Антимон

Од Википедија — слободната енциклопедија
(Пренасочено од Антимонот)
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Антимон  (51Sb)
Antimony-4.jpg
Општи својства
Име и симболантимон (Sb)
Изгледсјајна сребрено-сива
Антимонот во периодниот систем
Водород (двоатомски неметал)
Хелиум (благороден гас)
Литиум (алкален метал)
Берилиум (земноалкален метал)
Бор (металоид)
Јаглерод (повеќеатомски неметал)
Азот (двоатомски неметал)
Кислород (двоатомски неметал)
Флуор (двоатомски неметал)
Неон (благороден гас)
Натриум (алкален метал)
Магнезиум (земноалкален метал)
Алуминиум (слаб метал)
Силициум (металоид)
Фосфор (повеќеатомски неметал)
Сулфур (повеќеатомски неметал)
Хлор (двоатомски неметал)
Аргон (благороден гас)
Калиум (алкален метал)
Калциум (земноалкален метал)
Скандиум (преоден метал)
Титан (преоден метал)
Ванадиум (преоден метал)
Хром (преоден метал)
Манган (преоден метал)
Железо (преоден метал)
Кобалт (преоден метал)
Никел (преоден метал)
Бакар (преоден метал)
Цинк (преоден метал)
Галиум (слаб метал)
Германиум (металоид)
Арсен (металоид)
Селен (повеќеатомски неметал)
Бром (двоатомски неметал)
Криптон (благороден гас)
Рубидиум (алкален метал)
Стронциум (земноалкален метал)
Итриум (преоден метал)
Циркониум (преоден метал)
Ниобиум (преоден метал)
Молибден (преоден метал)
Технициум (преоден метал)
Рутениум (преоден метал)
Родиум (преоден метал)
Паладиум (преоден метал)
Сребро (преоден метал)
Кадмиум (преоден метал)
Индиум (слаб метал)
Калај (слаб метал)
Антимон (металоид)
Телур (металоид)
Јод (двоатомски неметал)
Ксенон (благороден гас)
Цезиум (алкален метал)
Бариум (земноалкален метал)
Лантан (лантаноид)
Цериум (лантаноид)
Празеодиум (лантаноид)
Неодиум (лантаноид)
Прометиум (лантаноид)
Самариум (лантаноид)
Европиум (лантаноид)
Гадолиниум (лантаноид)
Тербиум (лантаноид)
Диспрозиум (лантаноид)
Холмиум (лантаноид)
Ербиум (лантаноид)
Тулиум (лантаноид)
Итербиум (лантаноид)
Лутециум (лантаноид)
Хафниум (преоден метал)
Тантал (преоден метал)
Волфрам (преоден метал)
Рениум (преоден метал)
Осмиум (преоден метал)
Иридиум (преоден метал)
Платина (преоден метал)
Злато (преоден метал)
Жива (преоден метал)
Талиум (слаб метал)
Олово (слаб метал)
Бизмут (слаб метал)
Полониум (слаб метал)
Астат (металоид)
Радон (благороден гас)
Франциум (алкален метал)
Радиум (земноалкален метал)
Актиниум (актиноид)
Ториум (актиноид)
Протактиниум (актиноид)
Ураниум (актиноид)
Нептуниум (актиноид)
Плутониум (актиноид)
Америциум (актиноид)
Кириум (актиноид)
Берклиум (актиноид)
Калифорниум (актиноид)
Ајнштајниум (актиноид)
Фермиум (актиноид)
Менделевиум (актиноид)
Нобелиум (актиноид)
Лоренциум (актиноид)
Радерфордиум (преоден метал)
Дубниум (преоден метал)
Сиборгиум (преоден метал)
Бориум (преоден метал)
Хасиум (преоден метал)
Мајтнериум (непознати хемиски својства)
Дармштатиум (непознати хемиски својства)
Рентгениум (непознати хемиски својства)
Копернициум (преоден метал)
Нихониум (непознати хемиски својства)
Флеровиум (слаб метал)
Московиум (непознати хемиски својства)
Ливермориум (непознати хемиски својства)
Тенесин (непознати хемиски својства)
Оганесон (непознати хемиски својства)
As

Sb

Bi
калајантимонтелур
Атомски број51
Стандардна атомска тежина (±) (Ar)121,760(1)[1]
Категорија  металоид
Група и блокгрупа 15 (азотна), p-блок
ПериодаV периода
Електронска конфигурација[Kr] 4d10 5s2 5p3
по обвивка
2, 8, 18, 18, 5
Физички својства
Фазацврста
Точка на топење903,78 K ​(630,63 °C)
Точка на вриење1.908 K ​(1.635 °C)
Густина близу с.т.6,697 г/см3
кога е течен, при т.т.6,53 г/см3
Топлина на топење19.79 kJ/mol
Топлина на испарување193,43 kJ/mol
Моларен топлински капацитет25,23 J/(mol·K)
парен притисок
P (Pa) 1 10 100 1 k 10 k 100 k
при T (K) 807 876 1.011 1.219 1.491 1.858
Атомски својства
Оксидациони степени5, 4, 3, 2, 1, −1, −2, −3
ЕлектронегативностПолингова скала: 2,05
Енергии на јонизацијаI: 834 kJ/mol
II: 1.594,9 kJ/mol
II: 2.440 kJ/mol
(повеќе)
Атомски полупречникемпириски: 140 пм
Ковалентен полупречник139±5 пм
Ван дер Валсов полупречник206 пм
Color lines in a spectral range
Спектрални линии на антимон
Разни податоци
Кристална структураромбоедрална
Кристалната структура на антимонот
Брзина на звукот тенка прачка3.420 м/с (при 20 °C)
Топлинско ширење11 µм/(m·K) (при 25 °C)
Топлинска спроводливост24,4 W/(m·K)
Електрична отпорност417 nΩ·m (при 20 °C)
Магнетно подредувањедијамагнетно[2]
Модул на растегливост55 GPa
Модул на смолкнување20 GPa
Модул на збивливост42 GPa
Мосова тврдост3
Бринелова тврдост294–384 MPa
CAS-број7440-36-0
Историја
Откриен3000 година п.н.е.
Првпат издвоенВаночо Бирингучо (1540)
Најстабилни изотопи
Главна статија: Изотопи на антимонот
изо ПЗ полураспад РР РЕ (MeV) РП
121Sb 57,36% (СФ) <25,718
123Sb 42.,64% (СФ) <23,454
125Sb веш 2,7582 y β 0.767 125Te
Режимите на распад во загради се предвидени, но сè уште не се забележани
| наводи | Википодатоци

Антимонот е сјаен, сив метал[3]. Неговиот симбол, Sb, потекнува од латинскиот збор – стибиум, а неговиот атомски број е 51. Често се наоѓа заедно со сулфур, кој го врзува цврсто, а најчест извор на антимон е сулфурниот минерал стибнит (Sb2S3).

