Прејди на содржината

Брижит Бардо

Од Википедија — слободната енциклопедија
Брижит Бардо
Бардо во 1962
Роден(а)Брижит Ан-Мари Бардо
28 септември 1934(1934-09-28)
Парис, Франција
Починал(а)28 декември 2025(2025-12-28) (возр. 91)
Сен Тропе, Франција
Занимање
  • Aктерка
  • пејачка
  • модел
  • активист за правата на животните
Активен период1952–1973 (глумица, пејачка)
1973–2025 (активист)
Сопружник
Деца1
РодниниМижану Бардо (сестра)
Потпис

Брижит Ан-Мари Бардо (28 септември 1934 – 28 декември 2025), често нарекувана со нејзините иницијали ББ,[1] ― поранешна француска актерка, пејачка, модел и активистка за права на животните. Таа станала еден од најпознатите симболи на сексуалната револуција и стекнала меѓународна слава за портретирање ликови поврзани со хедонистички начин на живот. Иако се повлекла од индустријата за забава во 1973 година, таа останала голема икона на поп-културата.[2][3] Таа се појави во 47 филмови, настапи во неколку мјузикли и сними повеќе од 60 песни. Таа беше наградена со националниот орден „Легијата на честа“ во 1985 година.

Родена и израсната во Париз, Бардо била амбициозна балерина во детството. Својата актерска кариера ја започнала во 1952 година и постигнала меѓународно признание во 1957 година за нејзината улога во „И Бог ја создаде жената“ (1956), привлекувајќи го вниманието на многу француски интелектуалци. Го добила прекарот „секси маче“.[4] Таа била тема на есејот на филозофката Симон де Бовоар од 1959 година „Синдромот на Лолита“, во кој ја опишала како „локомотива на женската историја“ и градела егзистенцијалистички теми за да ја прогласи за најослободената жена во Франција. Во 1961 година ја освоила наградата „Давид ди Донатело“ за најдобра странска актерка за нејзината глума во „Вистината“ (1960). Бардо подоцна глумела во филмот на Жан-Лук Годар „Презир“ (1963). За нејзината улога во филмот на Луј Мал „Вива Марија“ (1965), таа била номинирана за наградата БАФТА за најдобра странска актерка. Францускиот претседател Шарл де Гол ја нарекол Бардо „француски извоз важен колку и автомобилите на Рено“.[5]

Откако се пензионирала од глумата во 1973 година, Бардо станала активист за права на животните и ја создала Фондацијата „Брижит Бардо“. Таа била позната по својата силна личност, отвореност и говорите за заштита на животните; била казнета двапати за јавни навреди. Исто така, била казнета шест пати за поттикнување расна омраза поради нејзините критики кон муслиманите во Франција и нарекување на жителите на Реинион „дивјаци“. Таа одговорила: „Никогаш свесно не сакав да навредам некого. Тоа не е во мојот карактер [...] Меѓу муслиманите, мислам дека има некои кои се многу добри, а некои и хулигани, како насекаде.“[6][7] Бардо била членка на Глобалната листа на 500 почесни личности на Програмата на Обединетите нации за животна средина, и добила неколку награди и признанија од УНЕСКО и Луѓето за етички третман на животните.

Ран живот

[уреди | уреди извор]
Бардо на 19 години во 1954 г.

Брижит Ан-Мари Бардо е родена на 28 септември 1934 година во 15-тиот арондисман во Париз, како дете на Луј Бардо (1896-1975) и Ан-Мари Мусел (1912-1978).[8] Таткото на Бардо бил инженер и сопственик на неколку индустриски фабрики во Париз.[9][10] Нејзината мајка била ќерка на директор на осигурителна компанија.[11] Таа пораснала во конзервативно католичко семејство, како и нејзиниот татко.[11][12] Страдала од амблиопија како дете, што резултирало со намален вид на нејзиното лево око.[13] Имала една помлада сестра, Мижану Бардо.[8]

Детството на Бардо било просперитетно; таа живеела во семејниот стан со седум спални соби во луксузниот 16-ти арондисман;[14][10] сепак, се сеќава дека чувствувала огорченост во раните години.[15] Нејзиниот татко барал таа да ги следи строгите стандарди за однесување, вклучително и добри манири на маса и да носи соодветна облека.[10] Нејзината мајка била многу селективна во изборот на пријатели за неа, па затоа Бардо имала многу малку пријатели од детството.[10]

Бардо раскажала еден личен трауматски инцидент кога таа и нејзината сестра ја скршиле омилената вазна на нивните родители додека си играле во куќата. Таткото ги камшикувал двете по 20 пати, а потоа се однесувал кон нив како кон „странци“, барајќи да им се обраќаат на своите родители со формалната заменка во второ лице вие.[10] Инцидентот довел до тоа Бардо решително да ги навреди своите родители и кон нејзиниот иден бунтовен начин на живот.[10]

За време на Втората светска војна, кога Париз бил окупиран од нацистичка Германија, Бардо поминувала повеќе време дома поради сè построгиот цивилен надзор.[10] Таа се зафатила со танцување, што нејзината мајка го видела како потенцијал за балетска кариера.[10] Бардо била примена на седумгодишна возраст во приватното училиште „Курс Хатемер“,[10] и одела на училиште три дена во неделата, што ѝ давало доволно време да посетува часови по танц во локално студио по договор со нејзината мајка.[10] Во 1949 година, Бардо била примена на Парискиот конзерваториум. Три години посетувала часови по балет што ги држел рускиот кореограф Борис Књазев.[16] Студирала и на Институтот де ла Тур, приватно католичко средно училиште во близина на нејзиниот дом.[17]Хелен Гордон-Лазареф, директорка на списанијата „Ел“ и „Ле Жарден де Модес“, ја ангажирала Бардо во 1949 година како модел.[8] На 8 март 1950 година, 15-годишната Бардо се појавила на насловната страница на „Ел“, што ѝ донело понуда за глума за филмот „Лавријците се купени“ од режисерот Марк Алегре.[10] Нејзините родители се спротивставиле на тоа таа да стане актерка, но нејзиниот дедо ја поддржувал, велејќи дека „Ако ова мало девојче треба да стане курва, киното нема да биде причина“.

На аудицијата, Бардо го запознала Роже Вадим, кој подоцна ја известил дека не ја добила улогата.[8] Подоцна се заљубиле.[8] Нејзините родители жестоко се спротивставиле на нивната врска; нејзиниот татко една вечер ѝ објавил дека ќе го продолжи образованието во Англија и дека тој ѝ купил билет за воз за следниот ден.[8] Бардо реагирала така што ја ставила главата во рерна со отворен оган; нејзините родители ја спречиле и на крајот ја прифатиле врската, под услов да се омажи за Вадим, иако имала 18 години.[15]

Кариера

[уреди | уреди извор]
Бардо во сцена од „Концерт на интриги“ во 1954 година

Почетоци: 1952–1955

[уреди | уреди извор]

Бардо повторно се појавила на насловната страница од списанието „Ел“ во 1952 година, што ѝ донело понуда за мала улога во комедијата „Луда за љубов“ истата година, во режија на Жан Бојер.[8] Таа била платена со 200.000 франци (околу 575 американски долари во 1952 година[18]) за малата улога во која глумела братучетка на главниот лик.[8] Бардо добила втора филмска улога во „Манина, девојката во бикини“ (1952), во режија на Вили Розиер.[8] Таа исто така имала улоги во филмовите од 1953 година, „Долгите заби“ и „Портретот на неговиот татко“. Бардо се појавила во филм финансиран од Холивуд, сниман во Париз во 1953 година, „Акт на љубовта“, во кој глумел Кирк Даглас. Таа доби медиумско внимание кога присуствувала на Канскиот филмски фестивал во април 1953 година.[19]

Бардо добила главна улога во 1954 година во италијанската мелодрама, „Концерт на интриги“, и во францускиот авантуристички филм, „Каролина и бунтовниците“.

