Абд-ар-Рахман III

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Абд-ар-Рахман III
Амир ал-муминин[1]

15-ти халиф на Омејадите
1-в халиф на Кордоба
На престол 16 јануари 929 – 15 октомври 961
Proclamation 16 јануари 929 (38)[2]
Претходник Самиот себе како емир
Наследник Ал-Хакам II
8-ми Емир на Кордоба
На престол 16 октомври 912 – 16 јануари 929
Баја 17 октомври 912 (21)[3]
Претходник Абдулах
Наследник Емиратство претворено во халифат
Придружник Фатима Ал-Мундир[4]
Марџан[5] или Мурџан[6] (favorite)
Деца
Синови:[4]
Ал-ХакамII[6]
Абд ал-Азиз
Ал-Асбаг
Убајд Алах
Абд ал-Џбар
Абд ал-Малик
Сулејман
Абдула
Марван
Ал-Мундир
Ал-Мугира
Полно име
Абдурахман ибн Мухамед ибн Алах ибн Мухамед ибн Абдурахман ибн ел Хакам Рабди ибн Хишам ибн Абдурахман ад-Дахил
Династија Омејади
Татко Мухамед ибн Абдулах
Мајка Музна (Марија)[1]
Роден(а) 7 јануари 891(891-01-07)
Кордоба[7]
Починал(а) 15 октомври 961(961-10-15) (воз. 70 г.)[8]
Кордоба[9]
Почивалиште Алказар[10]
Вероисповед ислам [11]

Абд-ар-Рахман III — емир и халиф на Кордоба во периодот од 912–961 година.

По смртта на халифот Абдулах (888-912) како негов наследник бил избран, неговиот внук Абд-ар-Рахман III (912-961). Емиратството кое го наследил не било обединето и се соочил со многу бројни внатрешни немири. Во многу кратко време Абд-ар-Рахман III успеал да го смени патот на настаните. Неговите успеси започнале со победата над племето Бануи во 917 година кога успеал да ја земе во своја власт Севилја. Абд-ар-Рахман ставил крај на бунтот кој го води Умар-ибн-Хафун, кој во своја власт ја имал Серанија де Ронда откако избегал од Бобастро.

Со постигнатите успеси Абд-ар-Рахман III создаал свое кралство и добил многубројни симпатизери. Во 929 година Абд-ар-Рахман III се прогласил за халиф што во превод значи „Принц на верниците“, најголемиот претставник од Господ на земјата, Абд-ар-Рахман III паралелно ја спојува политиката со религијата и истовремено прогласил независност на андалусите од Багдатскиот халифат.

Aбд-ар-Рахман III продолжил со своите освојувања и во 932 година го зазел Толедо и пет години подоцнa во 937 год. истотака ја зазел Сарагоса. Во центарот на Алмерија воспоставил важна флота и својот освојувачки поход го продолжил заземајќи ја Мелилија во 927 год., Сеута во 931 год. и Тангер во 951 год., а во 920 година го поразил кралот од Навара, Санчо Гарсес I и четири години подоцна се наметнал над Памплона. Кралот Рамиро II од Леон го спречил во повторното воспоставување на границата со реката Дуеро во 939 год. По неговата смрт Абд-ар-Рахман го приклучил Леон во својата територија, како и Навара, Кастилија и Барселона, каде потпишале договор за мир и пријателство со Борел II од Барселона.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Fletcher, Richard (2006) [First published 1992]. „Chapter 4: The Caliphate of Córdoba“. Moorish Spain (2nd издание). Berkeley, California: University of California Press. стр. 53–54. ISBN 978-0-520-24840-3. https://books.google.com/books?id=wrMG-LfuU7oC&pg=PA53. 
  2. Wasserstein, David (1993) (snippet view). The Caliphate in the West: An Islamic Political Institution in the Iberian Peninsula. Oxford: Clarendon Press. стр. 11. ISBN 978-0-19-820301-8. https://books.google.com/books?id=N2SKAAAAMAAJ&q=text+letter. посет. 5 септември 2010 г. 
  3. Azizur Rahman, Syed (2001) (snippet view). The Story of Islamic Spain. New Delhi: Goodword Books. стр. 129. ISBN 978-81-87570-57-8. https://books.google.com/books?id=iRAsAQAAIAAJ&q=oath+of+allegiance. посет. 5 септември 2010 г. „[Emir Abdullah died on] 16 Oct., 912 after 26 years of writing an intro to the first caliph and leaving his fragmented and bankrupt kingdom to his grandson ‘Abd ar-Rahman. The following day, the new sultan received the oath of allegiance at a ceremony held in the "Perfect salon" (al-majils al-kamil) of the Alcazar.“ 
  4. 4,0 4,1 Vallvé Bermejo, Joaquín (1999) (на Spanish). Al-Andalus: sociedad e instituciones. Volume 20 of Clave historial. Madrid: Real Academia de la Historia. стр. 48–50. ISBN 978-84-89512-16-0. https://books.google.com/books?id=_pLpnuW3AX0C&pg=PA48. 
  5. Marín, Manuela (2002). „Marriage and Sexuality in Al-Andalus“. Lacarra Lanz, Eukene. Marriage and Sexuality in Medieval and Early Modern Iberia. Volume 26 of Hispanic issues. New York: Routledge. стр. 14. ISBN 978-0-415-93634-7. https://books.google.com/books?id=CPkAi2tr8KEC&pg=PA14. 
  6. 6,0 6,1 Kassis, Hanna (1999). „A glimpse of openness in medieval society: Al-Ḥakam II of Córdoba and his non-Muslim collaborators“. Nagy, Balázs; Sebők, Marcell (Festschrift in Honor of János M. Bak). The Man of Many Devices, Who Wandered Full Many Ways. Budapest: Central European University Press. стр. 162. ISBN 978-963-9116-67-2. https://books.google.com/books?id=rbWZAgg9a5EC&pg=PA162. 
  7. Abd al-Rahman III“. Encyclopedia of World Biography (2nd) Volume 1: A – Barbosa. (1998). Thomson Gale. (посет. 5 септември 2010 г)
  8. Gordon, Matthew (2005). „Document 15: Abd al-Rahman III of al-Andalus“. The Rise of Islam. Greenwood guides to historic events of the medieval world. Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group. стр. 151. ISBN 978-0-313-32522-9. https://books.google.com/books?id=KiawUHevW24C&pg=PA151. 
  9. „'Abd ar-Rahman III“. Encyclopædia Britannica (15th) I: A-Ak - Bayes: 17–18. (2010). Chicago, IL: Encyclopædia Britannica, Inc..
  10. Kennedy, Hugh N. (1996) (snippet view). Muslim Spain and Portugal: A Political History of al-Andalus. London: Longman. стр. 99. ISBN 978-0-582-49515-9. https://books.google.com/books?id=HDppAAAAMAAJ&q=buried+Alcazar. посет. 6 септември 2010 г. „The Caliph died on 15 October 961 and was buried with his predecessors in the Alcazar at Cordoba.“ 
  11. Daftary, Farhad (1992). The Isma'ilis: Their History and Doctrines. Cambridge University Press. стр. 173. ISBN 978-0-521-42974-0. https://books.google.com/books?id=kQGlyZAy134C&pg=PA173. „... the Umayyad ʿAbd al-Raḥmān III, who was a Mālikī Sunnī.“