Антимонот нема позната биолошка улога, но е потенцијален токсин, со ефекти слични на труење со арсен. Кога се внесува во организмот, антимонот силно се врзува за ензими кои содржат сулфур, и со тоа ги прави неактивни. Антимонот е уште потоксичен кога се вдишува како гас, стибин, SbH3. Труењето со антимон се манифестира како болки во желудникот, а големи дози предизвикуваат повраќање, оштетување на бубрезите и црниот дроб, а неколку дена подоцна следи смрт.

Викторијанските лекари биле свесни за ова својство на антимонот и го користеле за да се ослободат од несаканите сопруги, девојки и роднини. И покрај недостигот од модерна дијагностичка технологија, најмалку неколку луѓе биле егзекутирани поради тие злосторства.

Можеби најпознатата жртва на труење со антимон е композиторот Волфганг Амадеус Моцарт. Како што е познато од филмот „Амадеус“ од 1984 година, некои луѓе сметале дека тој е жртва на труење од ривалскиот композитор Антонио Салиери, иако историчарите не веруваат во таа хипотеза. Всушност, многу поверојатно е дека Моцарт бил отруен од неговите лекари. За него било познато дека поради обилното пиење премногу го користел популарниот лек за мамурлак во тоа време – калиум антимонил тартарат C4H4KO7Sb, што му го давале лекарите.

Соединенијата кои содржеле антимон се користеле како антипаразитски лекови за лекување и луѓе и животни од шистосомиоза, филариоза и лајшманиоза. Но, денес се користат побезбедни препарати, така што антимонот се употребува само за лекување на лајшманиоза.

Антимонот бил познат од античко време кога се користел како козметичко средство за очи во Египет. Дури имал сопствен египетски хиероглиф.

Антимонот има неколку индустриски примени. Најголем дел од прочистениот антимон во светот се користи како забавувач на оган, но, исто така, се меша со олово и се употребува во батерии, лагери и лемила.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Standard Atomic Weights 2013. Commission on Isotopic Abundances and Atomic Weights
  2. Lide, D. R., уред (2005). „Magnetic susceptibility of the elements and inorganic compounds“. CRC Handbook of Chemistry and Physics (86th издание). Boca Raton (FL): CRC Press. ISBN 0-8493-0486-5. http://web.archive.org/web/20110303222309/http://www-d0.fnal.gov/hardware/cal/lvps_info/engineering/elementmagn.pdf. 
  3. Метал (на mk). „Википедија“. 14 декември 2018 г. https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=%D0%9C%D0%B5%D1%82%D0%B0%D0%BB&oldid=3800423. 

Карактеристики[уреди | уреди извор]

Својства[уреди | уреди извор]

Антимонитот е член на групата 15 од периодниот систем, еден од елементите наречени pnictogens, и има електронегативност од 2,05. Во согласност со периодичните трендови, тој е повеќе електронегативен од калај или бизмут, а помалку електронегативен од телуриум или арсен. Антимонијата е стабилна на воздух на собна температура, но реагира со кислород ако се загрева за да произведе антимон триоксид, Sb2O3.

Антимони е сребрена, блескава сива металоида со тврдина од 3 степени на Mohs, која е премногу мека за да направи тврди предмети; монети на антимон биле издадени во кинеската провинција Гуичжоу во 1931 година, но издржливоста била сиромашна и ковањето наскоро било прекинато. Антимон е отпорен на напад со киселини.

Четири алтотропи на антимон се познати: стабилна метална форма и три метастабилни форми (експлозивни, црни и жолти). Елементарниот антимон е кршлив, сребрено-бел сјаен металоид. Кога полека се лади, стопената антимон кристализира во тригонална клетка, изоморфна со сивата алотропија на арсен. Ретка експлозивна форма на антимон [1]може да се формира од електролизата на антимон трихлорид. Кога се изгребани со остра реализација, се случува екзотермична реакција и бели испарувања се даваат како метални антимон форми; кога се нанесуваат со толчник во малтер, се јавува силна детонација. Црниот антимон е формиран по брзото ладење на пареата на антимон. Ја има истата кристална структура како црвен фосфор[2] и црн арсен, оксидира во воздух и може спонтано да запали. На 100 ° C постепено се преобразува во стабилна форма. Жолтата анотропија на антимон е најнестабилна. Тој е генериран само со оксидација на стибинот (SbH3) на -90 ° C. Над оваа температура и во амбиентална светлина, оваа метастабилна алотропија се претвора во постабилна црна алопропа.

Елементарниот антимон усвојува слоевит структура (просторна група R3m бр. 166) во која слоевите се состојат од споени, изнемоштени, шестчлени прстени. Најблиските и следните најблиски соседи формираат неправилен октаедричен комплекс, со три атоми во секој двоен слој малку поблизок од трите атоми во следниот. Ова релативно блиско пакување води до висока густина од 6.697 g / cm3, но слабото поврзување помеѓу слоевите доведува до ниска цврстина и кршливост на антимон.

Изотопи[уреди | уреди извор]

Антимонијата има два стабилни изотопи: 121Sb со природна изобилство од 57,36% и 123Sb со природно изобилство од 42,64%. Исто така, има 35 радиоизотопи, од кои најдолготрајно е 125Ѕb со полуживот од 2,75 години. Покрај тоа, 29 метастабилни состојби се карактеризираат. Најстабилен од овие е 120m1Sb со полуживот од 5,76 дена. Изотопите кои се полесни од стабилната 123Sb имаат тенденција да се распаѓаат со β + распаѓање, а оние кои се потешки имаат тенденција да се распаѓаат со β-распаѓање, со неколку исклучоци.

Појава[уреди | уреди извор]

Изобилството на антимон во Земјината кора е проценето на 0,2 до 0,5 делови на милион, споредено со талиумот на 0,5 делови на милион и сребро на 0,07 ppm. Иако овој елемент не е изобилен, тој се наоѓа во повеќе од 100 минерални видови. Антимонијата понекогаш е пронајдена природно (на пример, на врвот на антимон), но почесто се наоѓа во сулфидниот стибнат (Sb2S3) кој е доминантен минерал на руда.

Соединенија[уреди | уреди извор]

Антимоничните соединенија често се класифицираат според нивната оксидациона состојба: Sb (III) и Sb (V). Оксидациската состојба +5 е постабилна.

