Прејди на содржината

Бранко Иштванчиќ

Од Википедија — слободната енциклопедија
Бранко Иштванчиќ
Изворно имеBranko Ištvančić
Датум на раѓање5 април, 1967
Место на раѓањеСуботица
Државјанство Хрватска
ЗанимањеРежисер
Активен период1982 до денес
IMDbID 1126245
Мрежно местоSlužbene stranice

Бранко Иштванчиќ (Суботица, 1967) – хрватски филмски режисер, по потекло од Таванкут.

Биографија

[уреди | уреди извор]

Основно училиште завршил во Таванкут, а средно во Суботица, а пред студиите и обидите да се запише на филмска режија во Нови Сад и Белград, сосема случајно работел како диспечер на воз на железничката станица Таванкут (железничка линија Суботица - Сомбор - Винковци) по што отишол на студии во Загреб, каде што дипломирал филмска и ТВ режија на Академијата за драмски уметности во 1999 година.

Во 1980 година на само 13 години ги направил своите први, аматерски, документарни филмови, со својот прв професор по филм Золтан Сифлис, режисер и педагог од Суботица, а систематски се занимавал и со документарен филм и ги добил најзначајните домашни и странски награди за својата работа, а 2 години подоцна во 1982 година на само 15 годишна возраст станал шампион на Југославија на натпреварот по филмско знаење и филмска техника, а од 1985 години на 18 годишна возраст имал освоено десетина награди на домашни и странски аматерски филмски фестивали.

За време на студиите неговиот краток игран филм „Збогум“ (1993) бил вклучен во програмата „Нова режија“ на Првата филмска фондација во Лондон, меѓу 6 најзначајни филмови од млади европски режисери, а воедно и двапати бил награден со наградата на хрватските филмски критичари „Октавијан“ за најдобар документарец, Гран при за најдобар филм, Златна маслена ламба и наградата за најдобар режисер на Деновите на хрватскиот филм, а воедно и награди за најдобар документарец и најдобар режисер на фестивали во странство.

Длабоко вкоренет во традицијата на хрватската документаристика, тој посветувал посебно внимание на хуманиот, но и хумористичниот третман на луѓето со кои работи, па така, неговиот филм „Бунарман“ (2003), едноставна приказна за копач на бунар, се издигнува на ниво на универзална метафора, но без претенциозноста толку типична за многу домашни документарци, а во 90 години од 20 век неговиот документарецот „Страшило за корморани“ (1998) бил рангиран од критичарите меѓу најдобрите документарци во Хрватска.

Неговиот дебитантски игран филм, „Духот во мочуриштето “ (2006), бил вистински хит во хрватските кина (еден од најгледаните хрватски играни филмови) и го означил враќањето на првиот игран филм за деца во Хрватска по 20 години, а својот втор игран филм и серија, „Мостот на крајот на светот“ (според сценарио на Јосип Млакиќ), го снимил во 2014 година во хрватско-српско-босанско-француска копродукција со HRT.[1]

Покрај неговата плодна дејност тој објавил и книга за режија на документарни филмови под наслов „Поетски документарец Зоран Тадиќ“ и воедно е член на Хрватското здружение на филмски режисери и Хрватското здружение на филмски работници.

Во 2012 година, тој го создаде филмот „Од зрна до слика“ (српски: Од зрна до слика, „Од жито до слика“), за хрватските уметници од слама од Буњевци, Ана Милодановиќ и Јозефа Скендеровиќ [hr]. Филмот ја освои Златната камера за најдобар документарец на својата премиера во Лос Анџелес, а во 2013 година, на Меѓународниот фестивал на етнографски филм во Романија, ја освои Гран наградата за најдобар филм.[2]

Филмографија

[уреди | уреди извор]
  • Подвижните слики на мојот дедо (1982), документарец
  • Бербер на велосипед (1983), документарец
  • Крстот на моите раце (1991), документарец
  • Автобиографија (1992), документарец
  • Збогум (1993), кратка проза
  • Разговор со Марко Хорвацки (1993), документарец
  • Словенски жетвени обичаи (1995), документарец
  • Страшило за корморани (1998), документарец
  • Замрзната рамка (1999), игран филм (ТВ драма)
  • Железницата е веќе проголтана од далечината (2000), документарец
  • Челична прегратка (2001), документарец
  • Тетка Лиза (2002), документарец
  • Славејот (2002), документарец
  • Бунарман (2003), документарец
  • Изгубено богатство (2005), документарец
  • Берачот на камења (2005), документарец,
  • Дух во мочуриштето (2006), долгометражен филм
  • Драга госпоѓо Илачка (2010), документарец
  • Албум (2011), документарец
  • Рециклирање (2011), кратка проза (од омнибусот „Загребски приказни“)
  • Од зрно до слика (2012), документарец
  • Шкверски Кипар (2012), документарен филм
  • Мостот на крајот од светот (2014), долгометражен филм
  • Ничија земја (2015) краток игран филм
  • Сè беше добар сон (2016), документарец
  • Лекции за човештвото (2019), документарец

