Брајан Вилсон
| Брајан Вилсон | |
|---|---|
 Вилсон во 1990 | |
| Роден(а) | Брајан Даглас Вилсон јуни 20, 1942 Калифорнија, САД |
| Починал(а) | јуни 11, 2025 (возр. 82) Беверли Хилс, Калифорнија, САД |
| Занимање |
|
| Активен период | 1961–2024 |
| Сопружник | |
| Деца | Карни Вилсон, Венди Вилсон, и посвоени |
| Роднини |
|
Потпис | |
| Страница brianwilson.com | |
Брајан Даглас Вилсон (20 јуни 1942 - 11 јуни 2025) бил американски музичар, текстописец, пејач и продуцент кој е ко-основач на Beach Boys. Често го нарекувале гениј поради неговите нови пристапи кон поп-компонирањето и совладувањето на техниките за снимање. Тој е широко признат како еден од најиновативните и најзначајните текстописци на 20 век. Неговото најпознато дело се одликува со високи продукциски вредности, сложени хармонии и оркестрации, вокална слоевитост и интроспективни или наивни теми. Вилсон бил познат и по својот разновиден глас.
Формативни влијанија на Вилсон ги вклучувале Џорџ Гершвин, Фил Спектор и Берт Бакерак. Во 1961 година, ја започнал својата професионална кариера како член на Beach Boys, каде што бил текстописец, продуцент, ко-водечки вокал, басист, клавијатурист и де факто лидер на бендот. Откако фрупата потпишала договор со „Капитол рекордс“ во 1962 година, тој станал првиот поп-музичар на кого му се припишува пишување, аранжирање, продуцирање и изведување на свој материјал. Тој, исто така, бил продуцент и за изведувачи како што се „Ханис“ и „Американ Спринг“. До средината на 1960-тите, напишал или бил коавтор на повеќе од дваесетина хитови од американските топ 40, како на пример хитовите Сурф Сити (анг: Surf City) (1963), Ај гет араунд (анг: I Get Around) (1964), Хелп ми, Ронда (анг: Help Mе, Rhonda) (1965) и Гуд вајбрејшнс (анг: Good Vibrations) (1966). Тој се смета за еден од првите музички продуценти- автори и првите рок продуценти кои го примениле студиото како инструмент.
Вилсон се соочувал со ментални болести целиот свој живот и ова кулминирало со нервен слом кон крајот на 1964 година. Од тогаш се откажал од редовните концертни турнеи за да се фокусира на пишување песни и продуцирање, што довело до дела како што се Пет Саундс (анг: Pet Sounds) заедно со Бич Бојс и неговото прво соло издание, Керолајн Ноу (анг: Caroline, No) (двете од 1966 година), како и недовршениот албум Смајл (анг: Smile). До крајот на 1960-тите, неговата продуктивност и ментално здравје значително се намалиле, што довело до периоди обележани со изолација, прејадување и злоупотреба на супстанции. Неговиот прв професионален камбек го донел речиси соло албумот Д Бич бојс лав ју (анг: The Beach Boys Love You) (1977). Во 1980-тите, тој формирал контроверзно креативно и деловно партнерство со својот психолог, Јуџин Ленди, и ја обновил својата соло кариера со албумот Брајан Вилсон (1988). Вилсон се одвоил од Ленди во 1991 година и редовно одел на турнеи од 1999 до 2022 година. Тој ја завршил верзијата на Смајл во 2004 година, што му донело најголемо признание како соло изведувач.
Најавувајќи го признавањето на популарната музика како уметничка форма, достигнувањата на Вилсон како продуцент помогнале да се започне ера на невидена креативна автономија за изведувачите кои имале потпишано договор со издавачки куќи. Тој се смета за важна фигура за многу музички жанрови и движења, вклучувајќи го Калифорнија звукот, арт-попот, психоделијата, камерниот поп, прогресивната музика, панкот, аутсајдер и др. Од 1980-тите, неговото влијание се проширило на стилови како што се пост-панк, инди-рок, емо, дрим поп, Шибуја-кеи и чилвејв. Вилсон добил бројни награди од индустријата, вклучувајќи две Греми награди и наградата „Кенеди Центар“, како и номинации за наградата Златен глобус и наградата „Прајмтајм Еми“. Бил примен во Куќата на славните на рокенролот во 1988 година и во Куќата на славните на текстописците во 2000 година. Биографскиот филм Љубов и милост од 2014 година бил базиран на неговиот живот и кариера. Вилсон починал во 2025 година од непозната причина.
