Битка кај Митилена (1690)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Битка кај Митилена (1690)
Дел од Голема турска војна
и Морејска војна
Датум 8 септември 1690
Место Мителена
39°6′N 26°33′E / 39.100° СГШ; 26.550° ИГД / 39.100; 26.550Координати: 39°6′N 26°33′E / 39.100° СГШ; 26.550° ИГД / 39.100; 26.550
Исход Венецијанска победа
Завојувани страни
 Венецијанска Република Flag of the Ottoman Empire (1453-1844).svg Отоманско Царство
Предлошка:Country data Regency of Algiers Отомански Алжир
Flag of Ottoman Tunisia (1685).svg Отомански Тунис
Flag of Tripoli 18th century.svg Отоманска Триполитанија
Команданти и водачи
Daniele Dolfin [it]
Giovanni Buggie 
непознато
Сила
12 бродови 9 бродови
23 галии
Жртви и загуби
12-20 убиени
Редентор дел Мондо оштетен
Најмногу 300 загинати
3 брода оштетени или уништени

Битката кај Митиленапоморска битка што се случила на 8 септември 1690 година во Митилена помеѓу венецијанската флота под Даниеле Долфин и комбинираната муслиманска флота составена од отомански и варварски бродови. Битката резултирала со победа на венецијанските поморски сили. Овој пораз го инспирирал Сулејман II да стави крај на отоманското потпирање на варварските пирати. [1]

Преглед[уреди | уреди извор]

Набргу откако ја презел командата со пристаништето Монемвазија, Даниеле Долфин ги однел дванаесетте најголеми едрени бродови во Егејското Море. Откако ги оставил резервите во Тинос, тој отпловил за Евбеја со цел да ги вознемири локалните османлиски сили и да ги спречи да испратат војници до Истмус на Коринт. [2] По ова тој испловил за Лезбос. На 7 септември 1690 година тој пристигнал во Митилена каде што бил сведок на преминувањето на муслиманската флота помеѓу Лезбос и Фоча, но не можел да нападне поради неповолните ветрови. [3] [2]

Битка[уреди | уреди извор]

Искористувајќи го ветрот, Редентор, Сакра Лега и Сан Доменико ги нападнале отоманските и северноафриканските предводници утрото на 8 септември 1690 година. Околу 11 часот и двете страни почнале да разменуваат топовски оган; сепак, смиреноста на ветрот ги оставило венецијанските бродови без подршка. Четири часа трите брода биле изолирани од останатиот дел од флотата и се соочувале со силен оган од муслиманската флота. За време на оваа размена на оган, триполитанскиот предводник нанел голема штета од Редентор. [3] По завршувањето на ветрот, другите венецијански едрени бродови можеле да формираат линија и двете флоти размениле оган до 17 часот. По ова муслиманската флота се вратила во пристаништето во Митилена. [3] [2]

За време на битката, Редентор го доби најголемиот дел од топовскиот оган со приближно 100 топовски истрели. [3] Меѓу овие жртви бил и адмиралот Џовани Баги, кој бил погоден во ногата од топовска граната и подоцна починал од гангрена на 12 септември. Меѓу повредените во борбите бил и Долфин, кој ја загубил левата рака. [3] [2]

Османлиските жртви биле значително поголеми од оние на Венецијанците. Муслиманската флота сочинувала само 29 од 32 бродови што сугерира дека три од муслиманските бродови биле тешко оштетени во битката и морале да останат во пристаништето. [2] Од овие три брода се проценува дека не биле потонати повеќе од 2 галии. [3]

Последици[уреди | уреди извор]

На 9-10 септември и двете флоти се виделе една со друга, но не се вклучиле во судир. На 11 септември муслиманската флота се повлекла во Фоча, а венецијанската флота отпловила назад кон Мореја. [3]

Искуството на Османлиите во Митилена го налутило Сулејман II кој за поразот ги обвинил варварските сили. [3] По битката Сулејман почнал да гради едрени воени бродови во обид да стави крај на потпирањето на османлиската морнарица на поддршката на пиратите од варварите. Оваа промена во поморската политика ја продолжил наследникот на Сулејман, Ахмед II и до 1694 година османлиската морнарица имала 20 бродови од линијата. [1]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Candiani, Guido (2018-01-02). „A New Battle Fleet: The evolution of the Ottoman sailing navy, 1650–1718, revealed through Venetian sources“. The Mariner's Mirror (англиски). 104 (1): 18–26. doi:10.1080/00253359.2018.1411096. ISSN 0025-3359.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Anderson, R. C. (1952). Naval Wars in the Levant 1559–1853 (англиски). Princeton: Princeton University Press. стр. 212. ISBN 9781578985388.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Candiani, Guido (2009). I Vascelli della Serenissima: Guerra, politica e costruzioni navali a Venezia in eta moderna, 1650-1720 (италијански). Venice: Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti. стр. 248–251. ISBN 9788895996202.