Џон Вилијам Годвард

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Џон Вилијам Годвард
John William Godward
Godward portrait.jpg
Претпоставен автопортрет како дел од сликата „Чекајќи одговор“ (1889)
Роден(а)9 август 1861(1861-08-09)
Вимблдон, Лондон, Англија
Починал(а)13 декември 1922(1922-12-13) (возр. 61)
Лондон, Англија
ПочивалиштеБромптонски гробишта
НационалностАнгличанец
Познат(а) посликарство, цртање
Правецнеокласицизам, академизам
ПокровителиЛоренс Алма-Тадема
„Нериса“ (1906).

Џон Вилијам Годвард (англиски: John William Godward, 9 август 186113 декември 1922) — англиски сликар од крајот на неокласичниот период. Бил штитеник на истакнатиот уметник Лоренс Алма-Тадема, но неговиот стил излегол од мода со подемот на модерната уметност.

Младост[уреди | уреди извор]

Годвард е роден во 1861 г. во семејството на осигурителниот чиновник Џон Годвард и сопругата Сара Еборал. Живеел во Вимблдон, Лондон.[1](стр.17–19) Како најстар од пет деца и крстен по татко му и дедо му во црквата „Св. Марија“ во Батерси на 17 октомври 1861 г. Заповедничкиот и наметлив однос на неговите родители предизвикал повлеченост кај него во возрасниот живот.[1](стр.22)

Творечки живот[уреди | уреди извор]

„Убав одраз“, 1915 г.

Од 1887 г. почнал да изложува во Кралската ликовна академија.[2] Кога во 1912 г. се преселил во Италија со една од девојките-модели, семејството прекинало секаков контакт со него, па дури и го исекле од семејните фотографии.[1](стр.122) Се вратил во Англија во 1921 г. и починал наредната година. Погребан е на Бромптонските гробишта во западен Лондон.[2]

Едно од најпознатите негови дела е „Слатко безделие“ (Dolce far Niente, 1904), набавено од британскиот композитор и импресарио Ендрју Лојд Вебер во 1995 г. за сопствената збирка. Како и кај разни други слики, Годвард насликал повеќе од една верзија; во овој случај сликата има претходна (помалку позната) верзија од 1897 и следна од 1906 г.[3]

На возраст од 61 година извршил самоубиство, а во белешката пред чинот напишал „на светов нема доволно место за мене и Пикасо“.[4]

Неговото отуѓено семејство, кое не се сложувало Годвард да стане уметник, се чувствувало засрамено од самоубиството и ја запалило сета негова хартиена своина. Се смета дека денес преостанува само една фотографија од него.[5]

Дела[уреди | уреди извор]

Годвард бил викторијански неокласичар, што во теорија значи дека бил следбеник на Фредерик Лејтон. Меѓутоа, тој бил стилски поблизок на Лоренс Алма-Тадема, со кој ја делел склоноста кон класичната архитектура — особено љубовта кон мермерот и пределите во заден план.

Во речиси сите негови дела се претставени жени облечени во антички стил со предели во позадината, иако некои од нив се насликани полуголи или наполно голи (акти). Познат пример е „Во тепидариумот“ (1913), насловена исто како контроверзната слика на Алма-Тадема и сместена во ликовната галерија „Леди Левер“. Насловите се одраз на Годвардовиот извор на инспирција: антиката, и особено Стариот Рим, која ја делел со Алма-Тадема.

Имајќи предвид дека познавањето на класичната антика било позастапено меѓу неговата публика во тоа време отколку што е денес, уметникот морал да темелно да ги истражи сите детаљи за да се стекне со потребниот углед меѓу уметниците од неговиот жанр. Алма-Тадема покрај сликарството се занимавал и со археологија, посетувајќи историски места и собирајќи артефакти кои потоа ги користел во сликите: Годвард исто така ги проучувал архитектонските елементи и античката облека за да ја осигура историската верност во неговите дела.

Покрај тоа, Годвард макотрпно и грижливо ги претставувал сите елементи во неговите слики како животински крзна (на пр. во сликите „Пладневна починка“ (1910) и „Ладовина“ (1910)) и полски цвеќиња (на пр. во „Нериса“ (1906) и „Летни цвеќиња“ (1903)).

Убавиците кои позираат во многу од неговите слики на многумина неупатени им даваат погрешна претстава дека се работи за предрафаелитски уметник, особено поради неговата палета на живи бои. Меѓутоа, изборот на тематика (антиката наспроти артуровските легенди) упатува повеќе кон викторијански неокласицизам. Заедно со многу негови современици, Годвард бил „високовикторијански мечтател“ кој милувал да слик еден идеализиран и романтизиран свет.

Годвард набргу се прочул поради неговото мајсторство во доловување на чувствителноста, различните површини, телата, мермерот и ткаенините.[1](стр.91) Избоот на тематиката е производ на времето во кое се родил — последниот бран на неокласична уметност во Англија се јавил во 1860-тите и цутел слединте три десетлетија.[6]

Галерија[уреди | уреди извор]

Список на дела[уреди | уреди извор]

Ова е нецелосен список на делата на Годвард.

