Билирубин

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Билирубин
Structure of bilirubin.png
Bilirubin-from-xtal-1978-3D-balls.png
Назнаки
635-65-4 Yes check.svgОк
ChEBI CHEBI:16990 Yes check.svgОк
ChEMBL ChEMBL501680 Yes check.svgОк
ChemSpider 4444055 Yes check.svgОк
Jmol-3D слики Слика
Слика
PubChem 5280352
UNII RFM9X3LJ49 Yes check.svgОк
Својства
Хемиска формула C33H36N4O6
Моларна маса 584.66 g mol−1
 Yes check.svgОк(што е ова?)  (завери)
Освен каде што е поинаку назначено, податоците се однесуваат за материјалите во нивната стандардна состојба (при 25 ° C, 100 kPa)
Infobox references

Билирубин (порано нарекуван хематоидин) е жолчна боја продукт на катаболизам на хемот. Хемот е составен дел на хемоглобинот, главна компонента на еритроцитите. Билирубинот се излачува со жолчката и урината, и покачени нивоа можат да индицираат на поедини болести.

Метаболизам[уреди | уреди извор]

Метаболизам на хемот

Некоњугиран („индиректен“)[уреди | уреди извор]

Еритроцитите (црвените крвни клетки) кои се создаваат во коскената срцевина се отстрануваат во слезината кога тие се стари или оштетени. Таму, тие го ослободуваат хемоглобинот, кој се разложува до хем, а глобинските делови се разложуваат до аминокиселини. Од хемот се добива некоњугиран билирубин во моноцито макрофагниот систем на слезината. Некоњугираниот билирубин е нерастворлив во вода, поради интрамолекуларните водородни врски. Тој се врзува со албуминот од крвта и се транспортира до црниот дроб.

Коњугиран („директен“)[уреди | уреди извор]

Во црниот дроб билирубинот се коњугира со глукуронска киселина, под дејство на ензимот глукуронилтрансфераза, при што тој станува растворлив во вода; коњугираниот билирубин често се нарекува „директен“ билирубин. Голем дел од него оди во жолчното ќесе, а оттаму во тенкото црево. Иако повеќето жолчни киселини се ресорбираат во терминалниот илеум и учествуваат во ентерохепатичната циркулација, коњугираниот билирубин не се апсорбира и преминува во колонот.[1]

Бактериите од цревната флора го ослободуваат билирубинот од глукуронидите и го метаболизираат до безбоен уробилиноген, кој може да се оксидира и да формира уробилин и стеркобилин: кои ја даваат карактеристичната кафена боја на столицата. Мал дел (~1%) од уробилиногенот се ресорбира во ентерохепатичната циркулација и повторно се екскретира со жолчката: а делумно стигнува до бубрезите, и ја дава жолтата боја на урината.[2]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Cheifetz, Adam S. (2010). Oxford American Handbook of Gastroenterology and Hepatology. Oxford: Oxford University Press, USA. стр. 165. ISBN 0199830126. 
  2. Kuntz, Erwin (2008). Hepatology: Textbook and Atlas. Germany: Springer. стр. 38. ISBN 978-3-540-76838-8.