Безжична мрежа

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Безжичната мрежа се однесува на секој тип на сметачка мрежа која е безжична,и е целосно поврзана со телекомуникациските мрежи чии интерконекции помеѓу јазлите се имплементирани без употреба на кабли.[1]Безжичните телекомуникациски мрежи генерално се имплементирани со некој тип на систем кој далечински ги пренесува информациите со користење на електромагнетни бранови,како што се радио бранови,за носачот и оваа имплементација се користи во физичкото ниво на мрежите.[2]

Видови на безжични мрежи[уреди | уреди извор]

Безжична мрежа ПАН[уреди | уреди извор]

Безжична мрежа која поврзува исклучително мала површина е генерално достапна за лични корисници.Пример за таква мрежа е Bluetooth инфрацрвени зраци обезбедуваат бПАН за поврзување на слушалки со лаптоп,ZigBee исто така поддржува бПАН апликации.[3]ВИ-ФИ ПАН исто така стануваат популарни одкако таа технологија почна да се вградува во поновите електронски уреди!Интеловиот My WI-FI и WINDOWS 7 виртуелниот WI-FI овозможија оваа мрежа да биде лесно достапна и лесна за конфигурирање.[4]

Безжична мрежа ЛАН[уреди | уреди извор]

Безжичната мрежа бПАН поврзува два или повеќе уреди користејќи безжична технологија,и овозможува поврзување со интернет преку пристапна точка.Ова им дава предност на корисниците во ист момент да бидат на локална мрежа и да имаат интернет.

  • Wi-Fi се користи како синоним за 802.11 WLAN,кое пак технички го означува внатрешното работење помеѓу 802.11 уредите.
  • Фиксен безжичен: Ова спроведува точка до точка линкови помеѓу сметачките и мрежите на две локации, често користејќи н микробранови или ласерски зраци над линијата на патеки. Тоа често се користи во градовите, за да се поврзат мрежи во две или во повеќе згради без физичко поврзување на објектите заедно.

Безжична мрежа МАН[уреди | уреди извор]

бМАН е вид на мрежа која поврзува неколку бЛАН(wLAN) мрежи.

  • WiMAX е тип на бМАН(wMAN) мрежа и е по IEEE 802.16 стандардот.[5]

Безжична мрежа ВАН[уреди | уреди извор]

Безжичната мрежа ВАН(WAN) е мрежа која покрива големи површини.Овие мрежи можат да се користат за поврзување на поголема група на канцеларии или бизниси како и за овозможување јавен интернет. Тие обично се распоредени на 2,4 GHz банд. Еден типичен систем содржи базна станица портали, точки за пристап и безжично премостување релеи. Други конфигурации се решетка системи каде што секоја пристапна точка делува како штафета, исто така. Кога се комбинираат со обновливи енергетски системи, како што се фото-галванични соларни панели или ветер системи можат да бидат самостојни системи.

Мрежи помеѓу мобилни уреди[уреди | уреди извор]

Со развојот на паметни телефони, мобилните телефонски мрежи рутински пренесуваат податоци како додаток на телефонските разговори:

  • Глобален систем за мобилни комуникации[ (ГСМ): GSM мрежата е поделена на три главни системи: префрлување на системот, систем на базната станица, како и работата и систем за поддршка. Мобилниот телефон се поврзува на база систем станица која потоа се поврзува со соработка и станицата за поддршка, каде тоа се поврзува со префрлување станица, каде повикот се префрлува до крајната дестинација ГСМ е најчестиот стандард и се користи за поголемиот дел од мобилните телефони.[6]
  • Лична комуникациска услуга (PCS ): ПЦС(PCS) е радио состав кој може да се користи од страна на мобилните телефони во Северна Америка и Јужна Азија. Спринт испадна да биде првата услуга за создавање на ПЦС(PCS).
  • (D-AMPS): Дигитално Напредна служба за мобилен телефон , надградена верзија на AMPS, е отстранети поради напредокот во технологијата. Поновите GSM мрежите доаѓаат на местото на постариот систем.

Употреби[уреди | уреди извор]

Вграденa плоча на рутер 112 со U.FL-RSMA плитка и R52 mini PCI Wi-Fi картичка широко користена од Безжичните интернет провајдери во Чешка.