Оксиди и хидроксиди[уреди | уреди извор]

Антимони триоксид се формира кога антимон е изгорен во воздух. Во гасна фаза, молекулата на соединението е Sb4O6, но се концентрира на кондензација. [5] Антимон пентоксид (Sb4O10) може да се формира само со оксидација со концентрирана азотна киселина [3]. Антимонитот, исто така, формира мешан валентни оксиди, антимон тетроксид (Sb2О4), во која има обете Sb (III) и Sb (V). За разлика од оксидите од фосфор и арсен, овие оксиди се амфотерични, не формираат добро дефинирани оксоокиди и реагираат со киселини за да формираат соли на сунѓер.Антимона киселина Sb (OH)3 е непозната, но конјугираната база натриум антимонит ([Na3SbO3. 4) форми по спојување на натриум оксид и Сб4O6. 763 Антимонитите од преоден метал се исто така познати. 122 Антимоновата киселина постои само како хидратот HSb (OH)6, формирајќи соли како антимонатен анјон Sb (OH) -6. Кога растворот што го содржи овој анјон е дехидриран, талогот содржи мешани оксиди. [15]: 143Многу антимонни руди се сулфиди, вклучувајќи ги и stibnite (Sb2S3), пираргарит (Ag3SbS3), зинкенит, јамесонит и боланжерит. 757 Антимонит пентасулфид е нестехиометриски и има антимон во состојбата на оксидација +3 и S-S врски. [16] Познати се неколку тиоантимониди, како што се [Sb6S 2-и8S 2-.

Халиди[уреди | уреди извор]

Антимонот создава две низи на халиди: SbX3 и SbX5. Трихалидите SbF3, SbCl3, SbBr3, и SbI3 се молекуларни соединенија со триаголна пирамидална молаекуларна геометрија.

Трифлуоридите SbF3 се добива со реакција на Sb2O3 со HF:[4]:761–762

Sb2O3 + 6 HF → 2 SbF3 + 3 H2O

Станува збор за Луисова киселинакоја активно ги прифаќа флуорните јони за да се создаде сложен анјон SbF
4
и SbF2−
5
. Стопениот SbF3 е слаб електричен спроводник. Трихлоридот SbCl3 се добива со растварање на Sb2S3 во хлороводородна киселина:

Sb2S3 + 6 HCl → 2 SbCl3 + 3 H2S
структура на гасовит SbF5

Пентахалидите SbF5 и SbCl5 имаат триаголна пирамидална молаекуларна геометрија во гасната фаза,но во течната фаза, SbF5 е полимерен, додека пак SbCl5 е мономерен.[4]:761 SbF5 е силна Луисова киселина која се користи за да се направи суперкиселината флуороантимонска киселина ("H2SbF7").

Оксалидите се почести за антимонот отколку за арсенот и фосфорот. Антимон триоксидот се раствара во концентрирана киселина за да се добијат оксоантимонилни соединенија како што се SbOCl и (SbO)2SO4.[4]:764

Антимониди, хидриди и органомонимони соединенија[уреди | уреди извор]

Соединенијата во оваа класа обично се опишуваат како деривати на Sb3-. Антимони формира антимониди со метали, како индиум антимонид (InSb) и сребро антимонид (Ag 3Sb). [5]: 760 Анталините на алкалниот метал и цинк, како што се Na3Sb и Zn3Sb2, се пореактивни. Лекувањето на овие антимониди со киселина произведува високо нестабилен габитен стибин, SbH 3: [18] Sb3- + 3 H + → SbH 3 Stibine, исто така, може да се произведе со третирање на Sb3 + соли со хидридски реагенси како натриум борохидрид. Stibine се разложува спонтано на собна температура. Бидејќи стибинот има позитивна топлина на формирање, тој е термодинамички нестабилен и затоа антимон не реагира директно со водородот. [12] Органомонимонските соединенија обично се подготвуваат со алкилација на хлориди на антимон со реагенси на Григнар. [19] Голем број различни соединенија се познати со двата центри Sb (III) и Sb (V), вклучувајќи и мешани хлоро-органски деривати, аниони и катјони. Примери вклучуваат Sb (C6H5) 3 (трифенилстибин), Sb2 (C6H5) 4 (со врска Sb-Sb) и цикличен [Sb (C6H5)] n. Пентакоординирани органоамнимони соединенија се чести, примери се Sb (C6H5) 5 и неколку поврзани халиди.

Историја[уреди | уреди извор]

Антимон(III)сулфид, Sb2S3, беше призната во прединастички Египет како око козметика (kohl) уште од самиот почеток 3100 п.н.е., кога козметичка палета бил измислен.[5]

На артефактот, кој се вели дека е дел од вазна, направен од антимон датира од околу 3000 година п.н.е.Telloh, Халдеја (дел од денешен денИрак),и бакар објект обложен со антимон датира помеѓу 2500 година п.н.е. и 2200 п.н.е. е пронајден во Египет.[6] Austen, at a lecture by Herbert Gladstone in 1892[7] коментира дека "денес знаеме само за антимон како високо кршлив и кристален метал, кој тешко може да се обликува во корисна вазна, и затоа овој извонреден" пронајдок "(артефакт споменат погоре) мора да претставува изгубена уметност на рендерирање антимон податлив."[7]

Муреј не бил убеден дека артефактот е навистина вазна, споменувајќи го Селимханов, по неговата анализа на објектот Тело(објавен во 1975 година),"се обиделе да го поврзат металот со природата на природата" антикамка и дека "антимон објектите од Закавказот се мали лични орнаменти."[7] Ова ги ослабува доказите за изгубената уметност "за давање на антимон корен."[7]

Римски научник Плиниј Старец опиша неколку начини за подготовка на антимон сулфид за медицински цели во неговиот трактат Природна историја ].[8] Плиниј Постариот, исто така, направи разлика меѓу "машките" и "женските" форми на антимон; машкиот облик е веројатно сулфидот, додека женската форма, која е супериорна, потешка и помалку кршлива, се смета дека е мајчин метална антимон.[9]

Грчкиот натуралист Pedanius Dioscorides спомна дека сулфидот на сулфид може да се пече со греење со струја од воздух. Се смета дека ова произведува метална антимон.[8]

Италијанскиот металург Vannoccio Biringuccio го произведе првиот познат опис на процедура за изолирање на сунмонот.

