Бихеивиоризам

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Бихевиоризам или исто наречено учењето на перспектива ( каде што секоја физичка активност е однесување) е филозофија на психологијата основана на предлогот дека сите работи кои организмите ги прават – вклучувајќи глума размислување и чувствување – можат и би требало да се сметаат како однесување. Школата за бихевиоризам на мислата , задржува дека однесувањата како такви можат научно да бидат опишани без оштета на било внатрешни психолошки настани или на хипотетички конструкции како разумот. Бихевиоризмот ги вклучува позицијата дека сите теории треба да имаат посматрани врски, но дека нема филозофски разлики помеѓу јавно набјудувачките процеси (како активностите) и приватно набјудувачките процеси ( како размислување и чувствување) .

Од раната психологија во 19 век, школата за бихевиоризам на мислата спроведува истовремени и поделени заемни сваќања со психоаналитичарите и Гешталд движењата во психологијата во 20 век, но исто и се разликува од менталната филозофија на гешталд психолозите на критични начини. Неговите главни влијанија беа Иван Павлов кој истражувал класични состојби, иако тој не потполно се сложувал со бихевиоризмот или неговите приврзаници Едвард ли Торндик , Џон Б. Ватсон кој ги отфрлил самонабјудувачките методи и се погрижил да ја ограничи психологијата на експериментални методи и Б.Ф.Скинер кој спровел испитувања на опитни состојби.

Во втората половина на 20 век бихевиоризмот бил многу замрачен како резултат на размислувачката револуција. Додека бихевиоризмот и размислувачките школи на психолошката мисла можеби и не се слагаат теоретски, тие се надополнуваат една со друга во практични теоретски апликации како размислувачко-однесувачка терапија која има покажано корист во третирањето на одредени патологии, како едноставни фобии, PTSD и зависност. Кај зависноста, бихевиоризмот се погрижува да креира исцрпен модел на текот на однесувањето од раѓањето на човекот до неговата смрт ( види Анализи на однесување на детски развој ).

Дефиниција Б.Ф. Скинер беше влијателен во дефинирањето на радикалниот бихевиоризам, филозофија која ги кодира основите на неговата школа за истражување ( именувана Експериментални анализи на однесување, или ЕАБ). Додека ЕАБ се разликува од останатите пристапи на бихевиористичките истражувања на бројни методолошки и теоретски точки, радикалниот бихевиоризам се разликува од методолошкиот бихевиоризам најзабележително во прифаќање на чувствата, состојба на разум и самонабјудување како постоечки и научно лечливи. Ова е направено со нивно идентификување како нешто не двојно, и овде Скинер се послужува со раздели-па- владеј пристапот со некои инстанци идентификувани како телесни состојби или однесувања, а останати добиваат по проширени анализирања во однос на бихевиоризмот. Како и дае радикалниот бихевиоризам, запира, пред идентификување на чувствата како причини на однесувања. Меѓу останатите точки на разлика каде што под рефлексите како пример на секое однесување и одбраната на науката на бихевиоризмот кое е прикладно но независно на психологијата. Радикалниот бихевиоризам има значајно преклопување со други западни филозофски позиции како на пример Американскиот прагматизам.

Експериментални и зачетни иновации[уреди | уреди извор]

Ова есенцијално филозофско сваќање собрало сила од успехот на раната скинеровата експериментална работа со глувци и гулаби, сумирана во неговите книги , однесувањето на организмите и распореди на засилување.

Од специфична значајност е неговиот концепт во реакција на опитниците од кои најзначаен пример е глувчевото лост-преса испитување. Во контраст на идејата на психолошка или рефлексна реакција опитниците се во класа на структурно јасни но функционално еднакви реакции. На пример додека глувчето може да го притиска мостот со неговата лева шепа или десна шепа или неговата опашка, сите овие акции се одразуваат на светот на ист начин и имаат еднакви последици.

Опитниците се често сматрани како родови на реакции, каде што индивидуи се разликуваат но класата се совпаѓа во нејзините функционално-поделени последици со опитниците и репродуктивниот успех на родот. Ова е јасна поделба помеѓу теоријата на Скинер и Es-ER теоријата.

Скинеровата испитна работа се проширила на порани испитувања пробај-и-погреши учења од испитувачи како Торндик и Гутрие со консептивни преформулации на обете-торндиковиот поим за симулативна реакција ``асоцијација`` и ``врска`` бил отфрлен, и методолошките –употребата на ( слободни опитници ) така наречена бидејќи на животното сега му било допуштено да реагира на свое отколку како во серија испитувања, да тоа биде одредено од истражувачот. Со овој метод, Скинер изведил солидни експериментални опити на ефекти на различни распореди и периоди на засилување на периодите на опитничките реакции направени на глувци и гулаби. Тој постигнал значителен успех во тренирањето на животните да изведат неочекувани реакции да емитуваат голем број на реакции и да демонстрираат многу забележани прописи на чисто бихевиористичко ниво. Ова отстапува нешто кредибилитет на неговата зачетничка анализа. Најмногу неговата зачетничка анализа ја направила неговата работа поригорозна од таа на неговите колеги, цел која јасно може да биде видена во неговото семинарско дело ``Дали теориите на учење се неопходни?`` во кое тој критизира дека тој увидел да тоа е теоретска слабост отколку едноставност во учењето на психологијата. Битен потомок на експерименталните анализи на однесување е Друштвото за Квантитативни Анализи на бихевиоризам.