Ан Лакатон

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ан Лакатон
Anne Lacaton.jpg
Ан Лакатон во 2017 година
Роден(а)2 август 1955 (1955-08-02) (66 г.)
Сен Парду-ла-Ривиер
Националностфранцуска
УстановаВисока национална школа за архитектура и околина во Бордо
НаградиПрицкерова награда (2021)
АтелјеЛакатон & Васал

Ан Лакатон (родена на 2 август 1955 година) [1] - француски архитект и едукатор. Таа ја води архитектонското биро „Лакатон и Васал“, со Жан-Филип Васал. Двојката била заеднички наградена со наградата Прицкер во 2021 година.[2]

Животопис[уреди | уреди извор]

Родена е во Сен Парду-ла-Ривиер на 2 август 1955 година.[1] Лакатон дипломирала архитектура на Високата школа за архитектура и околина во Бордо ecole nationale supérieure d'architecture et de paysage de Bordeaux, а магистрирала урбанистичко планирање на Универзитетот во Бордо во 1984 година.[3][4] Лакатон често го посетувала Васал во Нигер, кој работел таму како архитект и урбанист. Нивниот прв заеднички проект бил колиба од слама.[5]

Архитектонска пракса[уреди | уреди извор]

Во 1989 година, Лакатон го формирала бирото Лакатон & Васал, со Жан-Филип Васал.[6] Првично седиштето му било во Бордо, а во 2000 година се преселило во Париз.[7] Работата на Лакатон и Васал се фокусира на изградба со намалени трошоци.[8] Многу проекти се хибриди помеѓу современ концепт на зграда и поразновидни техники, нарушувајќи ги стандардните практики на изведувачите.[9]

Фирмата ја реновирала галеријата на современа уметност„Пале де Токио“ во Париз, завршена во 2001 година. Проектот, како мелиорација на голи коски, на полузапуштена арт-деко зграда во близина на Сена, се најде во краткиот избор за европската награда „Мис“ во 2003 година.[10]

Во 2005 година, Лакатон и Васал и архитектот Фредерик Дрио биле избрани за преобликување на Тур Боа ле Претре, 17-катна зграда за домување на северниот раб на Париз, дизајнирана од архитектот Рејмонд Лопез во 1957 година. Тимот отсекол поголем дел од дебелите фасадни панели, инсталирајќи балкони и големи лизгачки прозорци на нивно место, отворајќи ги становите кон поприродна светлина. Становите исто така биле зголемени и отворени, а биле инсталирани нови водовод, бањи, вентилација и електрични системи. Проектот бил второпласиран за наградата „Дизајн на годината“ од музејот за дизајн на Обединетото Кралство во 2013 година.[11]

Податотека:Frac Nord-Pas de Calais.jpg
ФРАЦ, Нор-Па де Кале
Архитектонска школа, Нант

Бирото работело и на Високата национална школа за архитектура во Нант; проект за збирка уметности ФРАЦ Нор-Па де Кале во Денкерк; станбената зграда Кап Фере во Кап Фере,[12] и Гранд Парк Бордо (со Фредерик Дрио и Кристоф Итен). Овој последен проект бил добитник на наградата Мис во 2019 година, за најдобра современа архитектура во Европа.[13]

Лакатон и Васал работеле со Фредерик Дрио на проекти за одржливо домување, повторно измислувајќи ги старите социјални станови од ерата на 1960-тите, во проектот наречен Плус.[10] Плус е иницијатива за надградба на старите социјални станови во подобри простори за живеење.

Академска кариера[уреди | уреди извор]

Лакатон била визитинг професор на Вишото техничко училиште за архитектура во Мадрид (2007–13);[14] ЕПФЛ (Екол Политехника Федерал од Лозана; 2004, 2006, 2010-11 и 2017-18);[15][16] Универзитет во Флорида (2012); Државен универзитет во Њујорк во Бафало (2013); Pavillon Neuflize OBC-Palais de Tokyo, Париз (2013–14); и Универзитетот Харвард .[9] Лакатон била назначена за вонреден професор по архитектура и дизајн на ЕТХ Цирих во 2017 година.[17]

Нејзиното академска настава се фокусира на идеолошки и социо-политички пристап кон архитектурата. Дизајните и конструкциите на Лакатон ја поддржуваат човечката употреба наместо иконскиот приказ, засегнат со вклучените луѓе. Нејзините дизајни имаат за цел да го промовираат учеството на корисниците, како што се жителите во областите кои претрпуваат повторен развој.[9]

