Ал Пачино

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Ал Пачино
Al Pacino.jpg
Роден(а) Алфредо Џејмс Пачино
Занимање Актер, режисер, сценартист, продуцент
Активен 1968–денес

Алфредо Џејмс "Ал" Пачино (роден 25 април 1940) е американски филмски и сценски актер и режисер. Најдобро е познат по улогите на Мајкл Корлеоне во трилогијата „Кум“, Тони Монтана во „Скарфејс“, Френк Серпико во „Серпико“, Френк Слејд во „Мирисот на Жена“, Винсент Хана во „Жештина“, и Рој Кон во „Ангели во Америка“. Тој доби Оскар за најдобар актер во 1992 година за неговата улога во „Мирисот на Жена“ по добивање на претходни седум номинации.

Ран живот и образование[уреди | уреди извор]

Пачино е роден во Источен Харлем, Менхетен како син на Роуз (моминско презиме Џерарди) и Салваторе Алфред Пачино, двајцата Италијански Американци. Тие се разведоа кога Ал имал две години.[1][2] После тоа мајка му се сели во Јужен Бронкс за да живее со нејзините родители, Кејт и Џејмс Џерарди,кои потекнувале од Корлеоне, Сицилија.[3] Татко му се преселил во Ковина,Калифорнија каде работел како осигурително лице и сопственик на ресторан кој се затворил во 1992 година. Пачино го посетувал училиштето официјално именувано како Средно Училиште на Репродуктивна Уметност, Њујоршки оддел на Средното училиште за музика и уметност „Фиорело Х. Ла Гуардија“, кое било посетувано од Роберт Де Ниро-неговиот колега од Кум 2. Пачино ги паѓал скоро сите предмети, освен Англиски и го напуштил училиштето кога имал 17 години. Мајка му не се согласувала со неговата одлука; се скарале и тој го напуштил домот. Работел во цела низа слабо платени работи, вклучувајќи курир, вратар и поштенски службеник, со цел да ги финансира актерските студии.[4]

Глумел во подрумски претстави во театарското подземје на Њујорк, и потоа се приклучува во студиото Херберт Бергоф (ХБ студио), каде го запознава професорот по глума Чарли Лаутон, кој ќе стане негов ментор и најдобар пријател. Во овој период, тој често бил невработен и бездомник, и понекогаш морал да спие на улица, во театрите или кај некој пријател.[5] Во 1962, починала неговата мајка на 42 годишна возраст. Следната година, неговиот дедо, Џејмс Џерарди, еден од највлијателните луѓе во неговиот живот, исто така починал.[4]

Кариера[уреди | уреди извор]

1960-ти[уреди | уреди извор]

Во 1966, после многу пропаднати обиди, отишол на аудиција во Актерското Студио и бил прифатен. Учел под легендариот актерски тренер, Ли Странсберг (кој во 1974 глумел заедно со Пачино во Кум 2).Подоцна за Странсберг и ефектот на Студиото врз неговата кариера ќе каже:

Актерското студио значеше толку многу за мене. На Ли Странсберг не му е дадена заслугата што ја заслужува... Заедно со Чарли, на некој начин ме лансираше. Навистина. Тоа беше пресвртна точка во мојот живот. Директно е одговорна да се откажам од сите тие работи и да се посветам на актерството.

Во едно друго интервју, тој додаде „Беше возбудливо да се работи за него (Ли Странсберг) затоа што тој беше толку интересен кога зборуваше за сцена или за некои други луѓе. Секој би сакал да го слушне, затоа што зборуваше за работи, што ги немав слушнато порано... Имаше толку големо разбирање... Толку многу ги сакаше актерите.“

Од 2009 Пачино е Претседател, заедно со Елен Бирстин и Харви Кајтел, на Актерското студио.

Пачино сфати дека ужива во актерството и дека има дарба за тоа. Но сепак, му создаде финансиски потешкотии до крајот на декадата.

Во 1968, Пачино настапуваше во претставата на Израел Хоровиц, „Индијанецот го сака Бронкс“, играјќи го Марф, незрел уличар. Претставата ја доживеала премиерата на 17 јануари, 1968, и се прикажувала вкупно 177 пати. Играла заедно со уште една претстава од Хоровиц, „Се вика Шеќерната Слива“, со Клејбур во главната улога. Пачино доби Оби Награда за најдобар актер за неговата улога, заедно со Џон Казале кој доби награда за Најдобра споредна улога и Хоровиц за Најдобра нова драма. Мартин Брегман ја гледал претставата и се понудил да биде менаџер на Пачино, партнерство кое ќе трае и во следните години.Пачино и оваа продукција на „Индијанецот го сака Бронкс“ патуваше во Италија за настап на еден тамошен фестивал. Тоа беше првото патување на Ал во Италија; тој подоцна ќе се присети дека настапот пред италијанска публика „бил неверојатно искуство.“

Пачино и Клејбур ќе играат и во „Смртоносниот круг на насилството“, епизода од серијата „N.Y.P.D“ на телевизијата „ABC“ со премиера на 12 ноември 1968. Клејбур во тоа време ќе настапува и во сапуницата „Потрага за утре“, во улогата на Грејс Болтон.

