Прејди на содржината

Амад Диало

Од Википедија — слободната енциклопедија
Амад Диало
Лични податоци
Полно име Амад Диало
Роден на 11 јули 2002(2002-07-11) (23 г.)
Роден во Абиџан, Брег на Слоновата Коска
Држава Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска
Висина &100000000000001730000001,73 м
Позиција среден ред, напаѓач
Клупски податоци
Сегашен клуб Манчестер Јунајтед Манчестер Јунајтед
Број 16
Младинска кариера
Бока Барко
Аталанта Аталанта
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
2019-2021 Аталанта Аталанта 4 (1)
2021- Манчестер Јунајтед Манчестер Јунајтед 53 (11)
2022 →Ренџерс Ренџерс 10 (3)
2022-2023 →Сандерленд Сандерленд 37 (13)
Репрезентација
2021 Брег на Слоновата Коска Брег на Сл. Коска (олимп.) 4 (0)
2021- Брег на Слоновата Коска Брег на Сл. Коска 15 (5)

Амад Диало (роден на 11 јули 2002 година, во Абиџан) — брежански фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач на Манчестер Јунајтед и на репрезентацијата на Брег на Слоновата Коска.

Биографија

[уреди | уреди извор]

Во септември 2020 година, тој законски го промени своето име од Амад Диало Траоре во Амад Диало,[1] додека на крајот на декември, истата година, добил италијанско државјанство.[2]

Истата година, била објавена истрага од страна на јавното обвинителство на Парма, која, покрај истрагата за веродостојноста на документите што му дозволиле да пристигне во Италија, фрлила сомнеж и врз неговата врска со Хамед Траоре (кој според фактите во тоа време, се сметал за негов постар брат и бил регистриран во Сасуоло).[3]

На 10 февруари 2021 година, Диало бил прогласен за виновен за кршење на кодексот за спортска правда поради тоа што се приклучил на фудбалскиот клуб Бока Барко во 2015 година, под името Амад Диало Траоре.[4] Тој бил обвинет и за фалсификување документи со цел да се симулира семеен однос со Хамед Траоре и да побара семејно обединување.[4] Двајцата играчи побарале спогодба за признавање на вина за казната, со што добиле парична казна од 48.000 евра од Федералното обвинителство.[4]

Технички карактеристики

[уреди | уреди извор]

Напаѓачки крилен играч, кој може да игра и во средниот ред како „мецала“. Иако претежно игра по десната страна, тој е способен подеднакво добро да игра со двете нозе што го прави многу разноврсен играч. Неговата идеална позиција е зад главниот напаѓач,[5] или како крило во тројка напред, но играл дури и како десен бек, под водството на Рубен Аморим во Манчестер Јунајтед.[6][7]

Станува збор за многу динамичен и брз играч со високи технички способности и добра визија за играта. Поседува вештини за забрзување и дриблинг, честопати дриблајќи со користење на мали допири на топката и справувајќи се со одбранбените играчи, наместо да се надтрчува во просторот. Тој е познат по изведување додавања со пета и други трикови.[6]

Клупска кариера

[уреди | уреди извор]

Аталанта

[уреди | уреди извор]

Роден во Абиџан, Диало пристигнал во Италија како дете со своето семејство. На 14 јануари 2015 година, тој се приклучил на Бока Барко,[4] екипа од Бибијано, со која настапил на божиќен турнир истата година, каде што биле присутни скаути од некои клубови од Серија А, вклучувајќи ја и Аталанта, која го довела во своите редови.[5][8]

Во младинските тимови на клубот од Бергамо, Диало се утврдил како еден од најперспективните играчи, брзо искачувајќи се низ нивоата сè додека не бил повикан во Примавера тимот на постојана основа во сезоната 2018-2019. На крајот од сезоната, тој го освоил Примавера првенството, придонесувајќи за успехот со шест гола и исто толку асистенции во 26 настапи.[8] Тој ја започнал следната сезона со освојување на Суперкупот Примавера и тоа како протагонист, забележувајќи две асистенции во победата од 2-1 над Фјорентина[9] и потврдувајќи се уште еднаш на високо ниво и во првенството.