Во филмот „Светло преку улицата “ (1956) на режисерот Жорж Лакомб се појавила во позначајна улога. За италијанскиот филм „Нероновиот викенд“ (1956), режисерот ја замолил бринетата Бардо да се појави како русокоса. Таа ја обоила косата наместо да носи перика и била толку задоволна од резултатите што решила да ја задржи бојата.[20]

Подем кон славата: 1956–1962

[уреди | уреди извор]
Исечок од американски весник, 9 февруари 1958 година

Потоа следеле два филма, по кои глумела во мелодрамата „И Бог ја создаде жената“ (1956). Филмот го означува дебито на Вадим како режисер, со Бардо во главната улога покрај Жан-Луј Трентињан и Курт Јиргенс. Во филмот се збпрува за неморална тинејџерка во мал град, и постигнал голем успех, не само во Франција, туку и низ целиот свет, наведен меѓу десетте најпопуларни филмови во Велика Британија во 1957 година.[21]

Бардо на насловната страница на „Скринленд“, март 1959 година

Во Соединетите Американски Држави, филмот бил најпрофитабилниот странски филм некогаш издаден, заработувајќи 4 милиони долари, и ја претворил Бардо во меѓународна ѕвезда. Филмот бил скандалозен за Соединетите Држави, а некои менаџери на кино сали дури биле уапсени само затоа што го прикажале филмот.

За време на нејзината рана кариера, фотографиите на професионалниот фотограф Сем Левин придонеле Бардо да биде прифатена како сензуална фигура.

Во 1958 година, Бардо станала најплатена актерка во Франција.[22] Таа била изгласана меѓу десетте најдобри филмски атракции на бокс-офисот во Северна Америка, само врз основа на нејзините француски филмови, нешто што никогаш порано не се случило.[23]

Бардо во 1961 г.

„Жената“ (1959) на режисерот Жулиен Дувивиер бил популарен, но „Бабет оди во војна“ (1959), комедија со дејство од Втората светска војна, бил огромен хит, четвртиот најголем филм на годината во Франција.[24] Исто така, популарен филм бил „Дали сте за танц со мене“ (1959). Следниот филм на Бардо била судската драма „Вистината“ (1960) од Анри-Жорж Клузо. Филмот бил многу рекламиран, што резултирало со афера на Бардо и обид за самоубиство. Филмот бил најголемиот комерцијален успех на Бардо во Франција, третиот најголем хит на годината и бил номиниран за Оскар за најдобар странски филм.[25] Бардо ја добила наградата „Давид ди Донатело“ за најдобра странска актерка за нејзината улога во филмот.[26]

Бардо и Мишел Пиколи фатени од папараците во Италија за време на снимањето на филмот „Презир“ во 1963 година

Меѓународни филмови и пејачка кариера: 1962–1968

[уреди | уреди извор]
Бардо во посета на Бразил во 1964 година

Бардо глумела во комедија со Вадим, „Те молам, не сега!“ (1961); потоа заедно со Марчело Мастројани глумела во филм инспириран од нејзиниот живот во „Многу приватна афера“ (1962), во режија на Луј Мал .

Во средината на 1960-ти години, Бардо глумела во филмови кои биле повеќе насочени кон меѓународниот пазар.

„Драга Брижит“ (1965) бил првиот холивудски филм на Бардо, комедија во која глумел и Џејмс Стјуарт како академик чиј син се заљубува во Бардо. Појавувањето на Бардо во филмот било релативно кратко, и филмот не стекнал голем успех. Поуспешна била вестерн комедијата „Вива Марија!“ (1965) на режисерот Луј Мал, во која Бардо се појавила заедно со Жана Моро. Филмот станал голем хит во Франција и низ целиот свет, иако не се пробил во Соединетите Држави.[27]

Бардо имала мала улога во ѕвездениот филм „Духовите на мртвите“ (1968), глумејќи заедно со Ален Делон, а потоа повторно се обидела да глуми во холивудски филм: „Шалако“ (1968), вестерн со Шон Конери во главната улога, што излегол како разочарување на кино благајните.[28]

Бардо во 1968 г.

Бардо учествувала во неколку музички претстави и снимила многу популарни песни во 1960-ти и 1970-ти години, главно во соработка со Серж Генсбур, Боб Загури и Саша Дистел. Бардо го замолила Генсбур да не го објавува нивниот дует и тој ја исполнил нејзината желба, а следната година, тој повторно снимил верзија со британската манекенка и актерка Џејн Биркин, која станала огромен хит низ цела Европа. Верзијата со Бардо била издадена во 1986 година, и станала хит според бројот на преземања во 2006 година кога Универзал Мјузик го направил својот каталог од песни достапен за купување преку интернет, при што оваа верзија на песната се рангираше како трета најпопуларна верзија за преземање.[29]

Последни филмови: 1969–1973

[уреди | уреди извор]
Бардо во Рим во 1969 г.

Од 1969 до 1972 година, Бардо била официјалното лице на Маријана, за да ја претставува слободата на Франција.[30][31]

Следниот филм на Бардо, „Жените“ (1969), бил неуспех. Нејзините последни неколку филмови беа претежно комедии: „Почетниците“ (1970), „Булевар на Рум“ (1971) (со Лино Вентура ). „Легендата за францускиот крал“ (1971) бил популарен, во кој Бардо глумела заедно со Клаудија Кардинале. Бардо направила уште еден филм работејќи со Вадим, „Дон Жуан, или ако Дон Жуан беше жена“ (1973), играјќи ја главната улога. Вадим рекол дека „во филмот означен со „митот за Бардо“ имало нешто интересно, иако таа никогаш не била сметана за најпрофесионална актерка во светот. Со години, откако старее, митот за Бардо стана само сувенир... Бев љубопитен за неа како жена и морав да дојдам до крај на нешто со неа, да излезам од неа и да изразам многу работи што ги чувствував дека се во неа. Брижит секогаш оставаше впечаток на сексуална слобода - таа е целосно отворена и слободна личност, без никаква агресија. Затоа ѝ ја дадов улогата на маж - тоа ме забавуваше“.[32]

За време на снимањето, Бардо рекла: „Ако Дон Жуан не е мојот последен филм, тогаш ќе биде претпоследен.“ Таа го одржала зборот и снимила само уште еден филм, „Поучната и радосна приказна за Колино“ (1973). Во 1973 година, Бардо објавила дека се повлекува од глумата како „начин да се извлече елегантно“.[33] Во 1974 година, Бардо се појавила во гола фотосесија во списанието „Плејбој“, со што се прославил нејзиниот 40-ти роденден.

Активизам за права на животните

[уреди | уреди извор]

Бардо се запознала со Пол Вотсон во 1977 година, истата година кога го основал здружението „Си Шепард“, за време на операција за осуда на масакрот врз младенчињата фоки и ловот на фоки на канадската ледена покривка.[34] Како поддршка на заштитата на животните, Бардо отишла на ледената покривка откако била поканета од Вотсон. Бардо позирала лежејќи покрај младенчињата фоки; фотографиите биле видени низ целиот свет. Бардо и Вотсон останале пријателки.

