал директор на Универзитетот во Колорадо во музејот Болдер, а во 1983 година станал професор на Катедрата за геолошки науки и се приклучил на Кооперативниот институт за истражување во еколошките науки. Од 1990 до 1998, бил гостин професор во ГЕОМАР, институт за морски геолошки истражувања приклучен на Килскиот Универзитет, Германија.[2]

Од 1991 до 1996 година, исто така, имал позиции во Институтот за истражување на Балтичкото Море во Варнеминде, Германија; Институт за Палеонтологија на Универзитетот во Виена; Геолошки институт на Грајфсвалдски универзитет во Германија; и како професор на Дондерс на Институтот за науки за Земјата, Универзитетот во Утрехт, Холандија.[3]

Повлекувајќи се од Универзитетот во Колорадо во 1998 година, станал професор по палеокеанологија на ГЕОМАР, пензионирајќи се во јуни 2002 година. Бил почесен професор по геолошки науки на Универзитетот во Колорадо и живеел во Естес Парк, Колорадо.[3]

Хеј бил советник и ментор на околу 40 дипломирани студенти за време на нивните магистерски и докторски студии, на Универзитетот во Илиноис, Универзитетот во Мајами, Сорбона, (Орсеј), Швајцарскиот федерален институт за технологија, Цирих; Универзитетот Луј Пастер (Стразбур, Франција), Универзитетот во Колорадо во Болдер и Универзитетот Кристијан-Албрехтс, Кил.[3] Неговите подоцнежни истражувачки интереси ги вклучуваат глобалното палеоклиматско и палеокеанографското моделирање и глобалниот јаглероден циклус.

Цитирање во куранско пропагандно видео[уреди | уреди извор]

Хеј бил наведен во најмалку едно видео како „го потврдува“ тврдењето во Куранот дека солта и слатката вода не се мешаат (како што се тврди во Сура 55:19), или подобро кажано дека има бариера меѓу нив.[4] Видеото не дава никаков извор за таа изјава, па останува нејасно што точно кажал за феноменот или дали воопшто кажал нешто.

Почести[уреди | уреди извор]

Почестите и наградите што ги добил Хеј ги вклучуваат Леополд-вон-Буч-Плакет на Германско геолошко друштво (1976),[5] Награда за виш научник за истражување на Александар фон Хумболт (1991),[6] Медал на Френсис П. Шепард за морска геологија (1981)[7] и Твенхофелов медал за исклучителен придонес во седиментната геологија (2006), и двата од Друштвото за седиментна геологија (SEPM).[8] Тој бил избран во Германска академија на природни научници Леополдина во 1986 година.[9]

Библиографија[уреди | уреди извор]

  • Хеј, Вилијам В., 2016. Експериментирање на мала планета - научна забава. International Publishing Springer, Швајцарија, второ издание. Ова дело е длабинска дискусија за минатите и идните климатски промени. Презентациите во PowerPoint кои ќе ја придружуваат книгата се достапни на[1]
  • Хеј, Вилијам В., 2021 година. Експериментирање на мала планета - историја на научни откритија, иднина на климатските промени и глобалното затоплување. Springer Nature Switzerland, трето издание. ISBN 978-3-030-76338-1ISBN 978-3-030-76338-1, ISBN 978-3-030-76339-8 (екнига).

Трето и последно издание на неговиот Магнум опус.

Покрај неговата книга, тој бил автор и коавтор на повеќе од 260 научни трудови.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Wold, Chris; Hay, Debbie; Marszalek, Don; Adair, Joe; Adair, Mary Liz (31 October 2022). „In memory: Professor William (Bill) Winn Hay“. Estes Park Trail-Gazette.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 „Archived copy“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2017-05-04. Посетено на 2017-07-07.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Hay, William W., 2016. Experimenting on a Small Planet - A Scholarly Entertainment. Springer International Publishing, Switzerland, 2nd edition. ISBN 978-3-319-27402-7.
  4. (in en) Barrier between Sweet and Salty Waters | Miracles of the Quran. https://www.youtube.com/watch?v=7cdh9koBMdc. Retrieved 2024-04-21. 
  5. DGGV. „Leopold-von-Buch badge: Deutsche Geologische Gesellschaft - Geologische Vereinigung“. www.dggv.de. Посетено на 2 December 2017.
  6. „Humboldt Research Award“. Посетено на 2 December 2017.
  7. Inc., Seed Technologies. „SEPM - Past Winners“. www.sepm.org. Архивирано од изворникот на 20 October 2013. Посетено на 2 December 2017.
  8. Inc., Seed Technologies. „SEPM - Past Winners“. www.sepm.org. Посетено на 2 December 2017.
  9. „List of Members“. www.leopoldina.org. Посетено на 2 December 2017.