Првиот опис на постапката за изолирање на антимон е во книгата "De la pirotechnia" од Vannoccio Biringuccio,[10] предводена од познатата 1556 книга од Агрикола, "Дере металица". Во овој контекст, Агрикола честопати погрешно се припишува на откривањето на металната антимон. Во Германија во 1604 година беше објавена книгата "Циркус триумфалис антимонија" (Триумфална кочија на антимон), која ја опишува подготовката на металната антимон, напишана од монах бенедиктински, пишувајќи под името Василиј Валентин во 15 век; ако е автентичен, што не е, тоа би го претставиле Бирингјучио. [note 1][12][13][14]

Металната антимон беше познат на германскиот хемичар Андреас Лививија во 1615 година, кој го добил со додавање на железо во стопена мешавина на антимон сулфид, сол и калиум тартрат. Оваа постапка произведува антимон со кристална или ѕвезда површина.[8]

Со доаѓањето на предизвиците на теоријата на флогистон, беше прифатено дека антимон е елемент кој ги формира сулфидите, оксидите и другите соединенија, како и другите метали.[8]

Првото откритие на чистата антимонска природа во Земјината кора беше опишано од шведски научник и инженер на локалната рудничка област Антон фон Шваб во 1783 година; тип-примерок беше собрана од Сала Сребреница во рударската област Bergslagen на Сала, Вестманланд , Шведска.[15][16]


Етимологија[уреди | уреди извор]

Средновековната латинска форма, од која модерните јазици и доцниот византиски грчки ги земаат нивните имиња за антимон, е антимониум . Потеклото на ова е неизвесно; сите предлози имаат некои потешкотии од формата или толкувањето. Популарната етимологија, од анти-монахос или француски "antimoine", сè уште има приврзаници; ова би значело "монах-убиец", и многу од раните алхемичарски се објаснуваат како монаси, а антимон е отровен.[17]

Раните употреби на антимониум вклучуваат преводи, во 1050-1100, од Константин африкански арапски медицински третирања. Грешка во наводот: На ознаката <ref> ѝ недостасува ознака за затворање </ref&gt. други можности вклучуваат атимарот , арапското име на металоидот и хипотетички ас стигми , произлезени од или паралелно со грчкиот. [18][19]

Стандардниот хемиски симбол за антимон (Sb) е заслужен за Jöns Jakob Berzelius, кој ја добива кратенката од stibium .[20]

Старите зборови за антимон најчесто имаат, како нивно главно значење, кол, сулфид на антимон.

Египќаните ја нарекоа антимон "mśdmt";[21][22] in hieroglyphs, самогласките не се сигурни, но коптската форма на зборот е ⲥⲧⲏⲙ (stēm). Грчкиот збор, στίμμι stimmi , веројатно е заем збор од арапски или од египетски stm [17]

O34
D46
G17F21
D4

и се користи од Attic tragic poet од V век п.н.е. Подоцна Грците, исто така, користеле στἰβι стиби , исто како и Celsus и Pliny, пишувајќи на латински, во првиот век од н.е. Плини, исто така, ги дава имињата stimi [sic], larbaris , alabaster и "многу честиот" platyophthalmos , "wide eye" (од ефектот на козметиката). Подоцна латинските автори го адаптираат зборот на латински како "стибиум". Арапскиот збор за супстанцијата, што е спротивно на козметиката, може да се појави како إثمد ithmid, athmoud, othmod , или uthmod . Littré сугерира дека првата форма, која е најрана, произлегува од "стимида", акузативна за "стимулира". , и деклинацијата варира; Endlich, стр. 28; Celsus, 6.6.6 ff; Плиниј "Природна историја" 33.33; Луис и Краток: Латински речник . OED , s. "антимон".</ref>

Производство[уреди | уреди извор]

Најголеми производители и обем на производство[уреди | уреди извор]

British Geological Survey (BGS) објави дека во 2005 година Кина беше врвен производител на антимон со околу 84% од светскиот удел, следеше на далечина од Јужна Африка, Боливија и Таџикистан. Xikuangshan рудникот во провинцијата Хунан има најголеми депозити во Кина со проценета депозит од 2,1 милион метрички тони. | назив = Самариум-неодимиумска изотопна систематика на хидротермални калцити од депозитот на Xikuangshan антимон (Хунан, Кина): потенцијалот на калцит како геохронометар | датум = 2003 | last1 = Peng | first1 = J. | journal = хемиска геологија | volume = 200|issue=1–2|page=129|last2=Hu|first2=R.-Z.|last3=Burnard|first3=P. G.|bibcode=2003ChGeo.200..129P}}</ref>

Во 2016 година, според САД геолошко истражување, Кина изнесува 76,9% од вкупното производство на антимон, следено на второ место од Русија со 6,9% и Таџикистан со 6.2%.[24]


Antimony production in 2016[23]
Country Tonnes % of total
 Кина 100,000 76.9
 Русија 9,000 6.9
 Таџикистан 8,000 6.2
 Боливија 4,000 3.1
 Австралија 3,500 2.7
Top 5 124,500 95.8
Total world 130,000 100.0

Кинеското производство на антимон се очекува да се намали во иднина, бидејќи рудниците и топилниците се затворени од страна на владата, како дел од контролата на загадувањето. Особено поради новиот закон за заштита на животната средина кој стапи на сила на јануари 2015 година.[25] и ревидирани "Стандарди за емисија на загадувачки супстанции за Станум, Антимон и Меркур" кои стапиле на сила, пречките за економско производство се поголеми. Според Националното биро за статистика во Кина, до септември 2015 година 50% од капацитетот за производство на антимон во провинцијата Хунан (провинцијата со најголеми резерви на антимон во Кина) не биле употребени.[26]


Пријавената продукција на антимон во Кина опадна и веројатно нема да се зголеми во наредните години, според извештајот на Роскил. Нема значајни депозити на антимон во Кина развиени околу десет години, а останатите економски резерви брзо се намалуваат. /RoskillCRT.pdf|title = Студија на антимон пазарот од Roskill Consulting Group | пристап-датум = 9 април 2012 | архив-url = https: //web.archive.org/web/20121018034957/http: //www.ancoa .com.au / RoskillCRT.pdf | archive-date = 18 октомври 2012 | dead-url = yes | df = dmy-all}} </ ref> Најголемите светски производители на антимон, според Роскил, се наведени подолу:


Largest antimony producers in 2010.[27]
Country Company Capacity
(tonnes per year)
 Австралија Mandalay Resources 2,750
 Боливија various 5,460
 Канада Beaver Brook 6,000
 Кина Hsikwangshan Twinkling Star 55,000
 Кина Hunan Chenzhou Mining 20,000
 Кина China Tin Group 20,000
 Кина Shenyang Huachang Antimony 15,000
 Казахстан Kazzinc 1,000
 Киргистан Kadamdzhai 500
 Лаос SRS 500
 Мексико US Antimony 70
 Мјанмар various 6,000
 Русија GeoProMining 6,500
 ЈАР Consolidated Murchison 6,000
 Таџикистан Unzob 5,500
 Тајланд unknown 600
 Турција Cengiz & Özdemir Antimuan Madenleri 2,400

Резерви[уреди | уреди извор]

Според статистичките податоци од USGS, тековните глобални резерви на антимон ќе се намалат за 13 години. Сепак, USGS очекува повеќе ресурси ќе бидат пронајдени.