Откако се појавила во повеќе од 40 филмови и снимила неколку музички албуми, Бардо ја искористила својата слава за промоција на правата на животните. Во 1986 година, таа ја основа Фондацијата „Брижит Бардо“ за благосостојба и заштита на животните.[35] Таа станала вегетаријанка, и собрала три милиони франци (околу 430.000 американски долари во 1986 година) за финансирање на фондацијата преку аукција на накит и лични предмети.[35]

Бардо била активист за правата на животните и голем противник на консумирањето коњско месо.[36] Во 1989 година, додека се грижела за магарето на нејзиниот сосед Жан-Пјер Маниве, и откако магарето покажало интерес за постарата кобила на Бардо, таа го кастрирала магарето на соседот поради загриженост дека парењето ќе се покаже како фатално за нејзината кобила. Соседот потоа ја тужел Бардо, но таа го добила случајот, при што судот ѝ наложи на Маниве да плати 20.000 франци за создавање „лажен скандал“. Бардо ги повикала француските телевизиски гледачи да го бојкотираат коњското месо и наскоро потоа била цел на смртни закани во јануари 1994 година. Не отстапувајќи од заканите, таа испратила писмо до министерот за земјоделство, Жан Пјуеш, барајќи од него да ја забрани продажбата на коњско месо.[37] Бардо напишала писмо од 1999 година до претседателот на Народна Република Кина, Џанг Цемин, објавено во француско списание, во кое ја обвинила Кина за „мачење мечки и убивање на последните тигри и носорози во светот за да се направат афродизијаци“. Таа донирала повеќе од 140.000 американски долари во текот на две години во 2001 година за програма за масовна кастрација и посвојување на кучињата скитници во Букурешт, чиј број се проценува на 300.000.[38]

Во август 2010 година, Бардо упатила писмо до кралицата Маргарета II од Данска, апелирајќи да го запре убивањето делфини на Фарските Острови. Во писмото, Бардо ја опишала активноста како „грозен спектакл“ што „е срам за Данска и Фарските Острови... Ова не е лов, туку масовен колеж... застарена традиција што нема прифатливо оправдување во денешниот свет“. На 22 април 2011 година, францускиот министер за култура Фредерик Митеран официјално ја вклучил борбата со бикови во културното наследство на земјата. Бардо му напишала многу критички настроено протестно писмо. На 25 мај 2011 година, здружението „Си Шепард“ го преименувал својот брз пресретнувач, Гоџира, во Брижит Бардо во знак на благодарност за нејзината поддршка.

Од 2013 година, Фондацијата Брижит Бардо, во соработка со организација од Индија, организирала годишен камп за ветеринарна нега. Бардо се посветила на каузата за благосостојба на животните во Бодгаја во текот на неколку години.[39] На 23 јули 2015 година, Бардо го осудила планот на австралискиот политичар Грег Хант за искоренување на 2 милиони мачки за да се спасат загрозените видови како што се вару и ноќниот папагал.[40] На 90-годишна возраст, Бардо апелирала за ослободување на Вотсон, кој бил притворен во Гренланд од 21 јули 2024 година, кога Јапонија побарала негова екстрадиција. Преку барање изразено во средината на октомври 2024 година од нејзините адвокати и „Си Шепард Франс“, Бардо побара од францускиот претседател Емануел Макрон да му даде политички азил на Вотсон. Бардо го замолила Макрон да покаже „малку храброст“. Во текот на тој месец, таа иницирала демонстрации за поддршка на Вотсон пред хотелот „Вил“ во Париз.[41] Бардо, исто така, напишала писмо до данската премиерка Мете Фредериксен, барајќи од неа „да не го избира логорот на океанските гробари“.[42]

Личен живот

[уреди | уреди извор]

Врски и семејство

[уреди | уреди извор]

Бардо била мажена четири пати, а нејзиниот последен брак траел многу подолго од претходните три заедно. Според нејзините сопствени пресметки, таа имала вкупно 17 романтични врски.[43] Таа често го напуштала едниот партнер за друг кога, според нејзините зборови, „сегашноста станувала млака“; таа објаснила: „Секогаш барав страст. Затоа често бев неверна. И кога страста завршуваше, јас го пакував куферот.“[44]

Роже Вадим

[уреди | уреди извор]

Бардо се омажила за режисерот Роже Вадим на 20 декември 1952 година, кога имала 18 години.[45] Тие се разделиле во 1956 година откако таа се впуштила во врска со колегата од филмот „И Бог ја создал жената“, Жан-Луј Трентињан, а се развеле следната година.[46] Трентињан во тоа време бил во брак со актерката Стефан Одран. Бардо и Вадим немале деца заедно, но останале во контакт до крајот на животот, а подоцна соработувале на неколку проекти. Бардо и Трентињан живееле заедно околу две години, опфаќајќи го периодот пред и по нејзиниот развод од Вадим, иако никогаш не се венчале. Нивната врска била комплицирана од честите отсуства на Трентињан поради воена служба и аферата на Бардо со музичарот Жилбер Беко.[47]

Жак Шарие

[уреди | уреди извор]
Бардо и Сами Фреј во Сен Тропе во 1963 година

Откако се опоравила од предозирање во 1958 година, Бардо започнала врска со актерот Жак Шарие, со кого се омажила на 18 јуни 1959 година. Таа имала афера со Глен Форд на почетокот на 1960-ти години.[48] Бардо и Шарие се развеле во 1962 година.[49] Сами Фреј бил споменат како причина за нејзиниот развод со Шарие. Бардо била заљубена во Фреј, но тој брзо ја напуштил.[50]

Бременост и син

[уреди | уреди извор]

Бардо забременила пред таа и Шарие да се венчаат.[51] Бардо била крајно разочарана - претходно изјавила „Јас не сум мајка, ниту сакам да бидам“[52] - и сакала абортус, кој бил нелегален во тоа време во Франција.[53] Безброј пати, таа се удирала во стомакот и побарала од својот лекар морфиум во обид да го абортира бебето.[54]

Во текот на последните месеци од нејзината бременост, фотографите ја опкружувале нејзината куќа, во обид да направат фотографии од бремената Бардо.[55] Никола-Жак Шарие е роден на 11 јануари 1960 година, седум месеци по нивната венчавка.[56] Тој бил единственото дете на Бардо. Таа била толку претпазлива кон печатот што решила да се породи дома.[55] По неговото раѓање, Бардо паднала во депресија и се обидела да се самоубие.[57]

Подоцна напишала дека нејзиниот син е „канцероген тумор“ и дека „посакувала да роди мало куче“.[58] Таа исто така додала: „Не сум создадена да бидам мајка. Не сум доволно возрасна - знам дека е ужасно да се признае тоа, но не сум доволно возрасна да се грижам за дете“.[59] Таа одбила да го дои Никола, и секогаш кога го држела, тој ја чувствувал нејзината вознемиреност и почнувал да плаче.[60]

Откако таа и Шарие се развеле, тој добил целосно старателство над Никола.[61] Кога Никола имал 12 години, ја прашал Бардо дали може да остане со неа, но таа го одбила за да не ги избрка гостите на забавата. Никола бил повреден и не разговарал со неа потоа. Во своите мемоари, Бардо напишала дека го сака Никола „најмногу на светот“, но Никола не сакал да има никаква врска со неа.[62] Кога се оженил со норвешката манекенка Ан-Лине Бјеркан во 1984 година, Бардо не била поканета на свадбата.[62][63]

