Борисово

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Борисово
Borisovo general view.jpg

Панорама на Борисово

Борисово is located in Македонија
Борисово
Местоположба на Борисово во Македонија
Координати 41°22′59″N 22°49′59″E / 41.38306° СГШ; 22.83306° ИГД / 41.38306; 22.83306Координати: 41°22′59″N 22°49′59″E / 41.38306° СГШ; 22.83306° ИГД / 41.38306; 22.83306
Општина Општина Ново Село
Население 409 жит.
(поп. 2002)
Борисово на општинската карта
Борисово во Општина Ново Село.svg

Атарот на Борисово во рамките на општината

Борисово е село во Општина Ново Село, во околината на градот Струмица.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Влезот на селото
Улица во селото
Детски парк

Борисово се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во подгорскиот дел на планината Беласица. Од најблискиот град Струмица е одалечен 21 километри.

Борисово се наоѓа на надморска височина од 325 метри.

Историja[уреди | уреди извор]

Се смета дека селото го добило името според некој Борис, споменуван како основач на населбата. Прв пат селото се спомнува во повелбите на браќата Јован Драгаш и Константин Дејановиќ и нивната мајка Евдокија од 1376 и 1377 година, кога е подарено на светогорскиот манастир „Свети Пантелејмон“. Според струмичкиот митрополит Герасим Струмички (втора половина на XIX век), над селото Борисово постоела кула од Самуиловиот период, која подоцна била уништена.

Југославија[уреди | уреди извор]

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.

Македонија[уреди | уреди извор]

По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Ново Село.

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Во текот на 19 век селото било населено со Турци. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, селото се состоело од 60 семејства со 337 Македонци и 21 Турци[1][2]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 жители Турци[3].

Според Димитар Гаџанов во 1916 година, во селото живееле 300 Турци, а остатокот биле Македонци[4].

По Балканските војни (1913 год.), Турците полека започнале да се иселуваат, а селото го населиле бегалци од Егејска Македонија и жители од Стиник, Барбарево, Бајково и Бадилен.

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 409 жители. Следува табела на националната структура на населението[5]

Националност Вкупно
Македонци 408
Турци 0
Роми 0
Албанци 0
Власи 0
Срби 1
Бошњаци 0
Други 0

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Црквата „Свети Кирил и Методиј“ се наоѓа на почетокот на селото, во близина на Мокриево.

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Селото е познато по својата Боришка (Борисовска) Река, позната по своите мали водопади. Порано имало 12 воденици покрај реката, но денес не функционира ниту една. Сепак, некои од нив може и денес и да се видат. На реката е формирана и Борисовската брана, длабока 8 метри. Таа сепак не зафаќа голема површина и месните жители ја користат за риболов. Во селото постојат две земјоделски аптеки, но нема училиште, па децата до четврто одделение го посетуваат училиштето во Мокриево, а потоа училиштето „Видое Подгорец“ во Колешино. Во селото забележлива е и една стара чешма, веќе пресушена, а и неколку јавори, стари стотици години. Непосредно до еден таков јавор се наоѓаат остатоци од минарето на една од двете некогашни џамии, како сведоштво дека овде некогаш живеело турско население.

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Порано постоел и фудбалски клуб наречен „Доганец“.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  2. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 186-187.
  3. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 160.
  4. Бугари во документот
  5. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]