Белица (Кичевско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
За други значења на поимот Белица видете на појаснителната страница
Белица
Белица се наоѓа во Republic of Macedonia
Белица
Местоположба на Белица во Македонија
Координати 41°24′11″ СГШ 20°56′57″ ИГД / 
Општина Coat of arms of Kičevo Municipality.png Кичево
Население 103 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 792 м


Белица е село во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.[1] До март 2013 селото било дел од Општина Другово, која се споила со Кичево.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Традиционална архитектура во Белица
Традиционална архитектура во Белица

Село Белица е едно од најубавите кичевски села, сместено во подножјето на Беличка Планина. Живописната природа, локалното население, богатото културно историско минато се причина ова село да е едно од најпознатите и најпосетуваните села во Кичевско.

Селото Белица се наоѓа јужно од градот Кичево, во областа Копачка, со координати 41 степен и 24 минути северно од екваторот и 20 степени и 56 минути источно од Гринич. Воздушно, селото е оддалечено 12 километри од градот, а патно 17 километри. Се наоѓа на надморска висина од 743 до 773 метри. Во регионот каде се наоѓа Белица владее пријатна умерено континентална клима поволна за одгледување на бројни земјоделски култури од кои најзастапени се пченката и компирот. Оваа клима пријатно годи на овошките како јаболка, црешни, сливи и друго. Регионот на Белица е богат со шуми од кои најзастапен е дабот и борот. Порано селото било доста богато со овци и кози кои броеле неколку илјади од кои денес има останато многу малку. Белица е доста богата со вода и покрај бројните извори се наоѓаат и врелата на две реки кои се слеваат во една и ја образуваат Беличка Река која во близината на село Другово се влива во Велика Река (Треска).

Историја[уреди | уреди извор]

Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) и имало 68 семејства, 4 неженети и 1 вдовица, сите христијани.[2]

Во XIX век, селото било дел од Кичевската каза во Отоманската Империја.

Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училишен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Вранештица:[3]

Домаќинства Гурбетчии Писмени Неписмени
мажи жени вкупно мажи жени вкупно
120 110 217 49 266 153 240 393

Демографија[уреди | уреди извор]

Според податоците од 1873 година, селото имало 60 домаќинства со 240 жители христијани (Македонци).[4]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Белица живееле 824 жители, сите Македонци.[5]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Белица имало 816 Македонци, егзархисти.[6]

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 103 жители, од кои 102 Македонци и 1 останат.[7]

На табелата е прикажан преглед на населението низ сите пописни години:[8]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 750[5] 824[6] 873 878 702 466 248 162 115 103

Во минатото Белица било голема населба, која подоцна преминала во средна, а со текот на намалувањето на населението, денес е мало село, како и останатите во околината на областа Копачка.

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Црквата „Св. Ѓорѓи“ во Белица
Цркви
Археолошки локалитети[9]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Во селото се одржува мал фудбалски турнир на 26 мај.

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Традиционално, во селото има прослави и собири за:

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Забележано е иселеништво во Шведска, Норвешка, САД, Австралија и др.

Личности[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. macedoniaonline.eu (англиски)
  2. Турски документи за историјата на македонскиот народ кн.4, Методија Соколоски, д-р Александар Стојановски, Скопје 1971, стр.230
  3. Стойчева, Станислава. Аспекти на грамотността на българското население в Македония (1878 – 1912), Македонски преглед, година ХХХVІІІ, 2015, кн. 2, с. 76.
  4. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.90-91.
  5. 5,0 5,1 Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.256
  6. 6,0 6,1 Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris, 1905, рp. 154-155.
  7. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  8. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  9. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  10. „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 12.
  11. „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 19.
  12. Розалин, Димитър. Страданията на 323 македонски затворници в Диарбекир, през 1903-1904, Спомени от бившия заточеник Георги Т. Ачков, София, 1923, печ. „Розова долина“, стр. 12.
  13. [http://mnd-bitola.mk/index.php?option=com_content&view=article&id=229:2012-03-04-00-04-02&catid=29:biobib&Itemid=19 проф. Ванѓелко Лозаноски]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]