Бардо станала баба на две женски внучиња, во 1985 и 1990 година. Таа се обидела да се смири со него во повеќе наврати, но без успех.[64] Во 1997 година, Шарие и Никола ја тужеле неа и нејзиниот издавач, Грасет, за навредливите забелешки што ги дала во своите мемоари. ѝ било наредено да му плати на Шарие 17.000 фунти, а на Никола 11.000 фунти.[65] Во 2018 година, таа изјавила дека таа и Никола, сега и самиот дедо,[64] биле во добри односи, редовно разговарале и се посетувале еднаш годишно.[66][67]

Гинтер Сакс

[уреди | уреди извор]

Третиот брак на Бардо бил со германскиот милионер плејбој Гинтер Сакс, кој траел од 14 јули 1966 до 7 октомври 1969 година, а се разделија претходната година.[68][69][70]

Бернард д'Ормал

[уреди | уреди извор]

Четвртиот сопруг на Бардо бил Бернар д’Ормал, кој е опишан како поранешен советник на десничарскиот политичар Жан Мари Ле Пен. Нивниот брак траел од 16 август 1992 година до нејзината смрт.[71]

Други врски

[уреди | уреди извор]
Бардо со францускиот пејач Саша Дистел во 1958 година

Бардо била поканета на роденденската забава на музичарот Саша Дистел во 1958 година, и нивната црска станала јавно рекламирана до 1959 година.[72] Од 1963 до 1965 година, таа живеела со музичарот Боб Загури.[73] Додека го снимала филмот „Шалако“, таа ги отфрлала додворувањата на Шон Конери; таа рекла: „Не траеше долго затоа што не бев девојка на Џејмс Бонд! Никогаш не подлегнав на неговиот шарм!“[74] Во 1967 година, додека била во брак со Сакс, таа имала врска со кантавторот Серж Генсбур; тие снимиле две песни заедно: „Je t'aime... moi non plus“, која не била објавена до 1986 година, и „Bonnie and Clyde“.[75] Во 1968 година, таа започнала да се забавува со Патрик Жил, кој глумел со неа во „Мечката и куклата“ (1970), но таа ја завршила нивната врска во 1971 година.[73]

Во текот на следните неколку години, Бардо се забавувала со шанкерот/инструктор по скијање Кристијан Калт, сопственикот на ноќен клуб Луиџи „Џиџи“ Рици, писателот Џон Гилмор, актерот Ворен Бити и Лоран Верже.[76][77] Во 1975 година, таа влегла во врска со уметникот Мирослав Брожек и позирала за некои од неговите скулптури. Брожек исто така повремено глумел. Двојката живеела заедно четири години, а се разделиле во декември 1979 година.[78] Од 1980 до 1985 година, Бардо имала врска со францускиот ТВ продуцент Ален Бугрен-Дубур.[78] Во 2018 година, во интервју таа ги негирала гласините за врски со Џони Халидеј, Џими Хендрикс и Мик Џегер.[79]

Богатство

[уреди | уреди извор]

Yahoo ја проценил нето вредноста на Бардо на околу 65 милиони американски долари.[80] Се проценува дека заработила околу 4 милиони долари од нејзините мемоари од 1997 година, Иницијали ББ.[81] По разделбата со Вадим, Бардо се здобила со историски имот од 16 век, наречен Ле Кастелет, во Кан. Вилата со четиринаесет спални соби, опкружена со бујни градини, маслинови дрвја и лозја, се состоела од неколку згради. Таа ја продала во 2020 година за 6 милиони евра.[82] Во 1958 година, таа купила имот во Сен Тропе, за 24 милиони франци, каде што живеела до нејзината смрт во 2025 година.[83][84]

Политички и правни прашања

[уреди | уреди извор]

Бардо изразила поддршка за претседателот Шарл де Гол во 1960-ти години.[85][86] Во 1997 година, на Бардо и нејзиниот издавач им било наредено да платат 28.000 фунти поради „навредливи забелешки“ во нејзината автобиографија за нејзиниот поранешен сопруг Жак Шарие и нивниот син, кој првично тужел за оштета од повеќе од 1 милион фунти.[87]

Во нејзината книга од 1999 година (Плутонов квадрат), Бардо ја критикувала постапката што се користи при ритуалното колење овци за време на муслиманскиот фестивал Курбан бајрам. Дополнително, во делот од книгата насловен како „Отворено писмо до мојата изгубена Франција“, таа пишува дека „мојата земја, Франција, мојата татковина“ „повторно била нападната од пренаселеност на странци, особено муслимани“. За овој коментар, францускиот суд ја казнил со 30.000 франци[88] во јуни 2000 година. Таа била казнета во 1997 година за оригиналното објавување на ова отворено писмо, и повторно во 1998 година за давање слични забелешки.[89][90]

Во нејзината книга од 2003 година, Врисок во тишината, Бардо ги нарекла своите блиски геј пријатели „хомосексуалци кои ги мрдаат задниците, ги креваат малите прсти во воздух и со своите мали кастрато гласови стенкаат заона низ што минуваат поради тие ужасни хетеросексуалци“, и рекла дека некои современи хомосексуалци се однесуваат како „фрикови од панаѓур“.[91] Во своја одбрана, Бардо напишала во писмо до едно француско геј списание: „Освен мојот сопруг - кој можеби и тој ќе премине еден ден - јас сум целосно опкружена со хомосексуалци. Со години, тие се моја поддршка, мои пријатели, мои посвоени деца, мои доверливи луѓе.“[92][93]

Во истата книга, Бардо, исто така, го критикувала расното мешање, имиграцијата, улогата на жените во политиката и исламот. Книгата содржи дел во кој се напаѓа она што таа го нарекла мешање на гени, и ги пофалила претходните генерации кои, како што рекла таа, ги дале своите животи за да ги истераат напаѓачите.[94] На 10 јуни 2004 година, Бардо била осудена по четврти пат од француски суд за поттикнување расна омраза и била казнета со 5.000 евра.[95] Бардо го негирала обвинението за расна омраза, и се извини на суд, велејќи: „Никогаш свесно не сакав да повредам некого. Тоа не е во мојот карактер.“[96]

Во 2008 година, Бардо била осудена за поттикнување расна/религиозна омраза во врска со писмо што го напишала, чија копија му ја испратила на Никола Саркози кога тој бил министер за внатрешни работи. Во писмото се наведуваат нејзините забелешки кон тоа муслиманите во Франција ритуално да колат овци со сечење на грлата без претходно да ги анестезираат. Таа, исто така, рече, во врска со муслиманите, дека „ѝ е преку глава да биде под притисок на ова население кое нè уништува, ја уништува нашата земја и ги наметнува своите навики“. Судењето завршило на 3 јуни 2008 година, со осуда и парична казна од 15.000 евра.[97] Обвинителката изјавила дека е уморна од обвиненијата против Бардо за прекршоци поврзани со расна омраза.[98]

За време на претседателските избори во Соединетите Американски Држави во 2008 година, Бардо ја нарекла кандидатката за потпретседател на Републиканската партија, Сара Пејлин, „глупава“ и „срам за жените“. Таа ја критикувала поранешната гувернерка на Алјаска за нејзиниот став за глобалното затоплување и контролата на оружјето. Била дополнително навредена од поддршката на Пејлин за истражување на нафта во Арктикот и од нејзиниот недостаток на внимание кон заштитата на поларните мечки.[99] На 13 август 2010 година, Бардо го критикувала американскиот режисер Кајл Њуман за неговиот план да продуцира биографски филм за неа. Таа му рекла: „Почекај да умрам пред да направиш филм за мојот живот!“, во спротивно „ќе летаат искри“.[100]