Поврзано
[уреди | уреди извор]Библиографија
[уреди | уреди извор]- Badman, Keith (2004). The Beach Boys: The Definitive Diary of America's Greatest Band, on Stage and in the Studio. Backbeat Books. ISBN 978-0-87930-818-6.
- Barrow, Tony; Bextor, Robin (2004). Paul McCartney: Now and Then. Hal Leonard Corporation. ISBN 978-0-634-06919-2.
- Brackett, Donald (2008). „The Dream Teller: Brian Wilson“. Dark Mirror: The Pathology of the Singer-Songwriter. Westport, Connecticut: Praeger. стр. 27–39. ISBN 9780275998981.
- Carlin, Peter Ames (2006). Catch a Wave: The Rise, Fall, and Redemption of the Beach Boys' Brian Wilson. Rodale. ISBN 978-1-59486-320-2.
- Chusid, Irwin (2000). Songs in the Key of Z: The Curious Universe of Outsider Music. Chicago Review Press. ISBN 978-1-55652-372-4.
- Cogan, Jim; Clark, William (2003). Temples of Sound: Inside the Great Recording Studios. Chronicle Books. ISBN 978-0-8118-3394-3.
- Cohn, Nik (1970). Awopbopaloobop Alopbamboom: The Golden Age of Rock. Grove Press. ISBN 978-0-8021-3830-9.
- Dillon, Mark (2012). Fifty Sides of the Beach Boys: The Songs That Tell Their Story. ECW Press. ISBN 978-1-77090-198-8.
- Doggett, Peter (2016). Electric Shock: From the Gramophone to the iPhone: 125 years of Pop Music. London: Vintage. ISBN 9780099575191.
- Edmondson, Jacqueline, уред. (2013). Music in American Life: An Encyclopedia of the Songs, Styles, Stars, and Stories that Shaped our Culture. ABC-CLIO. ISBN 978-0-313-39348-8.
- Gaines, Steven (1986). Heroes and Villains: The True Story of The Beach Boys. New York: Da Capo Press. ISBN 0306806479.
- Granata, Charles L. (2003). Wouldn't It Be Nice: Brian Wilson and the Making of the Beach Boys' Pet Sounds. A Cappella Books. ISBN 9781556525070.
- Holdship, Bill (1997) [1991]. „Bittersweet Insanity: The Fight for Brian Wilson's Soul“. Во Abbott, Kingsley (уред.). Back to the Beach: A Brian Wilson and the Beach Boys Reader (1st. изд.). London: Helter Skelter. стр. 205–212. ISBN 978-1-900924-02-3.
- Highwater, Jamake (1968). Rock and Other Four Letter Words: Music of the Electric Generation. Bantam Books. ISBN 0-552-04334-6.
- Hoskyns, Barney (2009). Waiting for the Sun: A Rock 'n' Roll History of Los Angeles. Backbeat Books. ISBN 978-0-87930-943-5.
- Howard, David N. (2004). Sonic Alchemy: Visionary Music Producers and Their Maverick Recordings (1. изд.). Milwaukee, Wisconsin: Hal Leonard. ISBN 978-0-63405-560-7.
- Jackson, Andrew Grant (2015). 1965: The Most Revolutionary Year in Music. St. Martin's Publishing Group. ISBN 978-1-4668-6497-9.
- Jones, Carys Wyn (2008). The Rock Canon: Canonical Values in the Reception of Rock Albums. Ashgate Publishing, Ltd. ISBN 978-0-7546-6244-0.
- Kent, Nick (2009). „The Last Beach Movie Revisited: The Life of Brian Wilson“. The Dark Stuff: Selected Writings on Rock Music. Da Capo Press. ISBN 9780786730742.