На 27 октомври 2019 година, Диало го добил својот прв повик во првиот тим, за натпреварот од Серија А против Удинезе. Откако влегол во игра во 77-мата минута како замена за Јосип Иличиќ, шест минути подоцна, тој го постигнал голот за конечни 7-1: ова го направило првиот играч роден во 2002 година, кој постигнал гол во највисоката италијанска лига,[10][11] како и 14-тиот најмлад во историјата.[12]

Следната година, тој го имал своето деби со „нероаѕурите“ во Лигата на шампионите, на 1 декември 2020 година, во нерешениот резултат 1-1 на домашен терен против Митјиланд.[13][14] Ова бил неговиот втор настап за сезоната за Аталанта, по оној на 28 ноември во поразот со 2-0 на домашен терен од Верона.

Манчестер Јунајтед

[уреди | уреди извор]
Диало играјќи за Манчестер Јунајтед во 2021

На 5 октомври 2020 година, Аталанта се согласила да го продаде Диало на Манчестер Јунајтед,[15][16] за износ во вредност од 37 милиони евра, вклучувајќи ги и бонусите.[17] Диало официјално му се приклучил на клубот на 7 јануари 2021 година, откако потпишал петгодишен договор со опција за продолжување на уште една година.[18]

Амад постигнал два гола на своето деби за тимот под 23 години, во победата од 6–3 над Ливерпул на 30 јануари.[19] Тој првпат бил повикан во сениорскиот тим на 9 февруари, како неискористена замена во натпреварот од петтото коло на ФА купот против Вест Хем Јунајтед,[20] кој завршил со победа на Манчестер Јунајтед од 1–0 по продолженија.[21] На 18 февруари, Амад го направил своето деби за првиот тим на Јунајтед влегувајќи како замена за Мејсон Гринвуд во победата од 4–0 над Реал Сосиедад на гостински терен во првиот натпревар од шеснаесттина финалето на Лига Европа.[22] Неговиот прв гол за Јунајтед дошол на 11 март, во ремито 1–1 на домашен терен против Милан во првиот натпревар од осминафиналето на истото натпреварување.[23]

На 11 мај, Диало го имал своето деби во Премиер лигата, во натпревар против Лестер Сити во кој асистирал за голот на Гринвуд во поразот од 2–1; голот станал редок подвиг, бидејќи првпат после 15 години се случило да еден тинејџер му асистира на друг за гол во Премиер лигата.[24]

Амад го одиграл својот прв натпревар во сезоната 2021–2022 на 8 декември 2021 година, започнувајќи го натпреварот групната фаза на Лигата на шампионите против Јанг Бојс.[25]

Позајмиците во Ренџерс и Сандерленд

[уреди | уреди извор]

На 27 јануари 2022 година, Диало бил позајмен на клубот од Премиер лигата на Шкотска, Ренџерс, до крајот на сезоната.[26] Тој го имал своето деби на 29 јануари, постигнувајќи го првиот гол во натпреварот завршен нерешено 3–3 на гостувањето против Рос Каунти.[27] На 21 мај, тој започнал како стартер и играл до 63-тата минута во натпреварот од финалето на Купот на Шкотска, добиено со 2-0 по продолженија против Хартс со што го освоил својот прв трофеј во професионалната кариера. Позајмицата ја завршил со вкупно 13 настапи и 3 гола.

На 31 август 2022 година, Диало се приклучил на Сандерленд во Чемпионшип, на позајмица до крајот на сезоната.[28] Својот прв гол за клубот го постигнал на 22 октомври, во поразот од Барнли на домашен терен со 4–2.[29] Со три гола во пет натпревари во декември, тој ја освоил наградата ФЛА Млад играч на месецот.[30] Сезоната ја завршил со 14 гола и 4 асистенции во сите натпреварувања,[31] со што бил најдобар стрелец на Сандерленд таа сезона, вклучувајќи го и голот од околу 20-тина метри од слободен удар во полуфиналето на плејофот против Лутон Таун.[32]

Враќање во Манчестер Јунајтед

[уреди | уреди извор]