Во 2014 година, Бардо напишала отворено писмо во кое барала забрана во Франција за еврејско ритуално колење. Како одговор, Европскиот еврејски конгрес објавил соопштение во кое се вели: „Бардо уште еднаш ја покажа својата јасна нечувствителност кон малцинските групи со суштината и стилот на нејзиното писмо. [...] Таа можеби е загрижена за благосостојбата на животните, но таа со години дава поддршка на крајната десница и за дискриминацијата на малцинствата во Франција, и покажува постојан презир кон човековите права.“[101] Во 2015 година, Бардо се заканила дека ќе тужи бутик во Сен Тропе за продажба на предмети со нејзиното лице.[102] Во 2018 година, таа изразила поддршка за протестите на жолтите елеци.[103]

На 19 март 2019 година, Бардо испратила отворено писмо до префектот на Реинион, Амори де Сен-Кентин, во кое ги обвинила жителите на Индискиот Океан, сместени на француска прекуокеанска територија, за суровост кон животните. Во своето писмо поврзано со злоупотребата на животните, испратено преку нејзината фондација, таа ги споменала „обезглавувањата на кози и јарци“ за време на фестивалите, и ги поврзала овие практики со „сеќавања на канибализам од минатите векови“. Јавниот обвинител поднел тужба следниот ден.[104]

Во јуни 2021 година, Бардо била казнета со 5.000 евра од судот во Арас за јавни навреди против ловџиите и претседателот на Националната федерација на ловци, Вили Шреен. На крајот од 2019 година на веб-страницата на нејзината фондација, објавила текст и ги нарекла ловците „подлуѓе“ и „пијаници“ и носители на „гени на суров варваризам наследени од нашите примитивни предци“, и конкретно го навредувала Шреен. Во времето на сослушувањето, таа не го отстранила текстот и коментарите од веб-страницата.[105] По нејзиното писмо испратено до префектот на Реунион во 2019 година, таа била осудена на 4 ноември 2021 година од француски суд за јавни навреди и била казнета со 20.000 евра, најголемата од нејзините казни.

Бардо изрази поддршка за Марин Ле Пен, лидерка на Националниот фронт, нарекувајќи ја „Јованка Орлеанка на 21 век“.[106] Таа ја поддржа Ле Пен на претседателските избори во Франција во 2012 и 2017 година.[107][108]

До своите последни денови, Бардо останала вклучена во работата на нејзината фондација.[109] Таа продолжила да зазема јавни ставови за прашања поврзани со благосостојбата на животните, вклучително и повикувајќи укинување на ловот на елени.[109]

Здравје

[уреди | уреди извор]

На почетокот на 1958 година, по раскинувањето со Жан-Луј Трентињан, во Италија, Бардо доживеала нервен слом, според извештаите на весниците. Во печатот, исто така, е пишувано и за можен обид за самоубиство со апчиња за спиење два дена претходно, тврдење кое го негирал нејзиниот менаџер за односи со јавноста.[110] Бардо се опоравила во рок од неколку недели.[111]

Според извештаите од современиот печат, на 28 септември 1983 година, на нејзиниот 49-ти роденден, Бардо проголтала количество апчиња за спиење или за смирување со црвено вино во нејзиниот дом во Сен Тропе, а потоа отишла на блиската плажа, каде што подоцна била пронајдена во водата и донесена на брегот.[112] Таа била однесена во клиниката „Л'Оазис“, каде што ѝ бил испумпан желудникот и била отпуштена подоцна истата вечер.[112]

Во 1984 година, на Бардо ѝ бил дијагностициран рак на дојка. Таа одбила хемотерапија, и наместо тоа се одлучила за радиотерапија. Се опорави во 1986 година.[113][114]

На 16 октомври 2025 година, било објавено дека Бардо била примена во болницата „Сен-Жан“ во Тулон три недели претходно на операција поради „сериозна болест“. Операцијата била успешна и се наведува дека таа се опоравува во својот дом во Сен Тропе.

Смрт и почести

[уреди | уреди извор]

Бардо почина на 28 декември 2025 година во нејзиниот дом, „Ла Мадраг“, во Сен Тропе. Имала 91 година.

Францускиот претседател Емануел Макрон ѝ оддал почит на Бардо на социјалните мрежи, опишувајќи ја како „легенда на векот“.[115] Најстарата француска организација за заштита на животните, исто така ѝ оддала почит на Бардо, опишувајќи ја како „иконска и страсна фигура за каузата за животните“.[116][117]

Наследство

[уреди | уреди извор]
Бардо во Сполето, Италија, 1961 година

„Гардијан“ ја нарече Бардо „едно од најзначајните лица, модели и актерки од 1950-ти и 1960-ти години“. Таа била нарекувана „стилска икона“ и „муза за Диор, Балман и Пјер Карден“.[118] Во модата, деколтето на Бардо (широко отворен врат што ги открива обете рамена) е именувано по неа. Бардо го популаризирала овој стил, кој особено се користи за плетени џемпери, иако се користи и за други маички и фустани. Бардо го популаризирала бикинито во нејзините рани филмови како што е „Манина“ (1952) (објавен во Франција како „Манина, девојка без рогови“). Следната година таа била фотографирана и во бикини на секоја плажа во јужна Франција за време на Канскиот филмски фестивал.[119]

Бардо добила дополнително внимание кога го снимила филмот ... И Бог ја создаде жената (1956) со Жан-Луј Трентињан. Во него, Бардо ја портретира неморалната тинејџерка која заведува мажи во мал град. Филмот стекнал меѓународен успех.[120]

Бардо донела во мода вид на фризура, и облека од кариран материјал откако носела кариран розов фустан, дизајниран од Жак Естерел, на нејзината свадба со Шарие.[121] Француската филозофка Симон де Бовоар ја опишала Бардо како „локомотива на женската историја“.[122]

Изабела Биденхарн од „Ел“ напишала дека Бардо „инспирирала илјадници (милиони?) жени да ја разубават косата или да пробаат ајлајнер во текот на изминатите неколку децении“. Добро позната евокативна поза опишува еден иконски портрет на моделирање направен околу 1960 година, на кој Бардо е облечена само во црни хулахопки, со прекрстени нозе преку предниот дел и со прекрстени раце преку градите; позната како „Поза на Бардо“.[123] Оваа поза е имитирана бројни пати од модели и познати личности како што се Линдзи Лохан,[124] Ел Мекферсон,[125] Жизел Бундхен,[126] и Ријана.[127]

Кон крајот на 1960-ти години, силуетата на Бардо била искористена како модел за дизајнирање и моделирање на бистата на статуата на Маријана, симбол на Француската Република.[128]

Покрај популаризацијата на костимот за капење бикини, на Бардо ѝ се припишува и популаризацијата на градот Сен Тропе и градот Армасао дос Бузиос во Бразил, кои ги посетила во 1964 година со нејзиното тогашно момче, бразилскиот музичар Боб Загури. Местото каде што престојувала во Бузиос денес е мал хотел, Пусада до Сол, а исто така и француски ресторан, Сигалон.[129] Во градот се наоѓа статуа на Бардо од Кристина Мота.[130]