Книги

[уреди | уреди извор]
  • Поетски документарец на Зоран Тадиќ (2010), во издание на Артизан Загреб

Награди

[уреди | уреди извор]
  • Награда „Златна маслена ламба“ од „Денови на хрватскиот филм Глас Кончила“ 1996 „за промовирање на етички вредности во филмот“ (за документарниот филм „Славонски жетвени обичаи“)
  • Гран при за најдобар филм на фестивалот (за документарецот „Страшило за корморани“, Денови на хрватскиот филм 1998.
  • Награда „Октавијан“ од Хрватското здружение на филмски критичари за најдобар документарен филм, „Денови на хрватскиот филм“ 1998 (за документарецот „Паѓањето од корморан“)
  • Специјална награда за креативен придонес во филмот, Меѓународен фестивал на туристички филмови во Сплит 1998 (за документарецот „Паѓањето од корморан“)
  • Почесно признание и номинација за награда за најдобар документарец на Меѓународниот филмски фестивал за кино и технологија Торонто 2002 (за документарниот филм „Возот го проголтува растојанието“)
  • Специјална награда од жирито СИНЕРАИЛ (CINERAIL) Лил, Франција 2002 (за документарниот филм „Челична прегратка“)
  • Награда за најдобра режија, Денови на хрватскиот филм 2003 (за документарниот филм Бунарман)
  • Награда „Октавијан“ од Хрватското здружение на филмски критичари за најдобар документарен филм, „Денови на хрватскиот филм“ 2003 (за документарецот „Бунарман“)
  • Награда за најдобар режисер Дакино (DaKINO) Букурешт, Романија 2003 (за документарецот Бунарман)
  • Награда за најдобар краток документарен филм на Фестивалот Сиена, Италија 2003 (за документарецот Бунарман)
  • Пофалница за „извонредна режија и значаен документарен стил“ Фестивал на краток филм Корто Имола, Италија 2003 (за документарниот филм Бунарман)
  • Специјална награда од жирито, Филмски фестивал Делта, Италија 2009 (за документарниот филм Бунарман)
  • Златен медал и диплома за најдобар документарен филм Еко Етно Фолк Филм Романија (ECO ETNO FOLK Film Romania) 2007 (за документарниот филм Изгубено богатство)
  • Специјална награда од жирито, Филмски фестивал „Пасторализам и широки отворени простори“ (Festival du Film Pastoralismes et Grands Espaces), Франција, 2008 година (за документарниот филм Изгубеното богатство)
  • Награда за најдобра монтажа, Меѓународен фестивал на туристички филмови СВТФ (SWITF) Сплит 2006 (за документарниот филм „Берачот на камења“)
  • Специјална награда од жирито Абруцо Италија 2009 (за документарниот филм „Берачот на камења“)
  • Награда за најдобар режисер, Филмски фестивал Сила, Италија 2009 (за долгометражниот филм „Дух во мочуриштето“)
  • Гран-при награда за најдобар филм и награда за најдобра музика на Фестивалот за религиозен филм Трсат 2010 (за документарниот филм Драга Госпа Илачка)
  • Специјално признание на Меѓународниот фестивал на туристички филм во Сплит во 2011 година „за исклучително висококвалитетно авторско дело со религиозна содржина во функција на туризмот“ (за документарецот „Драга госпоѓо Илачка“)
  • Награда од публиката Фибула, Сисак, Хрватска 2012 (за долгометражниот документарен филм Од зрно до слика)
  • Гран-при за најдобар филм и награда за најдобар режисер на 4-тиот хрватски фестивал на верски филм во 2013 година (за долгометражниот документарец „Од зрно до слика“)
  • Награда за Златна камера за најдобар документарен филм, Меѓународен филмски и видео фестивал во САД, Лос Анџелес, САД, 2013 (за долгометражниот документарец „Од зрно до слика“)
  • Гран при награда за најдобар филм, Меѓународен етнографски филмски фестивал Златна, Романија, 2013 (за долгометражниот документарец „Од зрно до слика“)
  • Специјална авторска награда на 51-от Фестивал на туристички филм во Лече, Италија, 2013 година (за документарецот „Аџија во Рим“)
  • Награда на Меѓународниот фестивал на уметнички филмови „Лилијан Стјуарт“ (FIF), Монтреал, Канада, 2014 (за долгометражниот документарец „Од зрно до слика“)
  • Награда за најдобар филм за наивна уметност, ИФЕСТ ДокументАртс (IFFEST DocumentArts), Букурешт, Романија, 2014 (за долгометражниот документарец „Од зрно до слика“)
  • Награда за најдобар долгометражен филм на фестивалот „Синедечилдрн“ во Италија, 2015 година, (за долгометражниот филм „Духот во мочуриштето“)
  • Награда за најдобар игран филм за деца / „Добитник на наградата за најдобар детски филм“ (7-ми Меѓународен детски телевизиски фестивал „Дитјатко“) Украина 2015 година (за играниот филм Дух во мочуриштето)
  • Златна награда Реми, Светски фестивал, Хјустон, САД, 2015, (за долгометражниот филм „Мостот на крајот на светот“)
  • Награда за најдобра фотографија, Филмски фестивал во Ишија, Италија, 2015 година, (за долгометражниот филм „Мостот на крајот од светот“)
  • Специјална награда од жирито на 8-миот меѓународен филмски фестивал „Исток и Запад“ Оренбург, Русија, 2015 година (за долгометражниот филм „Мостот на крајот на светот“)
  • Награда за најдобар режисер на СЕЕ Париз- СОЕ Берлин (SEE Paris - SOE Berlin) (Филмски фестивал на Југоисточна Европа) 2015, на истиот фестивал Александар Богдановиќ ја доби и наградата за најдобар актер (за долгометражниот филм „Мостот на крајот од светот“)
  • Награда од публиката „Антропологико - Синемистика“, Гранада (Шпанија), 2016, (за долгометражниот документарен филм „Од зрно до слика“)
  • Златна награда Реми за режија, Ворлдфест, Хјустон, САД, 2016.
  • Награда за најдобар филм и најдобра режија за филмот „Сè беше добар сон“, Хрватски католички филмски фестивал „Трсат“ 2016.
  • Награда за најдобар документарен филм на фестивалот „Надвор од границите“ во Грција во 2016 година.
  • Награда ФЕДЕОРА за најдобар хрватски документарен филм како признание од филмските критичари во Европа и Медитеранот (за документарниот филм „Сè беше добар сон“)