Награди[уреди | уреди извор]

Лакатон и Васал[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Albert, Marie-Douce (2 February 2012). „Anne Lacaton, Jean-Philippe Vassal et les clés de la maison Latapie“ [Anne Lacaton, Jean-Philippe Vassal and the keys to the Latapie House]. www.LeMoniteur.fr. Посетено на 7 March 2017. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „Albert2012“ е зададен повеќепати со различна содржина.
  2. 2,0 2,1 Wainwright, Oliver (16 March 2021). 'Sometimes the answer is to do nothing': unflashy French duo take architecture's top prize“. The Guardian. Посетено на 17 March 2021. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „prizker“ е зададен повеќепати со различна содржина.
  3. Jungblut, Peter (16 March 2021). „Pritzker-Preis 2021 für Anne Lacaton und Jean-Philippe Vassal“. BR24 (германски). Посетено на 17 March 2021.
  4. „Lacaton“. Akademie der Künste, Berlin (германски). Посетено на 17 March 2021.
  5. Victor Delaqua (16 March 2021). „Who Are Lacaton & Vassal? 15 Things to Know About the 2021 Pritzker Architecture Laureates“. ArchDaily. Посетено на 18 March 2021.
  6. „Anne Lacaton – Clarkson Chair in Architecture“. University at Buffalo. 19 March 2013. Архивирано од изворникот на 9 October 2016. Посетено на 6 October 2016.
  7. Noveck, Jocelyn (16 March 2021). „Pritzker Architecture Prize awarded to Paris-based duo“. The Washington Times. Посетено на 17 March 2021.
  8. „Jean-Philippe Vassal“. Collectors Agenda. Посетено на 17 March 2021.[мртва врска]
  9. 9,0 9,1 9,2 info@lafargeholcim-foundation.org, LafargeHolcim Foundation for Sustainable Construction. „Anne Lacaton | LafargeHolcim Foundation for Sustainable Construction“. LafargeHolcim Foundation website. Посетено на 11 March 2020. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „:2“ е зададен повеќепати со различна содржина. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „:2“ е зададен повеќепати со различна содржина.
  10. 10,0 10,1 Krasny, Elke (November 2008). „Plus: Mehr als das Existenzminimum. Anne Lacaton und Frédéric Druot im Gespräch / Plus: More than the bare minimum Anne Lacaton und Frédéric Druot in conversation“. Architektur Aktuell (344): 4–5. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „:1“ е зададен повеќепати со различна содржина.
  11. Chalcraft, Emilie (10 April 2013). „Design of the Year Awards category winners announced“. Dezeen (англиски). Посетено на 17 March 2021.
  12. 12,0 12,1 Hanselmann, Ulla (16 March 2021). „Pritzker-Preis 2021: Architekturpioniere Lacaton & Vassal gewinnen“. stuttgarter-nachrichten.de (германски). Посетено на 16 March 2021.
  13. Niall Patrick Walsh (11 May 2019). „Grand Parc Bordeaux Wins 2019 EU Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award“. ArchDaily. Посетено на 18 March 2021.
  14. „Master in Collective Housing – Departamento de Proyectos Arquitectónicos“. DPA. 20 July 2017. Посетено на 17 March 2021.
  15. „Anne Lacaton & Jean-Philippe Vassal“. www.epfl.ch (англиски). Посетено на 2021-03-22.
  16. Marino, Giulia (2018-02-03). „Transformer, ouvrir, donner plus...“ (француски). Наводот journal бара |journal= (help)
  17. „INFO – STUDIO ANNE LACATON“. ETH Zürich. Посетено на 17 March 2021.
  18. 18,00 18,01 18,02 18,03 18,04 18,05 18,06 18,07 18,08 18,09 18,10 „Lacaton and Vassal CV“ (PDF). www.lacatonvassal.com. Посетено на 6 December 2018.
  19. „Lacaton & Vassal Architectes“. Nobel Center. Архивирано од изворникот на 12 March 2017. Посетено на 6 October 2016.
  20. „Le Grand Prix national de l'architecture“. Accueil Ministère (француски). Посетено на 17 March 2021.
  21. „Anne Lacaton and Jean-Philippe Vassal – the Visual Arts“ (PDF). Rolf Schock Prizes 2014.
  22. „Anne Lacaton“. Lafarge Holcim Foundation.
  23. „Global Award for Sustainable Architecture“. Cité de l'architecture & du patrimoine. Посетено на 18 March 2021.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]