Бардо била идолизирана од младите Џон Ленон и Пол Мекартни.[131][132] Тие правеле планови да снимат филм во кој ќе ги претстават Битлси и Бардо, сличен на „Ноќта на еден тежок ден“, но плановите никогаш не се исполниле.[133] Првата сопруга на Ленон, Синтија Пауел, ја осветлила бојата на косата за да личи повеќе на Бардо, додека Џорџ Харисон правел споредби помеѓу Бардо и неговата прва сопруга, Пети Бојд. Ленон и Бардо се сретнале лично еднаш, во 1968 година во хотелот „Меј Фер“, а ги запознал агентот за печат на Битлси, Дерек Тејлор. Нервозниот Ленон зел ЛСД пред да пристигне. Ленон запишал во мемоарите: „Бев на ЛСД, а таа беше на пат да си замине“.[134]

Според белешките во снимката на неговиот прв (истоимен) албум, музичарот Боб Дилан ја посветил на Бардо првата песна што ја напишал. Тој ја споменал и по име во „I Shall Be Free“, која се појавила на неговиот втор албум. Првата официјална изложба што го истакнува влијанието и наследството на Бардо била отворена во Булоњ-Бијанкур на 29 септември 2009 година - еден ден по нејзиниот 75-ти роденден.[135]

Статуа на Брижит Бардо во Бузиос, Бразил

Бардо била тема на осум слики од Енди Ворхол во 1974 година.[136] Австралиската поп група Бардо била именувана по неа. Кајли Миног го усвои „изгледот на секси маче“ на Бардо на насловната страница од нејзиниот албум „Body Language“, објавен во 2003 година.[137] Покрај Миног, жени кои ја имитирале и биле инспирирани од Бардо се Клаудија Шифер, Емануел Беарт, Елке Сомер, Кејт Мос, Фејт Хил, Изабел Аџани, Дајан Кругер, Лара Стоун, Ејми Вајнхаус, Џорџија Меј Џегер, Захија Дехар, Скарлет Јохансон, Луиз Бургоан и Парис Хилтон. Бардо изјавила: „Ниту една ја нема мојата личност“. Летиција Каста ја отелотворила Бардо во францускиот драмски филм од 2010 година „Гензбур: Херојски живот“ од Џоан Сфар.[11] Во 2011 година, на листата на „50 најубави жени во филмот“ на списанието „Лос Анџелес Тајмс“ Бардо била рангирана на второто место.[138]

Портрет на Бардо од Ворхол, нарачан од Сакс во 1974 година, бил продаден во „Сотбис“ во Лондон на 22 и 23 мај 2012 година. Сликата, проценета на 4 милиони фунти, била дел од уметничката колекција на Сакс, ставена на продажба една година по неговата смрт.[139] Таа ја инспирирала Никол Кидман, која носела фризура во стилот на Бардо во кампањата за британскиот бренд Џими Чу во 2013 година.[140] Во 2015 година, Бардо била рангирана на шестото место во „Десетте најубави жени на сите времиња“ според анкета спроведена од компанијата за убавина „Амвеј“ во Велика Британија, во која учествувале 2.000 жени.[141]

Во 2020 година, „Vogue“ ја прогласил Бардо за број еден од „Најубавите француски актерки на сите времиња“.[142] Во ретроспектива која ги следи жените низ историјата на киното, таа била наведена меѓу „најуспешните, најталентираните и најубавите актерки на сите времиња“ од „Гламур“.[143]

Француската драмска телевизиска серија „Бардо“ била емитувана во 2023 година. Во неа се зборува за кариерата на Бардо од нејзиниот прв кастинг на 15-годишна возраст, па сè до снимањето на филмот „Вистината“ десет години подоцна.[144] Во 2023 година, таа била спомената во песна на Оливија Родриго,[145] и во песната „Red Wine Supernova“ на Чапел Роун.[146]

На 12 мај 2025 година, 90-годишната Бардо била интервјуирана во нејзината куќа во Сен Тропе во траење од 47 минути. Интервјуто било емитувано на француската мрежа BFM TV и било нејзино прво телевизиско појавување по единаесет години. За време на интервјуто, таа зборувала за нејзината актерска кариера, песните, љубовта кон природата, спомените низ животот и нејзиното добро здравје, повторно изразувајќи ја својата посветеност на правата на животните. Таа исто така изјавила: „Феминизмот не е моја работа. Ги сакам мажите“, во врска со нејзината критика кон феминизмот и феминистичките организации што ги нарекла „претерани или идеолошки“, и ги изразила своите ставови за правните проблеми на Никола Бедос и Жерар Депардје, велејќи: „Оние кои имаат талент и ставаат раце на задникот на девојката се исфрлени во бездната. Барем можеме да ги оставиме да продолжат да живеат, иако повеќе не можат да живеат.“[147] Таа исто така открила дека не користи мобилен телефон или компјутер.[148][149][150][151]

Филмографија

[уреди | уреди извор]

Главна Филмографија на Брижит Бардо

Книги

[уреди | уреди извор]

Бардо напишала неколку книги, меѓу кои:

  • Noonoah: Le petit phoque blanc (Грасет, 1978) [152]
  • Initiales BB (автобиографија, Grasset & Fasquelle, 1996) [8]
  • Le Carré de Pluton (Grasset & Fasquelle, 1999) [153]
  • Un Cri dans le silence (Éditions du Rocher, 2003) [154]
  • Pourquoi? (Éditions du Rocher, 2006) [155]

Пофалби

[уреди | уреди извор]

Награди и номинации

[уреди | уреди извор]
  • 12-ти Награди за француски филм (1957): Најдобра актерка, победа, како Џулиет Харди во „И Бог ја создаде жената“.[156]
  • 11-ти награди Бамби (1958): номинација за најдобра актерка, како Џулиет Харди во „И Бог ја создаде жената“.[157]
  • 14-та Француска победа на кино (1959): Најдобра актерка, победи, како Ивет Моде во во случај на неволја.[156]
  • Бриселски европски награди (1960): Најдобра актерка, победа, како Доминик Марсо во „Вистината“.[156]
  • 5-ти награди „Давид ди Донатело“ (1961): Најдобра странска актерка, победа, како Доминик Марсо во „Вистината“.[158]
  • 12-ти Кристални ѕвезди (1966): Најдобра актерка, победа, како Мари Фицџералд О'Мали во Viva Maria!.[156]
  • 18-ти награди Бамби (1967): Награда Бамби за популарност, победа.[159]
  • 20-ти награди БАФТА (1967): Награда БАФТА за најдобра странска актерка, номинација, како Мари Фицџералд О'Мали во „Вива Марија!“.[160]

Почести

[уреди | уреди извор]
  • 1980: Медал на градот Трст.
  • 1985: Легија на честа. Медал на градот Лил.
  • 1989: Награда за мир за хуманитарни заслуги.
  • 1992: Вклучување во почесната листа „Глобал 500“ на Програмата на Обединетите нации за животна средина. Создавање во Холивуд на меѓународната награда „Брижит Бардо“ како дел од наградите „Џенезис“.
  • 1994: Медал на градот Париз.[161]
  • 1995: Медал на градот Сен Тропе.
  • 1996: Медал на градот Ла Бол.
  • 1997: Награда на УНЕСКО за екологија на Грција. Медал на градот Атина.
  • 1999: Астероидот 17062 Бардо е именуван по неа.
  • 2001: Хуманитарна награда на ПЕТА.
  • 2008: Шпанска награда на фондацијата Алтариба.
  • 2017: Статуа од 700 кг и 2,5 метри висока била подигната во нејзина чест во центарот на Сен Тропе.
  • 2019: Награда GAIA за животно дело од Белгиското здружение за заштита на правата на животните.
  • 2021: Нејзината кукла во Сен Тропе била украсена со 1400 златни листови од по 23,75 карати.

