Љумница

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Љумница
Средишниот дел на селото
Средишниот дел на селото
Љумница is located in Свет
Љумница
Љумница (Свет)
Координати: 41°06′N 22°24′E / 41.100°СГШ 22.400°ИГД / 41.100; 22.400Координати: 41°06′N 22°24′E / 41.100°СГШ 22.400°ИГД / 41.100; 22.400
Земја Грција
Област Централна Македонија
Округ Кукуш
Општина Пајонија
Општ. единица Ругуновец
Население (2011)[1]
 • Вкупно 187
Часовен појас EET (UTC+2)
 • Лете (DST) EEST (UTC+3)

Љумница или Лумница (грчки: Σκρα, Скра; до 1927 година Λούμνιτσα, Лумница) — село во областа Бојмија, Гевгелиско, а денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во Егејска Македонија, Грција.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото Љумница се наоѓа на 12 километри југозападно од Гевгелија, сместено на надморска височина од 560 метри, во северозападните истурени ридови на планината Пајак.[2] Тоа претставувало самостојна општина во Гуменџиската околија со вкупна површина на општинскиот атар од 96 километри квадратни.[2]

Историја[уреди | уреди извор]

Поглед на споменикот за убиените пет лица од селото во Моин

Од своето основање па сè до денес селото Љумница е населено исклучително со влашко население од групата позната како Пајакашки Власи. Како такво К’нчов го споменува со 2600, егзархиската статистика го бележи со 2630 жители, додека Милоевиќ го регистрира со 200 влашки куќи. Како погранично село Љумница, настрадала во Првата светска војна кога во 1916 година од бугарските воени власти населението било принудно интернирано во внатрешноста на Бугарија, главно во Стара и Нова Загора. По војната се вратил само дел од жителите кои што го обновиле селото. Под влијание на романската пропаганда и поради тешките услови за живеење во 1925 година се иселиле 90 семејства кои според Младенов биле сместени во добруџанските села Сребрино, Аснаќој, Кадиќој, Кочина и Валјушница.

Љумница исто така многу настрадала и во Втората светска војна и за време на Граѓанската војна, кога покрај големиот број дадени жртви повеќе семејства биле принудени да го напуштат селото и да се иселат во Македонија при што пребегнатите жители главно се сместени во Скопје и во Велес.

Бугарските фашистички окупатори стрелале пет лица[3] поради учество во НОБ од селото на 18 јануари 1944 година во селото Моин, каде што денес е подигнат споменик во нивна чест.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Бидејќи е планинско селото е многу пасивно[4]. Покрај сточарството, селаните се занимаваат и со земјоделство, при што главни производи се компири, костење и малку пченица. Поради скудноста на земјиштето, уште од порано постои традицијата помладите да одат во внатрешноста на земјата на печалба за да можат да ги прехранат своите семејства.

Население[уреди | уреди извор]

Во пописот од 1913 година селото е евидентирано со 1405 жители, додека во 1920 година само со 854 жители[4]. Со бројните иселувања, бројот на жителите во 1928 опаднал на 647, а во 1940 се искачува на 886. Поради воените страдања бројот на жителите во 1951 опаднал на 446, во 1961 останал на истата бројка од 446, за да опадне во 1971 на 276, во 1981 на 219, а во 1991 пораснало на на 246 жители[4]. Поради бројните иселувања Љумница како едно од некогаш најголемите села во Гуменџиската околија, денес одвај живурка со своите малобројни жители.

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 886 446 446 276 219 246 219 187
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Под влијание на романската пропаганда и поради тешките услови за живеење во 1925 година се иселиле 90 семејства (во нив се вклучени и семејствата кои подоцна се вратиле во селото) кои биле сместени во областа Добруџа. За време на Граѓанската војна, повеќе семејства биле принудени да го напуштат селото и да се иселат во Македонија при што пребегнатите жители главно се сместени во Скопје и во Велес. Поголемиот дел од иселените се сместени во Солун и Бојмица.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Во селото е сместена жандармериска станица и погранична воена чета.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. http://www.statistics.gr/documents/20181/1210503/resident_population_census2011rev.xls. 
  2. 2,0 2,1 Симовски Христов, Тодор (1998) (на македонски). Населените места во Егејска Македонија. 2. Скопје: Здружение на децата бегалци од егејскиот дел на Македонија. стр. 61-62. ISBN 9989-9819-4-9. 
  3. Биле убиени следниве лица: Емануел Петров Ѓорѓи (1904-1944), Мешев Димитров Ставре (1904-1944), Аџиев Василев Петар (1904-1944), Мешев Димитров Ефтим (1906-1944) и Попгоргиев Аврамов Ѓорѓи (1926-1944)
  4. 4,0 4,1 4,2 Симовски, Тодор (1998). „Кукушки округ (XI/1)“. Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. Скопје: Институт за национална историја. стр. 61-62.