World antimony reserves in 2015[27]
Country Reserves
(tonnes of antimony content)
% of total
 Кина 950,000 47.81
 Русија 350,000 17.61
 Боливија 310,000 15.60
 Австралија 140,000 7.05
 САД 60,000 3.02
 Таџикистан 50,000 2.52
 ЈАР 27,000 1.36
Other countries 100,000 5.03
Total world 1,987,000 100.0


Процес на производство[уреди | уреди извор]

Екстракцијата на антимон од руди зависи од квалитетот и составот на рудата. Повеќето антимон се минираат како сулфид; Рудите од пониско ниво се концентрирани со пена флотација, додека рудите со повисока оценка се загреваат до 500-600 ° C, температурата во која stibnite се топи и се одделува од минералите gangue. Антимони можат да бидат изолирани од суровиот сулфид на сулфид со редукција со старо железо:[28]

Sb2S3 + 3 Fe → 2 Sb + 3 FeS

Сулфидот се претвора во оксид; производот потоа се пече, понекогаш со цел испарување на испарливиот антимон (III) оксид, кој се обновува.[29] Овој материјал често се користи директно за главните апликации, нечистотијата е арсен и сулфид. <Ref name = "Норма"> Шаблон:Цитирај книга </ ref> <ref> | doi = 10.1016 / j.envpol.2003.10.014 | title = Дистрибуција на антимон и мобилност на животната средина на историски топилница за топилници, Нов Зеланд | date = 2004 | last1 = Wilson | first1 = N. J. | last2 = Craw | first2 = D. | Last3 = Hunter | first3 = K | | journal = Загадување на животната средина | volume = 129 | issue = 2 | pages = 257-66 | pmid = 14987811}} / / ref> Антимон е изолиран од оксид со карботермална редукција: [28] [30]

2 Sb2O3 + 3 C → 4 Sb + 3 CO2

Рудите од пониско ниво се намалуваат во високи печки s, додека високораспространливите руди се намалуваат во реверберациона печка. [28]

ризик за снабдување и критичко минерално рангирање[уреди | уреди извор]

Антимонијата постојано е рангирана високо во европските и американските ризични списоци во врска со критичноста на елементот што укажува на релативен ризик за снабдување на хемиски елементи или групи на елементи потребни за одржување на моменталната економија и начин на живот.

Со поголемиот дел од антимон увезени во Европа и САД кои доаѓаат од Кина, кинеското производство е од клучно значење за снабдување. Додека Кина ги ревидира и ги зголемува стандардите за контрола на животната средина, производството на антимон станува се повеќе ограничено. Дополнително кинеските квоти за извоз на антимон се намалуваат во изминатите години. Овие два фактора го зголемуваат ризикот за снабдување и за Европа и САД.

Европа[уреди | уреди извор]

Според листата за ризик BGS 2015, антимон е рангирана на второто највисоко (по ретките елементи на земјата) на релативниот индекс на ризик на снабдување. <Ref> [http: //www.bgs.ac.uk/mineralsuk/ statistics / risklist.html „MineralsUK Листа на ризици 2015“].  </ ref> Ова покажува дека во моментов има втор најголем ризик за снабдување хемиски елементи или елемент групи кои се од економска вредност на британската економија и начин на живот. Понатаму, антимон беше идентификуван како еден од 20-те суровини за ЕУ ​​во извештајот објавен во 2014 година (кој го ревидираше првичниот извештај објавен во 2011 година). Како што се гледа на Слика xxx, антимон одржува висок ризик од снабдување во однос на нејзиното економско значење. 92% од антимон е увезено од Кина, што е значително висока концентрација на производството. <Ref> Шаблон:Цитираат веб < / ref>


САД[уреди | уреди извор]

Во САД е направена голема анализа за дефинирање на кои метали треба да се наречат стратешки или критични за безбедноста на нацијата. Не постојат точни дефиниции и гледишта за тоа што претставува стратешки или критичен минерал за безбедноста на САД во безбедноста. <Ref> [http: //americanresources.org/wp-content/uploads/2012/06/ ARPN_Quarterly_Report_WEB.pdf „Извештај на Мрежата за ресурси со американските ресурси“] (PDF).  Text " date-access date" ignored (помош) </ ref>

Во 2015 година, немаше антимон во САД. Металот се увезува од странски земји. Од 2011-2014 година 68% од американската антимон доаѓаат од Кина, 14% од Индија, 4% од Мексико и 14% од други извори. Во моментов не постојат јавно познати државни залихи.

"Поткомитетот за критички и стратешки минерални снабдувачки синџири" на САД има прикажан 78 минерални суровини од 1996-2008 година. Утврди дека мала подгрупа на минерали, вклучувајќи антимон, постојано паѓа во категоријата потенцијално критични минерали. Во иднина, ќе се направи втора проценка на пронајдената подгрупа на минерали за да се идентификува што треба да се дефинира од значителен ризик и критично за интересите на САД. <Ref> Butterman, C.; Carlin, Jr., J. F (2003). [http: //ec.europa.eu / раст / сектори / сурови материјали / специфични-интерес / критични_на „Минерални профили на стоки: Антимон“].  Unknown parameter |издавач= ignored (помош); Unknown parameter |насловот= ignored (помош); Unknown parameter |пристап-датум= ignored (помош) </ ref>

Пламен retardants[уреди | уреди извор]