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „And Bardot Became BB“. Institut français du Royaume-Uni. Архивирано од изворникот на 8 August 2018. Посетено на 13 January 2017.
  2. ↑ Cherry 2016; Vincendeau 1992.
  3. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  4. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  5. ↑ Poirier, Agnès (21 September 2009). „Happy birthday, Brigitte Bardot“. The Guardian (англиски). ISSN 0261-3077. Посетено на 17 June 2023.
  6. ↑ Vanderhoof, Erin (5 November 2021). „Brigitte Bardot is Handed Her Sixth Fine for 'Inciting Racial Hatred'“. Vanity Fair.
  7. ↑ Poirier, Agnès (20 September 2014). „Brigitte Bardot at 80: still outrageous, outspoken and controversial“.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Bardot 1996.
  9. ↑ „Brigitte Bardot: 'J'en ai les larmes aux yeux'“. Le Républicain Lorrain (француски). 23 May 2010. Архивирано од изворникот на 2 December 2013.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Singer 2006.
  11. 1 2 3 Bigot 2014.
  12. ↑ Poirier, Agnès (20 September 2014). „Brigitte Bardot at 80: still outrageous, outspoken and controversial“.
  13. ↑ Lelièvre 2012.
  14. ↑ Poirier, Agnès (20 September 2014). „Brigitte Bardot at 80: still outrageous, outspoken and controversial“. The Observer. Посетено на 21 March 2019.
  15. 1 2 Bardot 1996; Singer 2006.
  16. ↑ Caron 2009.
  17. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  18. ↑ Edvinsson, Rodney. „Historical Currency Converter“. Historicalstatistics.org.
  19. ↑ Robinson, Jeffrey (1994). Bardot — Two Lives (First British. изд.). London: Simon & Schuster. ASIN: B000KK1LBM.
  20. ↑ Servat. p. 76.
  21. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  22. ↑ Bricard, Manon (12 October 2020). „La naissance d'un sex symbol“ [The birth of a sex symbol]. L'Internaute (француски). Архивирано од изворникот на 4 December 2021.
  23. ↑ Празен навод (help)
  24. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  25. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  26. ↑ Roberts, Paul G (2015). „Brigitte Bardot“. Style icons Vol 3 − Bombshells. Sydney: Fashion Industry Broadcast. стр. 56. ISBN 978-1-6277-6189-5.
  27. ↑ Tino Balio, United Artists: The Company That Changed the Film Industry, University of Wisconsin Press, 1987 p. 281.
  28. ↑ "ABC's 5 Years of Film Production Profits & Losses", Variety, 31 May 1973 p. 3.
  29. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  30. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  31. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  32. ↑ Wilson, Timothy (7 April 1973). „Timothy Wilson meets Roger Vadim“. The Guardian. London (UK). стр. 9.
  33. ↑ „Brigitte Bardot Gives Up Films at Age of 39“. The Modesto Bee. Modesto, California. UPI. 7 June 1973. стр. A-8. Посетено на 17 August 2010.
  34. ↑ De Breteuil, Paul (22 October 2024). „Brigitte Bardot appelle à la mobilisation pour la libération de l'activiste écologiste Paul Watson“ [Brigitte Bardot calls for rallying for the release of environmental activist Paul Watson]. Le Figaro (француски). Архивирано од изворникот на 11 November 2024. Посетено на 11 November 2024.
  35. 1 2 „Brigitte Bardot foundation for the welfare and protection of animals“. fondationbrigittebardot.fr. Архивирано од изворникот на 25 May 2011. Посетено на 21 August 2010.
  36. ↑ Borg, Bertrand (30 June 2017). „'Stop eating horses', Brigitte Bardot tells Maltese“. Times of Malta. Архивирано од изворникот на 11 November 2024. Посетено на 11 November 2024.
  37. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  38. ↑ „Bardot 'saves' Bucharest's dogs“. BBC News. 2 March 2001. Посетено на 13 March 2010.
  39. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  40. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  41. ↑ De Breteuil, Paul (22 October 2024). „Brigitte Bardot appelle à la mobilisation pour la libération de l'activiste écologiste Paul Watson“ [Brigitte Bardot calls for rallying for the release of environmental activist Paul Watson]. Le Figaro (француски). Архивирано од изворникот на 11 November 2024. Посетено на 11 November 2024.
  42. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  43. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  44. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  45. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  46. ↑ Robinson, Jeffrey (1994). Bardot — Two Lives (First British. изд.). London: Simon & Schuster. ASIN: B000KK1LBM.
  47. ↑ Bardot 1996
  48. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  49. ↑ Sanwari, Ahad (28 September 2024). „Brigitte Bardot's complicated love life at 90: from her Hollywood affairs to her four marriages“. Hello! (англиски). Посетено на 1 August 2025.
  50. ↑ „Brigitte ...“ [Brigitte Bardot: She settles her accounts!]. France Dimanche (француски). 2 April 2018. Архивирано од изворникот на 28 November 2021.
  51. ↑ Bardot 1996
  52. ↑ „Brigitte Bardot bereut verletzende Aussagen über ihren Sohn“. Schweizer Illustrierte (германски). Посетено на 1 August 2025.
  53. ↑ Димков, Јасмина Кантарџиева (27 January 2020). „She called her child a tumor and refused to breastfeed: What happened to Brigitte Bardot's son?“. slobodenpecat.mk. Посетено на 1 August 2025.
  54. ↑ Lichfield, John (7 March 1997). „Bardot in the doghouse for wishing her son was a puppy“. The Independent. Посетено на 1 August 2025.
  55. 1 2 Димков, Јасмина Кантарџиева (27 January 2020). „She called her child a tumor and refused to breastfeed: What happened to Brigitte Bardot's son?“. slobodenpecat.mk. Посетено на 1 August 2025.
  56. ↑ Sanwari, Ahad (28 September 2024). „Brigitte Bardot's complicated love life at 90: from her Hollywood affairs to her four marriages“. Hello! (англиски). Посетено на 1 August 2025.
  57. ↑ „Brigitte Bardot bereut verletzende Aussagen über ihren Sohn“. Schweizer Illustrierte (германски). Посетено на 1 August 2025.
  58. ↑ Lichfield, John (7 March 1997). „Bardot in the doghouse for wishing her son was a puppy“. The Independent. Посетено на 1 August 2025.
  59. ↑ Tremaine, Julie (20 July 2023). „Brigitte Bardot's Dating History: From Roger Vadim to Bernard d'Ormale“. People (англиски). Посетено на 1 August 2025.
  60. ↑ Димков, Јасмина Кантарџиева (27 January 2020). „She called her child a tumor and refused to breastfeed: What happened to Brigitte Bardot's son?“. slobodenpecat.mk. Посетено на 1 August 2025.
  61. ↑ „Nicolas-Jacques Charrier : l'enfant du scandale devenu père de famille discret“. Marie Claire (француски). 18 January 2025. Посетено на 2 August 2025.
  62. 1 2 Димков, Јасмина Кантарџиева (27 January 2020). „She called her child a tumor and refused to breastfeed: What happened to Brigitte Bardot's son?“. slobodenpecat.mk. Посетено на 1 August 2025.
  63. ↑ Cardinal, Léa (11 January 2025). „Brigitte Bardot : à quoi ressemble la vie de son fils, Nicolas Charrier, aujourd'hui ?“. Gala (француски). Посетено на 2 August 2025.
  64. 1 2 Димков, Јасмина Кантарџиева (27 January 2020). „She called her child a tumor and refused to breastfeed: What happened to Brigitte Bardot's son?“. slobodenpecat.mk. Посетено на 1 August 2025.
  65. ↑ Lichfield, John (7 March 1997). „Bardot in the doghouse for wishing her son was a puppy“. The Independent. Посетено на 1 August 2025.
  66. ↑ „Nicolas-Jacques Charrier : l'enfant du scandale devenu père de famille discret“. Marie Claire (француски). 18 January 2025. Посетено на 2 August 2025.
  67. ↑ Cardinal, Léa (11 January 2025). „Brigitte Bardot : à quoi ressemble la vie de son fils, Nicolas Charrier, aujourd'hui ?“. Gala (француски). Посетено на 2 August 2025.
  68. ↑ Bardot 1996
  69. ↑ Robinson, Jeffrey (1994). Bardot — Two Lives (First British. изд.). London: Simon & Schuster. ASIN: B000KK1LBM.