По речиси две години, Диало го одиграл својот прв натпревар за Манчестер Јунајтед на 30 декември 2023 година, кога влегол како замена во поразот од 2–1 на гости кај Нотингем Форест.[33] На 17 март 2024 година, го постигнал победничкиот гол во последната минута од продолжението во успехот со 4–3 над Ливерпул во четвртфиналето на ФА купот; секунди потоа, тој добил втор жолт картон и бил исклучен откако го соблекол дресот за време на прославата на голот.[34] На 15 мај, го постигнал својот прв гол во кариерата во Премиер лигата, во победата со 3–2 над Њукасл Јунајтед на Олд Трафорд.[35]

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]

На 18 март 2021 година, Диало го добил својот прв повик во репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска за натпреварите од квалификациите за Африканскиот куп на нации 2021 против Нигер и Етиопија;[36] своето деби го имал осум дена подоцна, заменувајќи го Никола Пепе во победата со 3-0 против Нигер.[37] На 5 јуни, во својот втор настап, тој го постигнал својот прв гол за националниот тим, во победа со 2-1 против Буркина Фасо во пријателски натпревар.[38][39]

На 3 јули 2021, Диало бил повикан во Олимписката репрезентација на Брегот на Слоновата Коска за Летните олимписки игри 2020.[40][41] Своето деби на Олимписките игри го имал на 22 јули, кога асистирал за еден од головите во победата со 2–1 над Саудиска Арабија.[42] Тој забележал четири настапи на турнирот, на кој неговата репрезентација стигнала до четвртфиналето во кое загубила од Шпанија со 5-2.[43]

Во декември 2025, бил повикан во сениорската репрезентација за да учествува на Африканскиот куп на нации 2025.

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Брег на Слоновата Коска
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
26-3-2021НијамејНигер Нигер0 – 3Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаКвал. за АФКОН 2021-влегол во игра 85'
5-6-2021АбиџанБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска2 – 1Буркина Фасо Буркина ФасоПријателска1влегол во игра 63'
12-6-2021Кејп КоустГана Гана0 – 0Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаПријателска-влегол во игра 46'
28-3-2023МорониКомори Комори0 – 2Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаКвал. за АФКОН 2023-заменет 88'
6-9-2024БуакеБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска2 – 0Замбија ЗамбијаКвал. за АФКОН 2025-влегол во игра 71'
10-9-2024ЈаундеЧад Чад0 – 2Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаКвал. за АФКОН 2025-влегол во игра 61'
5-9-2025АбиџанБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска1 – 0Бурунди БурундиКвал. за СП 2026-добил жолт картон во 58-мата минута 58'заменет 67'
9-9-2025ФрансвилГабон Габон0 – 0Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаКвал. за СП 2026-заменет 74'
14-10-2025АбиџанБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска3 – 0Кенија КенијаКвал. за СП 20261заменет 87'
14-11-2025ЏедаСаудиска Арабија Саудиска Арабија1 – 0Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаПријателска-заменет 74'
18-11-2025СибОман Оман0 – 2Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаПријателска-влегол во игра 83'
24-12-2025МаракешБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска1 – 0Мозамбик МозамбикАФКОН 2025 - Прва фаза1заменет 81'
28-12-2025МаракешБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска1 – 1Камерун КамерунАФКОН 2025 - Прва фаза1добил жолт картон во 38-мата минута 38' заменет 87'
31-12-2025МаракешГабон Габон2 – 3Брег на Слоновата Коска Брег на Слоновата КоскаАФКОН 2025 - Прва фаза-влегол во игра 76'
6-1-2026МаракешБрег на Слоновата Коска Брег на Слоновата Коска3 – 0Буркина Фасо Буркина ФасоАФКОН 2025 - Осминафинале1заменет 81'
Вкупно Настапи 15 Голови 5

Статистика

[уреди | уреди извор]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]

Статистиката е ажурирана на 26 мај 2025.

Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
2019-2020Италија АталантаА31КИ00ЛШ00---31
2020-јан. 2021А10КИ--ЛШ10---20
Вкупно Аталанта410010--51
јан.-јун. 2021Англија Манчестер ЈунајтедПЛ30ФАКуп+ЛК1+00ЛЕ41---81
2021-јан. 2022ПЛ00ФАКуп+ЛК00ЛШ10---10
јан.-јун. 2022Шкотска РенџерсШПЛ103КШ+ЛКШ3+00ЛЕ00---133
2022-2023Англија СандерлендФЛЧ37+2[44]13+1ФАКуп+ЛК3+00------4214
2023-2024Англија Манчестер ЈунајтедПЛ91ФАКуп+ЛК3+01+0ЛШ00---122
2024-2025ПЛ268ФАКуп+ЛК2+30+1ЛЕ112КШ104311
2025-2026ПЛ152ФАКуп+ЛК0+10+0------162
Вкупно Манчестер Јунајтед5311102163108016
Вкупно во кариерата106291621731014034

Титули

[уреди | уреди извор]

Ренџерс

[уреди | уреди извор]
2021-2022

Манчестер Јуанјтед

[уреди | уреди извор]
2023-2024

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „Amad Traoré cambia nome: il gioiellino dell'Atalanta ora è Diallo“. Посетено на 28 октомври 2020.
  2. ↑ „Amad Diallo: Winger gets Italian passport ahead of transfer to Manchester United from Atalanta“ (англиски). Посетено на 4 јануари 2021.
  3. ↑ Armando Di Landro (11 јули 2020). „«Il talento dell'Atalanta Traore portato in Italia illegalmente»: indagati i finti genitori“. Посетено на 13 јануари 2021.
  4. 1 2 3 4 „La Procura di Parma svelò il sistema dei falsi genitori: patteggiano i calciatori Traore e Diallo“. 10 февруари 2021. Посетено на 10 февруари 2021.
  5. 1 2 „Amad Traorè: talento ivoriano classe 2002“. 26 септември 2018.
  6. 1 2 „Amad Diallo Scouting Report: A Perfect Fit for Rúben Amorim's Tactics At Man United“. totalfootballanalysis.com. 15 December 2024. Посетено на 9 February 2025.
  7. ↑ „Amad Diallo wing-back dilemma exposes the limitations of Ruben Amorim's controversial Man Utd formation“ (англиски). goal.com. 6 ноември 2025. Посетено на 8 јануари 2026.
  8. 1 2 „Diallo e Traoré: la settimana perfetta dei "fratelli" del gol“. Посетено на 2021-03-14.
  9. ↑ „Supercoppa Primavera Atalanta-Fiorentina: Traore devastante, dea altro successo“. 28 октомври 2019. Архивирано од изворникот на 28 септември 2020. Посетено на 7 јануари 2020. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  10. ↑ „Atalanta, Amad Traoré: chi è il primo classe 2002 a segnare in serie A“. 28 октомври 2019.
  11. ↑ „Amad Traoré nella storia: è il primo classe 2002 in gol in Serie A“. 27 октомври 2019.
  12. ↑ „Amad Traoré, gol in Atalanta-Udinese: è il primo 2002 a segnare in Serie A“. 28 октомври 2019.
  13. ↑ „UCL Atalanta-Midtjylland 1-1“. 2 декември 2020. Посетено на 3 декември 2020.
  14. ↑ „Esordio in Champions League per Amad Diallo“. 2 декември 2020. Посетено на 3 декември 2020.
  15. ↑ „Diallo to Join Manchester United in January“. Manchester United F.C. 5 October 2020. Посетено на 5 October 2020.
  16. ↑ „United's hopeless pursuit of Jadon Sancho – the real story“. The Athletic. 5 October 2020. Посетено на 11 October 2020.
  17. ↑ „L'Atalanta dà spettacolo anche sul mercato“. Sky Sport (италијански). 5 October 2020. Посетено на 7 January 2021.
  18. ↑ „Man Utd completed Amad Diallo transfer from Atalanta“. Manchester United F.C. 7 January 2021. Посетено на 7 January 2021.
  19. ↑ „Amad and Hugill inspire memorable win at Liverpool“. Manchester United F.C. 30 January 2021. Посетено на 30 January 2021.
  20. ↑ „Amad Diallo on Man Utd bench for the first time“. SportsMax. 9 February 2021. Архивирано од изворникот на 2024-11-30. Посетено на 9 February 2021.