На 25 февруари 1969, Пачино ја има својата премиера на Бродвеј, во претставата „Дали тигарот носи ланче?“ на Дон Петерсен во театарот Беласко. Прикажувањето заврши по 39 претстави на 29 март 1969, но поради одличните критики за Пачино, тој ја доби наградата Тони за врвно достигнување во театарот, на 20 април 1969.

Истата година го има своето деби на големото платно, појавувајќи се на кратко во „Јас, Натали“ независен филм на Пети Дук, од јули 1969. Во 1970 Пачино потпиша со агенцијата за таленти, ЦМА.

1970-ти[уреди | уреди извор]

Филмот од 1971, „Паника во паркот игла“, во кој Пачино глумеше зависник од хероин, ќе му го привлече вниманието на Френцис Форд Копола, кој ќе го ангажира за улогата на Мајкл Корлеоне во блокбастерот од 1972, „Кум“. Иако неколку други врвни актери, меѓу кои и Роберт Редфорд, Ворен Бити и во тоа време не толку познатиот Роберт Де Ниро исто така ја сакале улогата на Мајкл Корлеоне, Копола сепак се определил за анонимецот Ал Пачино, на општо изненадување на главните луѓе во студиото.Глумата на Пачино ќе му донесе номинација за Оскар за оваа улога, и ќе го карактеризира актерскиот стил на младиот Пачино, опишан во Филмскиот водич на Халивел како исклучително „интензивен“.

Во 1973 Пачино ќе настапи во познатиот „Серпико“, базиран на вистинската приказна за полицаецот од Њујорк, Френк Серпико кој ќе работи „undercover“ за да ги разоткрие корумпираните соработници во полицијата. Истата година ќе игра во „Scarecrow“, заедно со Џин Хекман, улога за која освојува награда на фестивалот во Кан. Во 1974 ќе ја репризира својата улога како Мајкл Корлеоне во „Кум 2“. Во 1975 глуми во филмот „Dog Day Afternoon“, базиран на вистинската приказна за ограбувачот на банки Џон Војтовиц. Филмот е режиран од Сидни Лумет, режисерот на „Серпико“, два филма кои на Ал ќе му донесат номинација за Најдобар актер.

Во 1977 Пачино настапува како тркач во „Боби Дирфилд“ режиран од Сидни Полак, и доби номинација за Златен глобус за најдобар актер.

Во 1970-те Пачино има четири номинации за Оскар за Најдобар Актер, за неговиот настап во „Серпико“, „Кум 2“, „Dog Day Afternoon“, и „... И правда за сите“. Исто така ги продолжил настапите во театар, за што ќе добие и втора Тони награда.

1980-ти[уреди | уреди извор]

Кариерата на Пачино стагнираше на почетокот на 1980-те, со неговите појавувања во контроверзниот „Крстарење“ и во „Автор! Автор!“, од кои критичарите не беа посебно воодушевени. Но тоа се ќе се смени, со неговото појавување во „Скарфејс“ од 1983-та режиран од Брајан де Палма. Тоа е улогата која ќе му биде една од најсветлите точки во кариерата и дефинирачка улога. Непосредно по излегувањето филмот не бил многу критички фален, но заработил добро на бокс-офисот, поточно околу 45 милиони долари само во Америка.[6] Пачино заработил и номинација за Златен глобус за неговата интерпретација на Тони Монтана.

Во 1985-та година тој работи на неговиот најличен проект, насловен „Логичка стигматика“ филм инспириран од Бродвејска претстава од 1969. Пачино ја толкува главната улога. Филмот ќе биде издаден како дел од сетот "Пачино: визијата на актерот" во 2007-ма година.

Неговиот филм од 1985-та насловен „Револуција“ ќе биде голем комерцијален и критички неуспех. Тоа ќе резултира во четири годишно повлекување на Пачино од филмовите, време кое тој ќе го посвети на театарот. Се враќа на филмот во 1989-та со „Море од љубов“.

1990-ти[уреди | уреди извор]

Пачино ќе заработи номинација за наградата „Оскар“ за улогата на Биг Бој Каприш во хитот „Дик Трејси“ од 1990-та година, по што ќе следи уште една реприза на Мајкл Корлеоне во „Кум 3“.Во 1991-ва, тој ќе настапи во „Френки и Џони“ заедно со Мишел Фајфер, неговата колешка од „Скарфејс“. Конечно освојува Оскар за Најдобар актер за улогата на Френк Слејд во „Мирисот на жена“ од 1990-та.[7] Истата година, тој е номиниран и за Оскар за Најдобра споредна улога, правејќи го првиот актер да добие две номинации за два различни филма во иста година, и да ја освои наградата за најдобар актер (како Џејми Фокс во 2004).

Во 1990-те Пачино имал повеќе успешни улоги во крими-драми, меѓу кои во „Начинот на Карлито“, „Дони Браско“ и номинираниот за Оскар „Инсајдер“. Во 1995-та, глумел во „Жештина“, заедно со Роберт де Ниро, филм во кој овие двајца актери прв пат се појавуваат заедно на екранот (иако двајцата глумеа во „Кум 2“, тие не делат ниедна сцена).Во 1997 настапува во „Aдвокат на Ѓаволот“, а во 1999 во филмот на Оливер Стоун, „Било Која Дадена Недела“.

