Визуелно Аудио

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

VisualAudio е проект кој што произведува звук од слика која се наоѓа на запис. Ваквиот проект потекнува од партнерство помеѓу Швајцарската национална архива за звук и Факултетот за инженерство и архитектура во Фрибург.

Вовед[уреди | уреди извор]

Дисковите биле единственото средство за зачувување на звукот пред воведувањето на магнетните ленти. До појавата на винил во 1950-тите, записите биле направени од шелак или восок. Органскиот состав на овие материјали им овозможил да се деградираат со текот на времето, а исто така ги направил склони кон нападите од габи.

Историја[уреди | уреди извор]

Идејата за ова обновување на звукот на старите плочи преку оптичко скенирање започнала во летото 1999 година во Лугано, меѓу техничкиот менаџер на Швајцарската национална архива за звук (Fonoteca Nazionale) Стефано С. Каваliери (творец и носител на интелектуална сопственост, иницијатор на проектот), поранешниот директор на М & Ц Менаџмент и комуникации С.А. Пјер Хемер (ко-творец на проектот) и директорот на швајцарските национални архиви на звукот Пио Пелизари.

Принцип на обработка[уреди | уреди извор]

Обработка на слика

При нормална репродукција на запис за фонограф, звукот се добива со помош на игла што го следи жлебот. Радијалното поместување на жлебот се забележува преку микроскоп што значи дека звучните информации се видливи.[1]

Ако се земе аналогна слика со висока резолуција од секоја страна на записот и информациите во филмот потоа се дигитализираат со помош на кружен скенер, разни алгоритми можат да ја процесираат сликата со цел да го извлечат и реконструираат звукот.

Предности и недостатоци[уреди | уреди извор]

Со својата средна фотографска фаза, ова решение решава неколку значајни предизвици пронајдени во системите за архивирање.

  • Брзина на процесот на архивирање, поради релативно краткото време за фотографирање.
  • Зачувувањето информации се одвива на аналоген филм, така што не зависи од технологија што би можела брзо да застари, а замрзнувањето и зачувувањето на состојбата на записот во нов формат овозможува враќање на информациите подоцна со употреба на нови технологии.
  • Периодичното пренесување на нови медиуми за складирање на податоци се избегнува затоа што фотографскиот филм трае неколку стотици години.[2]
  • Можноста за користење на системот за записи за вертикално сечење.

Недостатоци на системот:

  • Не може да се користи за восочни цилиндри
  • Некои неправилности, како што се заоблени или испакнати плочи, кои не влијаат на репродукцијата на традиционална грамофонка, можат да влијаат на звукот на VisualAudio.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. https://www.fonoteca.ch/gallery/visualAudio/home_en.htm VisualAudio By Miriam B.C retrieved March 12 2020
  2. Stotzer, Sylvain; Johnsen, Ottar; Bapst, Frédéric; Milan, Cédric; Cavaglieri, Stefano; Pellizzari, Pio; =Ingold, Rolf (July 2006). „VisualAudio, eine optische Technik zu Wiedergabe von Schallplatten“. Schall und Rauch. IASA-Ländergruppe Deutschland/Schweiz (9): 9–17. Архивирано од изворникот на 2019-10-30. Посетено на 2020-11-15.

Извори[уреди | уреди извор]

  • International Preservation News: A Newsletter of the IFLA Programme on Preservation and Conservation. 44-52. 2008.
  • „Journal of the Audio Engineering Society“. 53. 2005: 1114. Наводот journal бара |journal= (help)
  • Richard James Burgess. The History of Music Production. стр. 189.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]