Антимон главно се користи како триоксид за пламен-доказ соединенија, секогаш во комбинација со халогениран retardants, освен во халоген-содржат полимери. Ефектот на задржување на пламенот на антимон триоксидот се добива со формирање на халогенирани антимон соединенија, триоксид и сродните соединенија | title = Отпадните пламени за пластика и текстил: Практични примени | isbn = 978-3-446-41652-9 | author1 = Weil | first1 = Edward D. | last2 = Levchik | first2 = Sergei V. | date = 4 јуни 2009}} кои реагираат со водородни атоми, а веројатно исто така со атоми на кислород и OH радикали, со што се инхибира оган. Ref </ ref> <! - 10.1016 / S0141-3910 (02) 00067-8 - Масовни спектрометриски студии на инхибиција на пламен: Анализа на антимон трихалиди во пламен | датум = 1973 | last1 = Hastie | first1 = John W. | Kiehne, Heinz Albert (2003 г). Battery Technology Handbook. CRC Press. ст. 60-61. doi:10.1016 / 0010-2180 (73) 90006-0. ISBN 978-0-8247-4249 -2.  </ ref> Се користи во антифрикциони легури (како што е Babbitt метал), {ref> . 2007. стр. 46-47. ISBN 978-1-4067-4671-6. https: //books.google.com/? id = KR82QRlAgUwC & pg = PA46.  </ ref> во bullet и lead shot, електричен кабел плашт, тип метал (на пример, за linotype машини за печатење < книга | url = https: //books.google.com/? id = IYZezyEvZ78C & pg = PA399 | насловна неорганска хемија - учебник за колеџи и училишта | прв = EJ | последен = Holmyard | date = 2008 | isbn = 978- 1-4437-2253-7 | страници = 399-400 | работа = "Прочитајте книги"}} </ ref>), solder (некои " без олово" придружни содржат 5% Sb), <ref> Термодинамика и фазни дијаграми на безоловен лемење Материјали во електроника. 18. 2007 г. ст. 3-17. doi:10.1007 / s10854-006-9009-3.  </ ref> во калај, <ref> . стр. 1-5. ISBN 978-0-7478-0152-8. https: //books.google.com/? id = 3_zyycVRw18C.  </ ref> и во легури за стврднување со ниска калај содржина при изработка на цевка на органите.

Други апликации[уреди | уреди извор]

Една апликација е како стабилизатор и катализатор за производство на полиетилен терефталат. [28] Друга е како средство за отстранување на микроскопските меурчиња во стаклото, најчесто за телевизиски екрани; <ref> De Jong, Bernard HWS; Beerkens, Ruud GC; Van Nijnatten, Peter A.. „Glass“. Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. doi:10.1002 / 14356007.a12_365. ISBN 978-3-527-30673-2.  </ ref > антимон јони комуницираат со кислород, потиснувајќи ја тенденцијата на вториот да формира меурчиња. <ref> Yamashita, H.; Yamaguchi, S.; Nishimura, R.; Maekawa, T. (2001 г). [http: //www.eurochem.cz/polavolt/anorg/systemat/sb/navody%5Ca17_0045.pdf Voltammetric Studies of Antimony Ions in Sodium-vapor-silica Glass Melts up to 1873 K]. 17. ст. 45 50. PMID 11993676. http: //www.eurochem.cz/polavolt/anorg/systemat/sb/navody%5Ca17_0045.pdf.  </ ref> Третиот апликација е пигменти [28]


Антимон се повеќе се користи во полупроводници како допант во n-тип силикон вафли <ref> O'Mara, William C.; Херинг, Роберт Б.; Хант, Ли Филип (1990). [https: //books.google.com/? id = COcVgAtqeKkC & pg = PA473 Прирачник за полупроводнички силиконска технологија]. стр. 473. ISBN 978-0-8155-1237-0. https: //books.google.com/? id = COcVgAtqeKkC & pg = PA473.  </ ref> за диоди s , инфраред детектори и Hall-effect уреди. Во 50-тите години, емитери и колектори на npn легура транзистор беа допирани со мали мониста од легура на антимон. google.com/?id=_7fOlKRDcCkC&pg=PA101|page=101|title=избраните дела на професорот Херберт Кромер | последно = Мати | прв = Ц. К. | издавач = World Scientific, 2008 | isbn = 978-981-270-901-1 | date = 2008}} </ ref> Indium antimonide се користи како материјал за средно [[инфрацрвен детектор] ] s. <ref> Комитет за нови сензорни технологии: материјали и апликации, Националниот истражувачки совет (САД). [https: //books.google.com/books? id = X-qeJG1k2jwC & pg = PA68 Проширување на визијата на сензорни материјали]. стр. 68. ISBN 978- 0-309-05175-0. https: //books.google.com/books? id = X-qeJG1k2jwC & pg = PA68.  <{ref> <ref> Шаблон:Цитирај книга </ ref> <ref> Шаблон:Цитирај книга </ ref>

Биологијата и медицината имаат малку употреба на антимон. Третмани кои содржат антимон, познати како antimonial s, се користат како emetic s. <Ref> Необична историја на Антимони. 2000 г. doi:10.1098 / rsnr.2000.0101.  </ ref> Антимони соединенија се користат како antiprotozoan лекови. Калиум антимонил тартрат, или тартар еметик, некогаш беше користена како анти- schistosomal лек од 1919 година. Подоцна беше заменет со praziquantel. <Ref> {{cite journal | doi = 10.1007 / s00436-001-0588-x | title = Хемотераписки пристапи кон шистозомите: Тековно знаење и перспектива | date = 2002 | author = Harder Антимон и неговите соединенија се користат во неколку ветеринарни препарати, како што се антиомалинот и литиумски антимон тиомалат, како кондиционер за кожа во преживари. <ref> Шаблон:Цитирај книга </ ref> Антимонијата има негување или кондиционирање на ткивата кај кератинизирани ткива кај животните.

Лековите базирани на антимон, како што се meglumine antimoniate, исто така се сметаат за лекови на избор за лекување на лајшманиоза кај домашни животни s. За жал, покрај тоа што имаат ниски терапевтски индекси, лековите имаат минимално пенетрација на коскената срцевина, каде што некои од "Leishmania" amastigote живеат и лекуваат болеста - особено висцералната форма - е многу тешко. <Ref> Шаблон:Цитирај книга </ ref> Елементарната антимон како антимон пилула некогаш беше користена како лек. Тоа може да биде повторно употребено од другите по ингестија и елиминација. <Ref> Шаблон:Цитирај книга </ ref> <! --https: //www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1044720/ ? страница = 1 ->

Антимон (III) сулфид се користи во главите на некои сигурносно совпаѓање. <Ref name = "Trends"> [https: //books.google.com/? id = TyQrAAAAYAAJ & pg = PA50 Encyclopaedia of Occupational Health and Safety: хемиски, индустрии и занимања]. 1998. стр. 109. ISBN 978-92-2-109816-4. https: //books.google.com/? id = TyQrAAAAYAAJ & pg = PA50.  </ ref>

Антимони сулфиди помагаат да се стабилизира коефициентот на триење во материјалите на автоматските кочни амони. Ефекти на антимон трисулфид Sb S и циркониум силикат во материјалот за триење на возилото на триење | doi = 10.1016 / s0043-1648 (00) 00314-8} } </ ref>

Антимон се употребува во куршуми, трагачи на куршуми, <ref> Randich, Erik; Duerfeldt, Wayne; McLendon, Wade; Тобин, William (2002 г). металуршки преглед на толкувањето на композитната анализа на куршум води. „форензички науки“ том  127 (3): 174-91. doi:10.1016 / S0379-0738 (02) 00118-4. PMID 12175947.  </ ref> боја, стакло уметност, и како нечистотија во емајл.