  21. ↑ Stone, Simon (9 February 2021). „Man Utd beat West Ham in extra time to reach FA Cup quarter-finals“. BBC Sport. Посетено на 9 February 2021.
  22. ↑ Rostance, Tom (18 February 2021). „Real Sociedad 0–4 Manchester United: Bruno Fernandes scores double in emphatic win“. BBC Sport. Посетено на 18 February 2021.
  23. ↑ Stone, Simon (11 March 2021). „Manchester United 1–1 AC Milan: AC Milan late equaliser denies United“. BBC Sport. Посетено на 11 March 2021.
  24. ↑ McVitie, Peter. „Man Utd teenagers Diallo and Greenwood link up for goal in 15-year Premier League first“. Goal (website). Посетено на 11 May 2021.
  25. ↑ Stone, Simon (8 December 2021). „Man Utd 1–1 Young Boys: Youthful United side held in final Champions League group game“. BBC Sport. Посетено на 8 December 2021.
  26. ↑ „Rangers confirm loan signing of Amad Diallo“. Rangers F.C. 27 January 2022. Посетено на 27 January 2022.
  27. ↑ „Diallo, per lasciare il segno bastano…cinque minuti: l'ex Atalanta subito in gol con i Rangers!“. Il Posticipo (италијански). 29 January 2022. Архивирано од изворникот на 2022-12-13. Посетено на 29 January 2022.
  28. ↑ „Amad signs for Sunderland on loan“. Manchester United F.C. 31 August 2022. Посетено на 31 August 2022.
  29. ↑ „Sunderland 2–4 Burnley“. BBC Sport. 22 October 2022. Посетено на 24 October 2022.
  30. ↑ „Amad Diallo named EFL's Young Player of the Month for December“. EFL. 27 January 2023. Посетено на 27 January 2023.
  31. ↑ Aswin, Sri (23 June 2023). „Amad Diallo open to Sunderland loan return if he does not get first-team chance“. Man United News. Посетено на 3 January 2024.
  32. ↑ Nair, Abhinav (13 May 2023). „Watch: Can't cope! Amad Diallo's incredible goal for Sunderland in play-off semi-final sees manager Tony Mowbray hilariously rub his face in utter shock“. Goal (website). Посетено на 3 January 2024.
  33. ↑ Stone, Simon (29 December 2023). „Nottingham Forest 2–1 Manchester United“. BBC Sport. Посетено на 31 December 2023.
  34. ↑ McNulty, Phil (17 March 2024). „Manchester United 4–3 Liverpool aet: Amad Diallo scores dramatic extra-time winner to send hosts into semis“. BBC Sport. Посетено на 17 March 2024.
  35. ↑ Gent, Oli (15 May 2024). „Manchester United 3–2 Newcastle: Kobbie Mainoo, Amad Diallo, Rasmus Hojlund give Erik ten Hag much-needed three points“. Eurosport. Посетено на 16 May 2024.
  36. ↑ Ouattara Lakoun, Marcel (18 March 2021). „Côte d'Ivoire: WELCOME Amad Diallo Traoré“. Africa Top Sports (француски). Посетено на 20 March 2021.
  37. ↑ „Watch: Man Utd's Amad Diallo makes Ivory Coast debut in AFCON qualifier“ (англиски). 27 март 2021.
  38. ↑ „How 'idol' Pogba convinced Amad to join“ (англиски). Посетено на 2021-06-20.
  39. ↑ „Manchester United's Amad Diallo opens Ivory Coast goal account with winner vs Burkina Faso“ (англиски). Посетено на 2021-06-20.
  40. ↑ Harry, Robinson (21 July 2021). „Amad & Bailly are going for gold at the Olympics“. Manchester United F.C. Посетено на 25 July 2021.
  41. ↑ „Ivory Coast confirm Olympic squad“. Kickoff. Посетено на 7 July 2021.
  42. ↑ Harry, Robinson (22 July 2021). „Amad assists for Ivory Coast in Olympic opener“. Manchester United F.C. Посетено на 25 July 2021.
  43. ↑ „Ivory Coast boss backs Manchester United's Amad plan in transfer window“. manchestereveningnews.co.uk. 20 August 2021. Посетено на 6 April 2023.
  44. ↑ Плејоф

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Амад_Диало&oldid=5500111“