- Lambert, Philip (2007). Inside the Music of Brian Wilson: the Songs, Sounds, and Influences of the Beach Boys' Founding Genius. Continuum. ISBN 978-0-8264-1876-0.
- Lambert, Philip (2016). „Brian Wilson's Harmonic Language“. Во Lambert, Philip (уред.). Good Vibrations: Brian Wilson and the Beach Boys in Critical Perspective. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-11995-0.
- Leaf, David (1978). The Beach Boys and the California Myth. New York: Grosset & Dunlap. ISBN 978-0-448-14626-3.
- Leaf, David (2022). God Only Knows: The Story of Brian Wilson, the Beach Boys and the California Myth (3rd. изд.). Omnibus Press. ISBN 9781913172756.
- Love, Mike (2016). Good Vibrations: My Life as a Beach Boy. Penguin Publishing Group. ISBN 978-0-698-40886-9.
- MacLeod, Sean (2017). Phil Spector: Sound of the Sixties. Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-1-4422-6706-0.
- Martin, Bill (2015). Avant Rock: Experimental Music from the Beatles to Bjork. Open Court Publishing Company. ISBN 978-0-8126-9939-5.
- Matijas-Mecca, Christian (2017). The Words and Music of Brian Wilson. ABC-CLIO. ISBN 978-1-4408-3899-6.
- Matijas-Mecca, Christian (2020). Listen to Psychedelic Rock! Exploring a Musical Genre. ABC-CLIO. ISBN 9781440861987.
- Moorefield, Virgil (2010). The Producer as Composer: Shaping the Sounds of Popular Music. MIT Press. ISBN 978-0-262-51405-7.
- Murphy, James B. (2015). Becoming the Beach Boys, 1961-1963. McFarland. ISBN 978-0-7864-7365-6.
- Sanchez, Luis (2014). The Beach Boys' Smile. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-62356-956-3.
- Toop, David (1999). Exotica: Fabricated Soundscapes in a Real World: Fabricated Soundscapes in the Real World (1st. изд.). London: Serpent's Tail. ISBN 978-1852425951.
- Perone, James E. (2012). The Album: A Guide to Pop Music's Most Provocative, Influential, and Important Creations. ABC-CLIO. ISBN 978-0-313-37907-9.
- Perone, James E. (2015). „The Beach Boys“. Во Moskowitz, David V. (уред.). The 100 Greatest Bands of All Time: A Guide to the Legends Who Rocked the World. ABC-CLIO. ISBN 978-1-4408-0340-6.
- Priore, Domenic (2005). Smile: The Story of Brian Wilson's Lost Masterpiece. London: Sanctuary. ISBN 1860746276.
- Starr, Larry (2007) [first published in 2006]. American Popular Music: From Minstrelsy to MP3 (2nd. изд.). New York: Oxford University Press. ISBN 9780195300536.
- Stebbins, Jon (2000). Dennis Wilson: The Real Beach Boy. ECW Press. ISBN 978-1-55022-404-7.
- Stebbins, Jon (2011). The Beach Boys FAQ: All That's Left to Know About America's Band. Backbeat Books. ISBN 9781458429148.
- Thompson, Dave (2004). Wall of Pain: The Biography of Phil Spector (Paperback. изд.). London: Sanctuary. ISBN 978-1-86074-543-0.
- White, Timothy (1996). The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, the Beach Boys, and the Southern Californian Experience. Macmillan. ISBN 0333649370.
- Wilson, Brian; Gold, Todd (1991). Wouldn't It Be Nice: My Own Story. New York: HarperCollins. ISBN 978-0-06018-313-4.
- Wilson, Brian; Greenman, Ben (2016). I Am Brian Wilson: A Memoir. Da Capo Press. ISBN 978-0-306-82307-7.
Надворешни врски
[уреди | уреди извор]- Матична страница
- Брајан Вилсон — AllMusic (англиски)
- Вилсон Брајан Вилсон на Discogs (англиски)
- Брајан Вилсон на
Семрежната филмска база на податоци (англиски)