Антимони-124 се користи заедно со берилиум во неутронски извор s; gamma ray е емитирана од антимон-124 иницира photodisintegration на берилиум. <ref> Lalovic, M.; Werle, H. (1970 г). на антимонибелиумот фотонеутрони. „Journal of Nuclear Energy“ том  24 (3): 123. doi:10.1016 / 0022-3107 (70) 90058-4. Bibcode... 24..123L 1970JNuE ... 24..123L.  </ ref> <ref> Ahmed, Syed Naeem (2007). [https: //books.google.com/books? id = 3KdmdcGbBywC & pg = PA51 Физика и инженеринг на зрачење откриени]. стр. 51. ISBN 978-0-12-045581-2. https: //books.google.com/books? id = 3KdmdcGbBywC & pg = PA51.  </ ref> Емитираните неутрони имаат просечна енергија од 24 keV. <ref> Schmitt, H (1960 г). Одредување на енергијата на фотониутрони на антимон-берилиум. „Nuclear Physics“ том  20: 220.  </ ref> Природниот антимон се користи во стартување на неутронски извори.

Мерки на претпазливост[уреди | уреди извор]

Ефектите на антимон и неговите соединенија врз здравјето на луѓето и животната средина се разликуваат многу. Елементарниот метален антимон не влијае на здравјето на луѓето и на животната средина. Вдишување на антимон триоксид (и слични слабо растворливи Sb (III) честички од прав како што е антимонска прашина) се смета за штетен и се смета дека предизвикува рак. Сепак, овие ефекти се забележани само кај женските стаорци и по долготрајна изложеност на високи концентрации на прашина. Ефектите се претпоставуваат дека се припишуваат на вдишување на слабо растворливи СБ честички што доведува до оштетување на белодробниот клиренс, преоптоварување на белите дробови, воспаление и конечно формирање на тумор, а не на изложување на јони на антимон (OECD, 2008). Антимони хлориди се корозивни на кожата. Ефектите на антимон не се споредливи со оние на арсен; ова може да биде предизвикано од значителни разлики при земање, метаболизам и екскреција помеѓу арсен и антимон.

За орална апсорпција, ICRP (1994) препорача вредности од 10% за титарски еметици и 1% за сите други соединенија на антимон. Процентуалната дермална апсорпција на метали е најмногу 1% (ХЕРАГ, 2007). Инхалационата апсорпција на антимон триоксид и други слабо растворливи супстанции Sb (III) (како што е антимонска прашина) се проценува на 6,8% (ОЕЦД, 2008), додека вредноста на <1% е изведена за Sb (V) супстанции. Антимонијата (V) не е квантитативно намалена на антимон (III) во клетката, и двата вида постојат истовремено.

Антимонитот главно се излачува од човечкото тело преку урина. Антимонијата и неговите соединенија не предизвикуваат акутни ефекти врз здравјето на луѓето, со исклучок на антимон калиум тартрат ("татарски еметик"), пророк кој намерно се користи за лекување на [(лешманиоза)] пациенти.

Продолжениот контакт со кожата со антимонска прашина може да предизвика дерматитис. Сепак, на ниво на Европската унија беше договорено дека забележаните кожни сипаници не се специфични за супстанцијата, но најверојатно се должат на физичко блокирање на каналите за пот (ECHA / PR / 09/09, Helsinki, 6 јули 2009). Прашок од антимон може исто така да биде експлозивен кога се дисперзира во воздухот; кога во голем дел солидна не е запалива. <ref name = ": 0"> 0036.html „NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards # 0036“. National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH).  </ ref>

Антимони е неспојлива со силни киселини, халогенирани киселини и оксидирачи; кога е изложен на новоформираниот водород може да формира стибин (SbH 3 </ sub>). [31]

8-часовен временски пондериран просек (TWA) е поставен на 0,5 mg / m 3 </ sup> од страна на Американската конференција на владините индустриски хигиеничари и од страна на администрација за безбедност и здравје при работа (OSHA) како законски дозволена граница на изложеност (PEL) на работното место. Национален институт за безбедност и здравје при работа (NIOSH) утврди препорачана граница на изложеност (REL) од 0,5 mg / m 3 </ sup> како 8-часовна TWA. < ref name = ": 0" /> Антимони соединенија се користат како катализатори за производство на полиетилен терефталат (ПЕТ). Некои истражувања известуваат за минорно исфрлање на антимон од ПЕТ шишиња во течности, но нивоата се под насоките за вода за пиење. Концентрациите на антимон во концентрат на овошен сок беа нешто повисоки (до 44,7 мг / л антимон), но соковите не спаѓаат под прописите за вода за пиење. Упатствата за вода за пиење се:

ТДИ предложена од СЗО е 6 мг антимон за килограм телесна тежина. <Ref> . ISBN 978-92-4 -154815-1. http: //apps.who.int/iris/bitstream/10665/44584/1/9789241548151_bg.pdf.  </ ref> IDLH (веднаш опасно за животот и здравјето) вредност за антимон е 50 mg / m 3 </ sup>. [31]


Токсичност[уреди | уреди извор]

Некои соединенија на антимон се чини дека се токсични, особено антимон триоксид и антимон калиум тартрат. <Ref name = "atsdr.cdc.gov"> https://www.atsdr.cdc.gov/toxprofiles/tp23.pdf </ ref> Ефектите може да бидат слични на труење со арсен. <{Ref> Шаблон:Цитирај </ ref> изложеноста може да предизвика респираторна иритација, пневмокониози, антинони дамки на кожата, гастроинтестинални симптоми и срцеви аритмии. Покрај тоа, антимон триоксидот е потенцијално канцерогени за луѓето. <Ref> Sundar, S; Chakravarty, J. Antimony toxicity. „International Journal of Environmental Research and Public Health“ том  7 (12): 4267-4277. doi:10.3390 / ijerph7124267. PMID 21318007.  </ ref>

