Антинеутрон

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Antineutron
Quark structure antineutron.svg
Основната структура на антинеутронот.
Класификација Antibaryon
Состав 1 up antiquark, 2 down antiquarks
Статистика Fermionic
Заемодејства Strong, Weak, Gravity, Electromagnetic
Статус Discovered
Симбол Грешка: нема зададено симбол
Честичка Neutron
Откриена Bruce Cork (1956)
Маса

939.565560(81) MeV/c2

</noinclude>
Ел. полнеж 0
Матнетен момент

+1.91

</noinclude> µN
Спин 12
Изоспин 12

Антинеутронот е античестичка од неутронот со симбол n. Се разликува од неутронот само по некои негови својства кои имаат иста големина, но различен знак. Има иста маса како и неутронот, но не и електричен полнеж. Имаат спротивен електричен полнеж (+1 имаат неутроните, а -1 антинеутроните). Ова се случува затоа што антинеутронот е составен од античестистички, а неутронот од честички. Всушност, антинеутронот е составен од една горна античестичка и две долни античестички. Антинеутронот е неутрален според својот полнеж, не е лесно набљудуван. Затоа, наместо антинеутротон, набљудувани се продуктите од неговото уништување со обична материја. Теоретски, продуктите од неговото уништување се распаѓаат во антинеутрон, позитрон и неутрино во процес аналоген на бета распаѓањето на слободните неутрони. Постојат теоретски предлози дека неутрон – антинеутрон осцилациите постојат и тоа е процес кој може да се случи исклучиво ако постои непронајден физички процес кој ја прекршува конзервацијата на електричниот полнеж. [1][2][3] Антинеутронот е пронајден при судир на протон со антипротон во Беватрон(Bevatron) (Лоренс Беркли Национална Лабораторија)(Lawrence Berkeley National Laboratory) од Брус Корк (Bruce Cork) во 1959 година, една година откако беше пронајден антипротонот.

Magnetic moment[уреди | уреди извор]

Магнетниот момент на антинеутронот е спротивен на магнетниот момент на неутронот.[4] Тој е+1.91 µN </noinclude> за антинеутронот но Шаблон:Number table sorting/Qyes/11.91 µN </noinclude> за неутронот (релативно на насоката на вртењето). Ова е µN нуклеарниот магнет.

See also[уреди | уреди извор]

References[уреди | уреди извор]

  1. R. N. Mohapatra. Neutron-Anti-Neutron Oscillation: Theory and Phenomenology. „Journal of Physics G“ том  36 (10): 104006. doi:10.1088/0954-3899/36/10/104006. Bibcode2009JPhG...36j4006M. 
  2. C. Giunti, M. Laveder (19 август 2010). „Neutron Oscillations“. Neutrino Unbound. Istituto Nazionale di Fisica Nucleare. http://www.nu.to.infn.it/Neutron_Oscillations/. конс. 19 август 2010 г. 
  3. Y. A. Kamyshkov (16 јануари 2002). „Neutron → Antineutron Oscillations“. NNN 2002 Workshop on "Large Detectors for Proton Decay, Supernovae and Atmospheric Neutrinos and Low Energy Neutrinos from High Intensity Beams" at CERN. http://muonstoragerings.web.cern.ch/muonstoragerings/NuWorkshop02/presentations/kamyshkov1.pdf. конс. 19 август 2010 г. 
  4. Lorenzon, Wolfgang (6 април 2007). „Physics 390: Homework set #7 Solutions“. Modern Physics, Physics 390, Winter 2007. http://www-personal.umich.edu/~lorenzon/classes/2007/solutions/mPhys390-hw7-sol.pdf. конс. 22 декември 2009 г. 

External links[уреди | уреди извор]