Безжичните мрежи продолжија да се развиваат и нивната употреба се зголеми значително. Мобилните телефони се дел од огромени безжични мрежни системи. Луѓето ги користат овие телефони секојдневно да комуницираат еден со друг. Испраќање на информации во странство е можно користејќи безжични мрежи преку системи за користење на сателити и други сигнали за комуникација во светот. Службите за вонредни состојби како што се полицијата користат безжични мрежи да разменуваат важни информации побрзо.Луѓето и претпријатијата користат безжични мрежи за да се споделувааат податоците побрзо без разлика дали тоа ќе биде во мала деловна зграда или од целиот свет.Друга важна користност од безжичните мрежи е што е евтин и брз начин да се биде поврзан на интернет особено во земјите и регионите каде телекомикациската инфраструктура е лоша или има недостаток на ресурси, како и во повеќето Земји во развој.Проблеми со компатибилноста, исто така, се јавуваат кога се во прашање безжичните мрежи. Различни компоненти кои не се направени од иста фирма не можат да работат заедно, или може да бараат дополнителна работа за решавање на овие прашања. Безжичните мрежи обично се побавни од оние кои се директно поврзани преку Ethernet кабел. Безжичнате мрежи се повеќе ранливи, бидејќи секој може да се обиде да влезе во мрежата на емитување сигнал [се бара извор] Многу мрежи нудат ВЕП(WEP)- системи за безбедност кои се резултат да биде подложен на упадот. Иако ВЕП ги блокира некои натрапници, безбедносните проблеми предизвикаа некои бизниси да се држат со кабелска мрежа се додека не се подобри безбедноста. Друг тип на безбедност за безжични мрежи е ВПА(WPA). ВПА обезбедува поголема безбедност на безжичните мрежи од безбедносните ВЕП поставки. Користењето на огнен ѕид ќе им помогне во борбата со нарушувањата на безбедноста и може да помогне за решавање на безбедносните проблеми во некои безжични мрежи кои се повеќе подложни на напади!

Еколошки проблеми и опасност по здравјето[уреди | уреди извор]

Почнувајќи од 2009 година, се зголеми загриженоста за безбедноста на безжичните комуникации, и покрај малкуте докази за здравствените ризици досега.[7]Претседателот на Lakehead Универзитетот одби да се согласи на поставување на безжична мрежа цитирајќи ја студијата на "Калифорнија" комунални услуги чија Комисија рече дека постои можнен ризик од тумори и други болести поради изложеност на електромагнетни полиња (EMFs) и дека тоа поле треба дополнително да се истражува.[8]

Видете исто така[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Overview of Wireless Communications“. cambridge.org. http://www.cambridge.org/us/catalogue/catalogue.asp?isbn=0521837162&ss=exc. конс. 8 февруари 2008 г. 
  2. „Getting to Know Wireless Networks and Technology“. informit.com. http://www.informit.com/articles/printerfriendly.aspx?p=98132. конс. 8 февруари 2008 г. 
  3. „Wireless Network Industry Report“. http://www.wireless-nets.com/resources/downloads/wireless_industry_report_2007.html. конс. 8 јули 2008 г. 
  4. „Wi-Fi Personal Area Networks get a boost with Windows 7 and Intel My WiFi“. http://www.informationweek.in/Software/10-04-27/Wi-Fi_personal_area_networks_get_a_boost_with_Windows_7.aspx. конс. 27 април 2010 г. 
  5. „Facts About WiMAX And Why Is It "The Future of Wireless Broadband"“. http://www.techpluto.com/wimax-in-detail/. 
  6. „Global System for Mobile Communication (GSM)“. iec.org. архивирано од оригиналот на 7 февруари 2008. http://web.archive.org/web/20080207170512/http://www.iec.org/online/tutorials/gsm/topic03.html. конс. 8 февруари 2008 г. 
  7. Lean, Geoffrey. „Wi-Fi: Children at risk from 'electronic smog'“, news.independent.co.uk, 22 април 2007 (конс. 8 февруари 2008 г).
  8. „Canadian university says no to WiFi over health concerns“. arstechnica.com. http://arstechnica.com/news.ars/post/20060222-6235.html. конс. 8 февруари 2008 г. 

Читај повеќе[уреди | уреди извор]

Надворешни линкови[уреди | уреди извор]