о. 1880–1881
  • „Портрет на Мери Перкингтон Годвард“
о. 1882–1883
  • „Портрет на Мери Фредерика Годвард“
о.1883
  • „Селска куќа во XVIII век“
о. 1887
  • „Очекување“
  • „Попеја“
  • „Портрет на Хериет (Хети) Петигру во класична облека“
  • „Портрет на Лилијан (Лили) Петигру во класична облека“
  • „Жолт турбан“
о. 1887-1888
  • „Јапоника“
  • „Римска глава“
1888
  • „Убавица во профил“
  • „Источна убавица“
  • „Веренички прстен“
  • „Фло“
  • „Јанта“
  • „Лили“
  • „Треиса“
  • „Тиф“
  • „Чекајќи го танцот“
1889
  • „Калироја“
  • „Грчка мечта“
  • „Гркинка“
  • „Глава на Римјанка“[1](стр.172–176)
  • „Јанта“
  • „Неговиот роденденски подарок“
  • „Чекајќи одговор“
1890
  • „Помпејска бања“
  • „Атенаида“
  • „Цвеќиња на Венера“
1891
  • „Помпејска дама“
  • „Простодушна разонода“
  • „Слатка дремка во летен ден“
1892
  • „Светиче во градина, Помпеја“
  • „Класична убавица“
  • „Далечни мисли“ (водорамен формат)
  • „Далечни мисли“ (исправен формат)
  • „Потпирање на балкон“
  • „Вереница“
  • „Игралиште“
  • „Со венец од темјанушки и руба со шафранова боја“
1893
  • „Свештеничка“ (акт)
  • „Одрази“
  • „Да или не“
  • „На чешма“[7]
1894
  • „Свештеничка“
1895
  • „Палавост и починка“
  • „Музата Ерато и нејзината лира“
  • „Тигрово крзно“ (непозната година)
1896
  • „Кампаспа“ (акт)
  • „Ме сака, не ме сака“
  • „Женски портрет“
1897
  • „Слатко безделие“ (прва верзија)
  • „Венера како си ја врзува косата“, до 1897 г. (акт)
1898
  • „На портата на храмот“
  • „Празни мисли“
  • „На балконот“ (прва верзија)
  • „Прстен“
1899
  • „Букет“
  • „Делфиското пророчиште“
  • „Огледало“
  • „Знак“
1900
  • „Безделие“
  • „Ковчеже со накит“
  • „Тоалета“
1901
  • „На градинската порта“
  • „Хлорида“
  • „Девојка во жолта драперија“
  • „Безделни часови“
  • „Слатки сништа“
  • „Миленичка“
  • „Шивачка“
  • „Венера во бања“ (акт)
  • „Младост и време“

„Далечни мисли“, 1892
„Безделни мигови“, 1895
„Темјанушки, слатки темјанушки“, 1908
„Венера како си ја врзува косата“, 1913
1902
  • „Глава на Италијанка“
  • „Јонска танчерка“
  • „Кога срцето е младо“
1903
  • „Амарилида“
  • „Летни цвеќиња“
  • „Стара, стар приказна“
  • „Рандеву“
1904
  • „Мелодија“
  • „Слатко безделие“ (втора верзија)
  • „Во времето на Сафо“
1905
  • „Грчка убавица“
  • „Римска матрона“
  • „Флабелифера“
  • „Палавост“
1906
  • „Слатко безделие“ (трета верзија)
  • „Друзила“
  • „Нериса“
  • „Девојка со дајре“ (прва верзија)
  • „Девојка со дајре“ (втора верзија)
1907
  • „Љубовно писмо“
1908
  • „Класична дама“
  • „Гркинка“
  • „Исменија“
1909
  • „Класична убавица“
  • „Грчка убавица“ (неизвесен датум)
  • „Во бањата“ (полуакт)
  • „Тимпанистрија“
1910
  • „Ладовина“
  • „Пладневна починка“
  • „Мечта“ (прва верзија)
  • „Сафо“
1911
  • „Во заумни царства“
  • „На балкон“ (втора верзија)
1912
  • „Љубовен состанок“
  • „Одвоеноста ги зајакнува чувствата“
  • „Дар за Венера“
  • „Крај пат“
  • „Мечта“ (втора верзија)
  • „Сабинела“
  • „Пауново ладало“
1913
  • „Златни часови“
  • „Во тепидариумот“ (акт)
  • „Замислена“
  • „Љубовно писмо“
  • „Белведер“
1914
  • „Ѓердан“
  • „Новиот парфем“
  • „Спокој“
1915
  • „Во екот на летото“
1916
  • „Древни разоноди“
  • „Крај синото Јонско Море“
  • „Лезбија и нејзиниот врабец“
1917
  • „Водни божури“
  • „Продавачка на овошје“
  • „Под виснатата расцутена гранка“
1918
  • „Нежно збигување“
  • „Слатки звуци“
1920
  • „Црвена, црвена роза“
1921
  • „Мегила“
1922
  • „Замисленост“
  • „Гола на плажа“
Непозната година
  • „Лозница“
  • „Офелија“
  • „Време за игра“

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Swanson, Vern (1997). John William Godward: The Eclipse of Classicism. Woodbridge, Suffolk: Antique Collectors' Club. ISBN 978-1-85149-270-1.
  2. 2,0 2,1 Barrow, Rosemary (2011), „Godward, John William (1861–1922)“, Oxford Dictionary of National Biography (изд. online.), Oxford University Press, Посетено на 23 август 2015 (бара претплата или членство во британска јавна библиотека)
  3. „John William Godward, R.B.A.“. Sothebys. Архивирано од изворникот 23 август 2015. Посетено на 23 август 2015.
  4. „John William Godward“. Heritage Auctions. Посетено на 23 август 2015.
  5. Swanson, Vern G (20 ноември 2018). JW Godward 1861-1922: The Eclipse of Classicism (изд. 1.). Acc Art Books. стр. 344. ISBN 978-1851499038.
  6. Gaines, Charles (1985). „Art: Those Victorian Ladies“. Architectural Digest. 42: 125.
  7. „Archived copy“. Архивирано од изворникот на 15 December 2018. Посетено на 11 December 2018.CS1-одржување: архивиран примерок како наслов (link)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]