Пачино немал номинација за Оскар од „Мирисот на Жена", но освоил две награди „Златен глобус“.

2000-ти[уреди | уреди извор]

Пачино одбива да го позајми гласот на Мајкл Корлеоне за играта направена по филмот „Кум“. Како причина ја наведува драматичната промена што му се има случено на гласот од времето на првите два филма. Како резултат на сево ова, на „Electronic Arts“ не им беше дозволено да го користат гласот и изгледот на Ал, и покрај тоа што неговиот лик се појавува во играта. Тој сепак дозволи неговиот изглед да биде искористен во играта инспирирана од „Скарфејс“, со наслов „Скарфејс: Светот е Твој“.[8]

Режисерот во подем во тоа време,Кристофер Нолан,ќе работи со Пачино на „Несоница“, римејк на истоимениот норвешки филм. Филмот помина просечно кај критичарите и кај публиката. Следно од Пачино е неговата улога на адвокат во мини серијалот на ХБО насловен „Ангели во Америка“.Во ова време тој сѐ уште работи на претстави и дебитира како режисер. Исто така на листата АФИ „100 Херои & Негативци“ тој е еден од двајцата актери што ги има на двете листи: на позитивната листа како Френк Серпико, а на негативната како Мајкл Корлеоне (другиот актер е Арнолд Шварценегер за неговите улоги во Терминатор). Пачино исто така го глумеше Шајлок,во адаптацијата на „Венецијанскиот трговец“ од 2004.

На 20-ти октомври 2006,Ал Пачино ја доби престижната Награда за Животно Достигнување.[9]

Настапуваше во „Тринаесетмината на Оушн“, филм на Стивен Содерберг,заедно со Џорџ Клуни, Мет Дејмон, Бред Пит и Енди Гарсија, како негативецот Вили Бенк, казино тајкун. Филмот доби претежно позитивни критики.

„88 минути“ беше промовиран на 18 април 2008, и критичарите најдоа проблем во самата содржина на филмот, наместо во глумата на Пачино.[10] Во „Праведно Убиство“ следниот филм на двоецот Пачино-Де Ниро, двајцата глумат њујоршки полицајци. Ал го игра докторот Џек Кеворкиан во мини серијата на ХБО „Вие не го знаете Џек“ чија премиера беше во април 2010 година.

Приватен живот[уреди | уреди извор]

Иако никогаш не бил оженет, Пачино има три деца: од врската со тренерката по глума Џен Тарант ја добил ќерката Џули Мари (р. 1989 година); и близнаците Антон Џејмс и Оливиа Роуз (р. 25 јануари 2001 година), родени од врската со поранешната девојка - глумицата Беверли Д'Анџело, со која бил заедно од 1996 до 2003 година. Исто така, Пачино бил во врска и со Дајан Китон, колешката од трилогијата „Кум“, како и со аргентинската глумица Лусила Сола.[11]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Al Pacino Biography (1940–)“. filmreference.com. http://www.filmreference.com/film/33/Al-Pacino.html. посет. 25 декември 2007 г. 
  2. „Al Pacino Biography“. salpacino.com. http://www.salpacino.com/biography.htm. 
  3. „Al Pacino Biography“. Yahoo! Movies. http://movies.yahoo.com/movie/contributor/1800017701/bio. посет. 25 декември 2007 г. 
  4. 4,0 4,1 „(UK): "Al Pacino"“. The Biography Channel. http://www.thebiographychannel.co.uk/biography_story/50:25/1/Al_Pacino.htm. посет. 10 март 2010 г. 
  5. Yule, A. Al Pacino: Life on the Wire, Time Warner Paperbacks (1992)
  6. Scarface (1983) Box Office“. boxofficemojo.com. http://boxofficemojo.com/movies/?id=scarface.htm. посет. 25 декември 2007 г. 
  7. Наташа Спирова-Серафимова, „Пачино Ужива со 40 години помлада девојка, Бриџис му се посвети на будизмот“, Антена, број 887, 26.6.2015, стр. 10-11.
  8. Robert Howarth. „Pacino Lends Likeness, Not Voice, To Scarface Game“, 21 април, 2005.
  9. „AFI Lifetime Achievement Award: Al Pacino“. http://www.afi.com/tvevents/laa/laa07.aspx. „Al Pacino is an icon of American film. He has created some of the great characters in the movies – from Michael Corleone to Tony Montana to Roy Cohn. His career inspires audiences and artists alike, with each new performance a master class for a generation of actors to follow. AFI is proud to present him with its 35th Life Achievement Award.“ 
  10. „88 Minutes“. http://www.metacritic.com/film/titles/88minutes. посет. 19 јули 2007 г. 
  11. Наташа Спирова-Серафимова, „Пачино Ужива со 40 години помлада девојка, Бриџис му се посвети на будизмот“, Антена, број 887, 26.6.2015, стр. 10-11.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]