Адам Мицкевич

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Адам Мицкевич
Adam Mickiewicz według dagerotypu paryskiego z 1842 roku.jpg
Роден/аАдам Бернард Мицкевич
24 декември 1798(1798-12-24)
Заосје, Руско Царство
Починат/а26 ноември 1855(1855-11-26) (воз. 56 г.)
Истанбул, Отоманска Империја
ПочивалиштеWawel Cathedral, Краков
ЗанимањеПоет, драматург, есеист, професор по литература
Јазикполски
ЖанрРомантизам
Значајни делаПан Тадеуш
Сопруг/аСелина Шимновска (1834–55; шест деца; до нејзина смрт)

Потпис

Адам Бернард Мицкевич (полски: Adam Bernard Mickiewicz; 24 декември 179826 ноември 1855) — полски книжевник и поет,[1] позната личност во полските книжевни романтики и борец за слободата на Полска. Адам Мицкевич е, според мислењата на многумина, не само најголем полски поет, еден од големите европски поети и интелектуалец, веќе и најголем духовен авторитет.

Биографија[уреди | уреди извор]

За разлика од многу романтистички поети, неговиот живот бил релативно лесен и без потреси. Живеел во емиграции во Русија, Италија, Франција и Швајцарија. Во Германија го запознал Гете. Тој се оженил во 1834. Селина Шимновска подоцна ментално се разболела, а тоа влијаело врз Мицкевич да изврши самоубиство. Од 1840 предавал словенски јазик и книжевност на францускиот колеџ во Париз. Во своите предавања за словенската книжевност во Париз, Мицкевич користел примери од српската народна книжевност и од трагедијата „Обилиќ“ од Симо Милутиновиќ Сарајлија.[2] Местото го напуштил во 1844 година, понесен со идеите на религиозниот мистицизам. Тогаш паднал во семејна, психолошка и здраствена криза. Забележано е дека во зимата 1948-1949 година, го посетил Фредерик Шопен, и самиот многу болен, кој што му свирел музика за да го смири.[3]

Некое време живеел во Русија во Одеса, каде што е преместен по налог на руската полиција, по поделбата на Полска во 1795 година. Полјаците биле распространети низ целата Русија. Во Одеса бил во врска со Полјакината Каролина Собански. Подоцна се докажало дека Собанска била руски шпион, која што во Одеса барала полски револуционери. Сопругата Селина на Адам Мицкевич умрела во 1855 година. Кога избила Кримската војна, ги напуштил своите малолетни деца во Париз, и отишол во Константинопол да организира полски и еврејски единици за борба против Русија. Додека на азиската страна на Босфор, Флоренс Најтингејл ги спасувала ранетите од Кримската војна од колера, на западната страна од Босфорот од колера се заболел и Мицкевич. Умрел на 26 ноември 1855 година како жртва од епидемијата на колерата. Неговите посмртни останки со првиот брод биле префрлени во Париз, за да 1890 година бидат пренесени во Полска и погребани во Краков во познатата катедрала Вавел, покрај останатите великани на полската историја.

Неговото литературно дело создадено е за само 15 години. Инспирацијата од секогаш му била полската традиција и католицизмот. Баладите и романсите од 1822 година се обоени со фолклорни детали.

Циклусот на драмата „Задушница“ се занимава со латинската историја, додека „Конрад Валенрод“ е историско и патриотско дело, каде е прикажана борбата на полјаците против германската војска.

Денес по Мицкевич името го носат: Универзитетот во Познањ, како и Институтот на полската култура, кој служи за негова меѓународна промоција.

Дела[уреди | уреди извор]

Споменик на Мицкевич во Познањ.
  • „Балада и романса" (1822)
  • Поема „Гразина" (1823)
  • Циклусот на драмата „Задушница" (1823)
  • „Кримски сонети" (1826)
  • „Конрад Валенрод“ (1828)
  • „Книга за полскиот народ“ (1832)
  • Епопеја „Пан Тадеуш“ (1834)
  • Драма „Конференција од Бара“ (1836)
  • Лозанска лирика (1839-1840)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Wikisource
Викиизвор има оригинални дела од или за:

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. http://www.fil.bg.ac.rs/katedre/polonistika/o_grupi.htm
  2. Ileszić Fran, Adama Mickiewicza paryskie „Wykiady“ i serbskiego poety Simy Milutinovicia „Tragedja Obilić" (1827). Warszawa, 1934.
  3. Jachimecki, стр. 424