  70. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  71. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  72. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  73. 1 2 Singer, B. (2006). Brigitte Bardot: A Biography. McFarland, Incorporated Publishers. ISBN 9780786484263. Посетено на 13 January 2017.
  74. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  75. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  76. ↑ Singer, B. (2006). Brigitte Bardot: A Biography. McFarland, Incorporated Publishers. ISBN 9780786484263. Посетено на 13 January 2017.
  77. ↑ Malossi, G. (1996). Latin Lover: The Passionate South. Charta. ISBN 9788881580491. Посетено на 13 January 2017.
  78. 1 2 Carlson, Peter (24 October 1983). „Swept Away by Her Sadness“. People. Архивирано од изворникот на 29 June 2016. Посетено на 13 January 2017.
  79. ↑ „Brigitte ...“ [Brigitte Bardot: She settles her accounts!]. France Dimanche (француски). 2 April 2018. Архивирано од изворникот на 28 November 2021.
  80. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  81. ↑ Lichfield, John (7 March 1997). „Bardot in the doghouse for wishing her son was a puppy“. The Independent. Посетено на 1 August 2025.
  82. ↑ R.P. (7 July 2020). „La sublime villa cannoise de Brigitte Bardot est à vendre (photos)“ [Brigitte Bardot's sublime Cannes villa is for sale [photos]]. Paris Match (француски). Архивирано од изворникот на 27 November 2021.
  83. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  84. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  85. ↑ Bardot 1996
  86. ↑ Riding, Alan (30 March 1994). „Drinking champagne with: Brigitte Bardot; And God Created An Animal Lover“. The New York Times. Посетено на 28 December 2020.
  87. ↑ Lichfield, John (7 March 1997). „Bardot in the doghouse for wishing her son was a puppy“. The Independent. Посетено на 1 August 2025.
  88. ↑ Edvinsson, Rodney. „Historical Currency Converter“. Historicalstatistics.org.
  89. ↑ „Bardot fined for racist remarks“. BBC News. London. 16 June 2000. Посетено на 13 March 2010.
  90. ↑ „Bardot anti-Muslim comments draw fire“. BBC News. London. 14 May 2003. Посетено на 17 January 2008.
  91. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  92. ↑ Usborne, David (24 March 2006). „Brigitte a Political Animal“. The Independent. Архивирано од изворникот на 24 April 2008. Посетено на 9 January 2008.
  93. ↑ „Bardot fine for stoking race hate“. BBC News. London, UK. 3 June 2008. Посетено на 3 June 2008.
  94. ↑ „Bardot fined for 'race hate' book“. BBC News. 10 June 2004. Посетено на 3 June 2008.
  95. ↑ Larent, Shermy (12 May 2003). „Brigitte Bardot unleashes colourful diatribe against Muslims and modern France“. Indybay. Посетено на 13 March 2010.
  96. ↑ „Bardot denies 'race hate' charge“. BBC News. 7 May 2003. Посетено на 17 January 2008.
  97. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  98. ↑ „Bardot fine for stoking race hate“. BBC News. London, UK. 3 June 2008. Посетено на 3 June 2008.
  99. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  100. ↑ „Brigitte Bardot: 'Wait Until I'M Dead Before You Make Biopic'“. Showbiz Spy. 14 August 2010. Архивирано од изворникот на 2 February 2013. Посетено на 21 August 2010.
  101. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  102. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  103. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  104. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  105. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  106. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  107. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  108. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  109. 1 2 Simon, Nathalie (28 December 2025). „Brigitte Bardot, une seconde vie au service de la cause animale“. Le Figaro (француски). Посетено на 28 December 2025.
  110. ↑ „Brigitte Bardot in Italy After Breakdown“. Los Angeles Times. 9 February 1958. Посетено на 21 August 2010.
  111. ↑ Bardot 1996
  112. 1 2 Carlson, Peter (24 October 1983). „Swept Away by Her Sadness“. People. Архивирано од изворникот на 29 June 2016. Посетено на 13 January 2017.
  113. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  114. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  115. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  116. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  117. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  118. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  119. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  120. ↑ Robinson, Jeffrey (1994). Bardot — Two Lives (First British. изд.). London: Simon & Schuster. ASIN: B000KK1LBM.
  121. ↑ „Style Icon: Brigitte Bardot“. Femminastyle.com. Архивирано од изворникот на 9 April 2012. Посетено на 13 March 2010.
  122. ↑ Borg, Bertrand (30 June 2017). „'Stop eating horses', Brigitte Bardot tells Maltese“. Times of Malta. Архивирано од изворникот на 11 November 2024. Посетено на 11 November 2024.
  123. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  124. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  125. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  126. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  127. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  128. ↑ Bricard, Manon (12 October 2020). „La naissance d'un sex symbol“ [The birth of a sex symbol]. L'Internaute (француски). Архивирано од изворникот на 4 December 2021.
  129. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  130. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  131. ↑ Miles, Barry (1998). Many Years from Now. Vintage–Random House. ISBN 978-0-7493-8658-0. p. 69.
  132. ↑ Spitz, Bob (2005). The Beatles: The Biography. Little, Brown and Company (New York). ISBN 978-1-84513-160-9. pg. 171.
  133. ↑ Robinson, Jeffrey (1994). Bardot — Two Lives (First British. изд.). London: Simon & Schuster. ASIN: B000KK1LBM.
  134. ↑ Lennon, John (1986). Skywriting by Word of Mouth. Harper Collins. ISBN 978-0-06-015656-5. p. 24.
  135. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  136. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  137. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  138. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  139. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  140. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  141. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  142. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  143. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  144. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  145. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  146. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  147. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  148. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  149. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  150. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  151. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  152. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  153. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  154. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  155. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  156. 1 2 3 4 Choulant 2019.
  157. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  158. ↑ Roberts, Paul G (2015). „Brigitte Bardot“. Style icons Vol 3 − Bombshells. Sydney: Fashion Industry Broadcast. стр. 56. ISBN 978-1-6277-6189-5.
  159. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  160. ↑ Wypijewski, Joann (30 March 2011). „Elizabeth Taylor: What Becomes a Legend Most“.
  161. ↑ Bigot 2014, стр. 303.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Брижит_Бардо&oldid=5488060“