Несакани ефекти врз здравјето биле забележани кај луѓето и животните по инхалација, орална или дермална изложеност на антимон и соединенија на антимон. Токсичноста на антимон обично се случува или поради професионална експозиција, за време на терапија или од случајно ингестија. Не е јасно дали антимон може да влезе во телото преку кожата. [32]


Видете исто[уреди | уреди извор]

Шаблон:Википедија книги

Белешки[уреди | уреди извор]

  1. Морозова, К. С. (2016 г). Поддомен или поддиректория - влияние на продвижение сайта. „ТЕНДЕНЦИИ РАЗВИТИЯ НАУКИ И ОБРАЗОВАНИЯ“ (НИЦ «Л-Журнал»). doi:10.18411/lj2016-5-3-12. http://dx.doi.org/10.18411/lj2016-5-3-12. 
  2. Сорокина Т.М. Предпосылки становления современных городов Западной Европы: краткий обзор градостроительных концепций от Ренессанса до 20-го века.. „Философия и культура“ том  1 (1): 41–49. 1 јануари 2015 г. doi:10.7256/1999-2793.2015.1.10532. ISSN 1999-2793. http://dx.doi.org/10.7256/1999-2793.2015.1.10532. 
  3. Cui, Wenwen; Li, Ping; Zheng, Shili; Zhang, Hailin; Liu, Chuang; Chen, Yongan; Zhang, Yi (14 декември 2015 г). Phase Equilibria for the KHSO4–H2SO4–H2O and KHSO4–CrO3–H2SO4–H2O Systems at 313.15 K. „Journal of Chemical & Engineering Data“ том  61 (1): 354–358. doi:10.1021/acs.jced.5b00594. ISSN 0021-9568. http://dx.doi.org/10.1021/acs.jced.5b00594. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Wiberg, Egon; Wiberg, Nils; Holleman, Arnold Frederick (2001). Inorganic chemistry. Academic Press. ISBN 978-0-12-352651-9. 
  5. Shortland, A. J. (2006 г). Application of Lead Isotope Analysis to a Wide Range of Late Bronze Age Egyptian Materials. „Archaeometry“ том  48 (4): 657. doi:10.1111/j.1475-4754.2006.00279.x. 
  6. Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име kirk.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Moorey, P. R. S. (1994). Ancient MesopotEgyptamian Materials and Industries: the Archaeological Evidence. New York: Clarendon Press. стр. 241. ISBN 978-1-57506-042-2. https://books.google.com/?id=P_Ixuott4doC&pg=PA241. 
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Mellor, Џозеф Вилијам. „Antimony“. Aсеопфатна расправа за неорганска и теоретска хемија. 9. стр. 339. 
  9. Pliny, Natural history, 33.33; W.H.S. Jones, the Loeb Classical Library translator, supplies a note suggesting the identifications.
  10. Vannoccio Biringuccio, De la Pirotechnia (Венеција (Италија):Curtio Navo e fratelli, 1540), Книга 2, поглавје 3: "Дел antimonio & sua miniera, Capitolo terzo" (За антимон и руда, трета глава), стр. 27-28. [Забелешка: Само секоја втора страница од оваа книга е нумерирана, така што релевантниот пасус може да се најде на 74-та и 75-та страница од текстот.] (На италијански)
  11. Priesner, Claus, уред. Aлхемија.Lexikon einer hermetischen Wissenschaft. 
  12. Ванг, Чунг Ву. Антимониум: неговата историја, хемија, минералогија, геологија, металургија, употреба, подготовка, анализа, производство и вреднување со целосни библиографии. 
  13. s.v. "Василиј Василиј". Харолд Јанц можеби е единствениот современи научник кој го негира авторството на Толд, но тој исто така се согласува со датумите на работа по 1550:каталог на германската барокна литература.
  14. Weeks, Мери Елвира (1932 г). The discovery of the elements. II. Elements known to the alchemists. стр. 11. doi:10.1021/ed009p11. Bibcode1932JChEd...9...11W. 
  15. „Native antimony“. Mindat.org. 
  16. Klaproth, M. (1803 г). XL. Extracts from the third volume of the analyses. „Philosophical Magazine“. Series 1 том  17 (67): 230. doi:10.1080/14786440308676406. https://books.google.com/books?id=qxtRAAAAYAAJ&pg=PA230. 
  17. 17,0 17,1 Harper, Douglas. „antimony“. Online Etymology Dictionary. 
  18. Endlich, стр. 28; една од предностите на as-stimmi е тоа што има целосен слог заеднички со antimonium .
  19. Endlich, F. M.. „Американски натуралист“ том  22 (253): 21–32. doi:10.1086/274630. 
  20. Во неговата долга статија за хемиски реакции и номенклатура - Јонс Јакоб Берзелиус, "Есеј за причината за хемиски пропорции, и во некои околности кои се однесуваат на нив: заедно со краток и лесен метод за нивно изразување", "Анали на филозофијата" , vol. 2, страници 443-454 (1813) и вол. 3, страници 51-62, 93-106, 244-255, 353-364 (1814) - на стр. 52 Берзелиус го наведува симболот за антимон како "Св"; сепак, почнувајќи од page 248,Берзелиус потоа го користи симболот "Сб" за антимон.
  21. Albright, W. F. (1918 г). Notes on Egypto-Semitic Etymology. II. „The American Journal of Semitic Languages and Literatures“ том  34 (4): 215–255 [230]. doi:10.1086/369866. 
  22. Шаблон:Cite авторот = Sarton, George го цитира Мејерхоф, преведувач на книгата што ја разгледува.
  23. 23,0 23,1 Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име usgs.
  24. „Геолошки минерални добра на Соединетите Американски Држави Резиме“ (PDF). 
  25. „Закон за заштита на животната средина на Народна Република Кина“ (PDF). 24 април 2014. 
  26. „U.S. Геолошко истражување, Минерални стокови резимеа: Антимон“ (PDF).  Unknown parameter |датум= ignored (помош)
  27. 27,0 27,1 Antimony Uses, Production and Prices Primer Архивирано 25 October 2012 во Wayback Machine. . tri-starresources.com
  28. 28,0 28,1 28,2 28,3 28,4 Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име of03.
  29. Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име Ullmann.
  30. Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име Norm.
  31. 31,0 31,1 Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име : 0.
  32. Грешка во наводот: Погрешна ознака <ref>; нема зададено текст за наводите по име atsdr.cdc.gov.

групаАнтимон]]




Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Грешка во наводот: Има ознаки <ref> за група именувана како „note“, но нема соодветна ознака <references group="note"/>, или пак недостасува завршно </ref>.