Ќоселер (Леринско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ќоселер
Αντίγονος
Ќоселер is located in Грција
Ќоселер
Ќоселер
Местоположба во областа
Ќоселер is located in Суровичево (општина)
Ќоселер
Местоположба на Ќоселер во општината Суровичево и областа Западна Македонија
Координати: 40°38.23′N 21°45.42′E / 40.63717° N; 21.75700° E / 40.63717; 21.75700Координати: 40°38.23′N 21°45.42′E / 40.63717° N; 21.75700° E / 40.63717; 21.75700
ЗемјаГрција
ОбластЗападна Македонија
ОкругЛерински
ОпштинаСуровичево
Општ. единицаЧалџиево
Надм. вис.&10000000000000570000000570 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно424
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Ќоселер или Ќосилер (грчки: Αντίγονος, Андигонос; до 1928 г. Κιοσελέρ, Ќоселер[2]) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 424 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.[3]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото е сместено во областа Сариѓол, на јужните падини на планината Каракамен.[3] Лежи 6 км источно од Чалџиево и 10 км јужно од Суровичево. Во селото се наоѓа Ќоселерскиот манастир („Св. Григориј Палама“).[4]

Историја[уреди | уреди извор]

Во Отоманското Царство[уреди | уреди извор]

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Куселери (Kusséléri) е спомнато двапати — еднаш како село во Леринската каза со 150 домаќинства од 160 муслимани и 340 Македонци,[5] а вторпат како село во Џумалиската каза со 15 домаќинства и од 29 жители муслимани.[6] Можно е првиот податок да се однесува на поранешна состојба, кога селото сè уште било етнички мешано.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Ќоселер:

Село Кошлар со 100 куќи. Данокот на ова село е 11.800 пијастри. Сместено е близу езерото, во подножјето на планина. Жителите се занимаваат со земјоделство, сточарство, риболов и производство на рогозини. Има две џамии и две чешми.[7]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ќоселери имало 750 жители Турци.[8] Според грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Ќуселер (Κιουσιλέρ) живееле 1.000 Турци.[9]

Во Грција[уреди | уреди извор]

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 1,084 жители кои во 1920 г. нараснале на дури 1.714.[3] По силата на Лозанския договор населението е иселено во Турција, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Понд и Мала Азија. Во 1928 г. селото е преименувано во Андигонос.[10] Истата 1928 г. Ќоселер е заведен како наполно дојденско село со 595 жители (148 семејства).[11]

Во 1940 г. Ќоселер имал 572 жители, кои во 1961 г. пораснале на 653. Меѓутоа, во следните години дел од жителите се преселиле во градовите (особено во Кајлари) поради неплодноста на земјиштето.[3] Така, веќе во 1971 г. населението се намалило на 468 лица.[3]

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 572 562 653 468 437 476 372 424
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Стопанство[уреди | уреди извор]

Во селото се одгледува жито и тутун.[3]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција.
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Κιοσελέρ -- Αντίγονος
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 178–179.
  4. „Ι.Μ. Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά – Αντίγονο“. Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας. Посетено на 1 јануари 2015.
  5. Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  6. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 82-83 и 98-99.
  7. Верковичъ, С.И. „Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“. СПб, 1889, стр. 152.
  8. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 270. ISBN 954430424X.
  9. Σπανός, Κώςτας. "Η απογραφή του Σαντζακίου των Σερβίων", in: "Ελιμειακά", 2001.
  10. Δημήτρης Λιθοξόου. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  11. Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928