Априлско востание

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Бугарски востаници.

Априлското востание е востание кое било организирано од страна на Бугарите во Османлиската империја на 20 април 1876 година[1]. Востанието индиректно довело до создавање на новата бугарска држава, кое се случило по две години, во 1876 година. За време на востанието, се проценува дека биле убиени околу 1.000 муслимани.[2]

Позадина[уреди]

Во текот на [18 век], класичните држави или империи како што била Османлиската империја, била раководена од страна на султан. Населението на империјата се состоела од голем број на етнички групи кои зборувале на различни јазици. Идејата за создавање на т.н. една држава-една нација, започнала да се јавува во текот на 19 век. Во текот на истиот век, Османлиите заостанувале во скоро сите погледи и технологии до европските. Поради постојаното слебеење на Османлиската империја, властите им испорачувале тешки даноци на христијанското население. Во 1875 година избувнало Босанското востание.

Подготовки[уреди]

Востанието било подготвено во време од два месеци. Одлуката за кревање на востание била донесена од страна на одделни активисти на Бугарскиот револуционерен централен комитет, и истото не било подржано од ниту една надворешна сила. Така, територијата на востаниците била поделена во пет регион: Враца, Велико Трново, Сливен, Пловдив и Софија

Текот на востанието[уреди]

Востанието избувнало во Копривштица, каде било нападнато седиштето на локалната полиција. Во текот на две недели, востанието се проширило и во поголемиот дел од Бугарија. Околу 1.000 муслимани биле убиени, а многу повеќе протерени од своите домови. Ова довело до многу брза реакција на османлиските власти.

Уште од првиот ден на востанието (20 април) Високата порта и турското воено министерство дало наредба за мобилизација на армијата. За задушување на востанието бил формиран штаб во состав: Митхад паша, воен министер, Хусеин Авни паша и командант Абдул Керим паша. Кон територијата на Бугарија се упатила војска од околу 10.000 војници. Многу бргу Османлиите постигнале големи успеси. Селата кои ги зазимале биле изложени на ограбување или палење. Според Николај Овчаров, вкупниот број на загинати изнесувал околу 30.000 војници и цивили.

Наводи[уреди]

  1. Податокот е според јулијанскиот календар.
  2. McCarthy, Justin: The Ottoman Peoples and the end of Empire; London, 1981; p.44

Литература[уреди]