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „Nagrađen posljednji gledatelj "Duha u močvari"“. www.index.hr (хрватски). Посетено на 2026-06-23.
  2. ↑ „Ištvančićevu filmu nagrada Grand Prix u Rumunjskoj“. Hrvatska radiotelevizija. Посетено на 2026-06-23.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
  • Официјална веб-страница на режисерот Бранко Иштванчиќ Архивирано на 15 август 2006 г.
  • Хрватски збор[мртва врска] [ неактивна врска ] Од идеја до филм
  • Радио Суботица 8 март 2021 година. ( Wayback Machine ) Иштванчиќ продолжи со снимањето на филмот за работниците со слама од Таванкут, 15 јули 2008 година.
  • Бранко Иштванчиќ: Денес ни е полошо отколку во 1991 година.
  • Архивирано на 11 август 2016 г. 2016 година ( Wayback Machine ) За последиците и бесмисленоста на војната
  • Бранко Иштванчиќ Ме интересираат човечките судбини по војната
  • Архивирано на 5 март 2016 г. 5 март 2016 година ( Wayback Machine ) МОСТОТ НА КРАЈОТ НА СВЕТОТ: СКАНДИНАВСКИ КРИМИНАЛ ВО БАЛКАНСКИ СТИЛ
  • ОБЛИКАЈ КАКО ЕМОЦИЈА
  • (ИНТЕРВЈУ) Бранко Иштванчиќ: Овој филм докажува дека релативизирањето на агресорот и жртвата не вреди
  • Бранко Иштванчиќ: Зошто одбија да го поддржат мојот филм за вуковарскиот херој Николиер?
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Бранко_Иштванчиќ&oldid=5631573“